Woede

Woede, wat moet ik met mijn woede? Angst voor mijn woede. Onderdrukking van mijn woede. Onbewuste woede. We zijn allemaal wel eens boos en we slikken die boosheid allemaal wel eens weg. Dit, terwijl woede zo’n mooie, sterke levenskracht, daadkracht en zo veel informatie bevat. Waarom doen we dat? Om dat boos worden ongepast is. Zo hebben we dat geleerd. Boos zijn is niet lief en opkomen voor je eigen behoeften al helemaal niet! Aangezien we loyaal zijn naar onze ouders is het heel ingewikkeld om boos te worden, want dan zijn we ongehoorzaam. En al helemaal niet boos op hen, want dat onmogelijk! Dan verliezen we de voorwaardelijke pseudo liefde en als jij je al niet geliefd voelt zou dat een ramp betekenen.

Woede ritueel

Nou, ik kan je vertellen, dat kan anders. Afgelopen weekend mocht ik getuige en deelnemer zijn van de première van het woede ritueel ontwikkeld door Lars Faber.  Begeleid door Brenda van dongen. WOW, echt WOW!  Wat een intense ervaring. Dit is met geen pen te beschrijven! Ik wist niet dan ik nog zo veel woede in mij had. En wat fijn om dat tot expressie te brengen. Te uiten. Niet letterlijk naar mijn ouders en zus toe. Dat kan helemaal niet, mijn beide ouders zijn overleden. Naar het beeld wat ik van hen heb gevormd en heb verinnerlijkt. Alle frustratie en woede die ik jarenlang onbewust heb vastgehouden. Waardoor ik in vergelijkbare situaties kwam die telkens weer nergens op uitliepen, hebben de ruimte gekregen. Hoe dan?

 The Wounded Child

Ik ben zo dankbaar dat ik mag begeleiden bij het vervolg van de ademcoach opleiding The wounded healer. Tevens ontwikkeld door Lars Faber. Een van de onderdelen is dus het woede ritueel. Fascinerend om te zien, hoe deelnemers, die gekozen hebben voor deze opleiding op het moment suprême allerlei reacties geven tijdens de uitleg. Wat heel logisch is, want he, ik zal niet ontkennen dat ik het zelf ook hartstikke spannend vond. Verwarring van woede en agressie, terugtrekking, angst voor woede, want ik heb aan vechtsport gedaan, of terugtrekking. Alles kwam voorbij en de moed om door te gaan was er ook!

Voorwerk voor het woede ritueel

De ochtend van het twee daagse blok is gevuld met Heartdance. Deze opleiding heb ik nog niet gedaan en wordt gegeven door Tanja Faber-Baetsen. Klinkt wellicht onwennig en is echt fijne onbevangen opwarming om in de juiste stemming te komen. Het mooie is, als je niet wil deelnemen krijg je alle ruimte om te terug te trekken. Alles is enkel een uitnodiging. Zelf hebben wij de avond van te voren een sessie geoefend. Ik vond het direct indrukwekkend. Vooral hoe degene die het ritueel onderging eruit kwam. Ik zag mijn collega begeleidster als een Mythische Godin bewegen de dag na haar ritueel. WOW, maar echt WOW. We gaan dus goed beslagen ten ijs.

Dan het ritueel

Inhoudelijk wil ik niet zo veel vertellen over het ritueel. Zie het promo filmpje onderaan deze blog. Hoewel dit filmpje lang niet de lading dekt. De kaart is niet het gebied. Het ritueel ervaren als deelnemer of zelf aangaan is iets heel anders. Want de gerechtvaardigde woede van mijn innerlijke kind tot uiting brengen is iets heel persoonlijks. Vanzelfsprekend komen daar ook andere emoties bij vrij. Door een tegenbeweging te maken geef ik mijn zenuwstelsel een andere ervaring dan mijn “normale reactie” die in mijn lichaam is opgeslagen als norm. Met mijn hoofd heb ik prima inzicht op de situatie. En in mijn lijf heb ik een standaard reactie die mij enorm beperkt veilig mijn grenzen aan te kunnen geven bij sociale contacten. Het is echt een doorbraak in mijn systeem die voelt als bevrijding. 

Mijn ervaring met het woede ritueel

Na de oefening op vrijdagavond, de demo en als zeven maal in verschillende rollen te hebben ondersteund en begeleid was er ruimte voor mij! Dubbele gevoelens. Het is zo iets spannend om aan te beginnen. Toch zei iets in mij: “Dit is jouw kans, neem en ontvang het”. Ik dacht:  “ik heb geen kracht meer over na deze acht keer klappen incasseren. Ik krijg die bokshandschoen niet eens meer omhoog!?” Nou, wel hoor.

Tough love

Door “de tough” love van de andere deelnemers kon ik los. Je bent een secreet! Jij moet je Schamen! Je bent een kreng! Dat doe je expres! Het is jouw schuld! Dit waren boodschappen die mij als kind werden toegesnauwd waar ik me niet tegen kon verweren. In eerste instantie gebeurde dat ook nog niet. En ineens sloeg het om. Ik vocht alsof mijn leven er vanaf hing. Schreeuwde, vloekte, sloeg in de ronde. En dat kan op een veilige manier door de andere deelnemers die met stootkussens klaar stonden om mij verder uit te dagen en op te vangen.

Woede ritueel van drie ronden

En dat drie ronden lang met tussendoor “de Viking breath”, bedacht door Lars en zoon, Toby. Alles met stevige muziek op de achtergrond, gecomponeerd door Lars zelf. Steeds als ik dacht dat ik niet meer kon, hoorde ik weer een sneer: “Je bent een secreet” Ik heb er keer op keer, vol op in gehengst. Wat een power! Er waren ook momenten dat ik dacht, huh, maken jullie je maar moe met je geschreeuw en geduw, of ik glipte tussen de kussens door. Dan werd ik opgevangen en ging het pesten door.

De afronding en nazorg

En dan, komt het alternatief. Ik ben liefdevol gewiegd en toegezongen. Werd op het matras gelegd waar de representant voor mijn moeder mij toesprak met de woorden waar ik mijn leven lang al naar hunkerde. “Ik nam mijn plek niet in”, “Dit had nooit mogen gebeuren”, “Jij had recht op bescherming”, “Het spijt me”. Tranen stroomde langs mijn wangen. Ik riep nog steeds boze uitingen en dit verzachte toen ik het kon ontvangen. Mijn zenuwstelsel heeft de beweging af kunnen maken, waar ik nooit eerder aan durfde of kon beginnen. Dat is heling. Dit is een weg naar het leren hanteren van woede. Woede is een gezonde, onmisbare levenskracht, waar we zodra we er we het goed kunnen hanteren:
Duidelijke, consequent, met empathie, liefdevolle grenzen mee kunnen stellen. En dat is de optelsom van: RESPECT. Dat wil toch iedereen?

Manipulatie, dwang en drang op het werk.

Manipulatie, dwang en drang op het werk. Dat is wat tot conflict heeft geleid bij mijn bijbaan. Zodra ik het gevoel heb dat mensen controle naar zich toe trekken, claimen of dwingen, gaat bij mij de alarmbel af en reageer ik uit mijn trauma respons en ben ik tijdelijk even niet voor reden vatbaar. Bij de een meer dan bij de ander. Afstand nemen helpt. En zeg nou zelf, in eerste instantie gaan we voor gelijk krijgen. Want gelijk krijgen voelt lekker! 

Verticale verhoudingen

Dat is lastig in een ondergeschikte positie zoals werkgever en werknemer. Zoals ik al schreef in mijn vorige blog: Jeugdtrauma en werk. Ook bij ouders en kinderen, patiënt en dokter kan er sprake zijn van macht en onmacht. Er heerst nog altijd een behoorlijke angststructuur. En terecht, want we hebben werk en inkomen nodig om ons van basisbehoeften te voorzien. Dan ga je niet zomaar in verweer. En je kunt wel onbedoeld in een trauma respons terecht komen, waar je helemaal niet van bewust bent. Waardoor je een collega of leidinggevende triggert en problemen ineens zo groot zijn dat je niet anders kunt dan buigen of vertrekken. En waarschijnlijk kom je dan bij een nieuwe baan in een soortgelijke situatie terecht.

De afspraak met teamleiding en collega

Na mijn gesprek met teamleiding en HR, is het zaak nog een gesprek te voeren met collega en teamleiding. Ik ben uit het rooster gehaald en mag niet eerder verschijnen voordat dit gesprek heeft plaatsgevonden. Je zult net zien dat er dingen gebeuren die wantrouwen oproepen. Bijvoorbeeld vlak voor het vorige gesprek met Teamleider en HR, toen zag ik ziek ben gemeld?. Gelukkig kon ik mijn rust bewaren en heb ik dit benoemt. De reactie was. “Oh, is dit niet met jouw overlegd? Nou, dat is niet de doelstelling van dit gesprek hoor.” Ik besloot toen deze opmerking los te laten en mij te focussen op het gesprek met teamleider en HR. De uitkomst is het plannen van een gesprek met collega en teamleider.

Planning van de afspraak

Het plannen van de afspraak verliep moeizaam. Ik kreeg geen keuze en werd uitgenodigd op tijdstippen waarvan men weet, dat die mij ongelegen zijn. Dus ik gaf aan dat ik op dat moment andere afspraken heb. Vervolgens kwam er weer een voorstel met keuze uit 1 op een tijdstip waar ik niks mee kan. Ik besloot aan te geven dat ik in mijn vrije tijd moet opdraven terwijl zij onder werktijd kunnen indelen. Daarbij gaf ik een reeks van beschikbare data. Nou, de reactie van teamleiding loog er niet om! Ik geef je nog een kans! Op een datum die ik zelf heb aangegeven en tevens op een tijdstip waar ik niet blij van wordt. Dus in plaats van dwars te doen en te reageren vanuit wantrouwen, deed ik een voorstel tot telefonisch overleg met teamleiding.

Het telefoongesprek

Ik was best nerveus. Ook al ben ik niet financieel afhankelijk blijft voor mezelf opkomen en beladen actie. Maar het is gelukt! “Als je zegt ik geef je nog 1 kans, doe ik het daar niet zo goed op. Als we uitgaan van wantrouwen betreft bedoelingen wordt het een rommeltje “.  Zo, dat was eruit! En..!? Er kwam begrip en een excuus. Tevens luisterde ik naar de teamleiding. Die vertelde zich in allerlei bochten te wringen om de afspraak te maken. Ik had een reactie gegeven waar zij, het niet zo goed op doet. En dus toonde ik begrip en excuus. De date die ik had aangegeven houden we aan op een iets later tijdstip. Dit geeft mij meer rust en vertrouwen.

Vertrouwen

Hierin is vooral het vertrouwen in mezelf belangrijk. “Zelfvertrouwen” Ik kijk vanuit een ander oogpunt naar de situatie en ben mij bewust van mijn trauma. Ik vermoed dat collega en teamleiding zichzelf nog niet bewust zijn. Het is ook niet aan mij om hen dat te vertellen. Ik kan en mag enkel vanuit mezelf praten, zonder te veel persoonlijke informatie te geven die tegen mij kan worden gebruikt. Daarvoor heb ik veiligheid nodig en mag ik mezelf beschermen. Nog lang niet iedereen is in staat de controle zo ver te laten vieren dat “horen en wederhoren haalbaar is”. En zolang ik me veilig voel bij mezelf, kan ik die reacties uit onvermogen beter hanteren. Ik heb een keuze.

Trots

Tevens ben ik trots op mezelf! Ik heb in dit hele proces andere stappen gemaakt dan ik eerder in een soortgelijke situatie deed. Ik heb andere stappen gemaakt naar collega. In plaats van mij onderdanig aan de afspraak te houden, ben ik  openlijk gevlucht. Dat is voor mij een spannende belangrijke stap voorwaarts. Want ik maakte een tegenbeweging. Dat was niet fijn voor collega en bleef niet zonder gevolgen, want die stapte naar de teamleiding. Tot overmaat van ramp ondernam ik ook nog een actie die de teamleiding triggerde. Oeps!

Bondje

Ik heb zelf bondjesvorming gecreëerd! Nu moest ik het gesprek aan met 2 boze personen. Niets verbind meer dan een gezamenlijke vijand, dus dat voelde als het hol van de leeuw.

Time out

Dus verzocht ik om ik een time out. Ik vroeg eerst een gesprek aan met teamleiding, want twee tegen 1 is kansloos en gemeen. Die zorgde voor haar eigen veiligheid door HR te betrekken. Je zelf beschermen is je goed recht!

Gesprek aangaan

En in plaats van te vluchten bij het plannen van een afspraak ben ik het gesprek aangegaan met teamleiding, omdat dit voor mij veilig genoeg voelde. Dit durfde ik in eerste instantie, helemaal in het begin van de situatie met collega nog niet. En misschien lukt dat in de toekomst ook niet. Niet iedereen is in staat te reflecteren op eigen gedrag.

Angst is besmettelijk!

Als iemand angst ervaart is er vernauwing van waarneming en inschatting van gezicht uitdrukkingen. Een neutraal gezicht wordt boos geïnterpreteerd en je gesprekspartner met angst kan jouw 0nbewust besmetten met die emotie. Net als kuddedieren zijn we opeens alert voor gevaar. Spieren trekken samen en de ademhaling gaat omhoog. Ook als er geen concrete realistische aanleiding is. Voordat we het weten zijn we in strijd en neerwaartse spiraal verwikkeld.

Wens van een angstkonijn

Mijn wens is dat we hier allemaal van kunnen groeien en leren. Ik hoef het niet voor hen op te lossen. Als iemand nog niet kan kijken naar zijn eigen verwondingen is dat enkel zout op een open wond strooien. Ik kan er met compassie naar kijken, want diegene zal telkens weer stuiten op dezelfde problemen. Voor mij was het belangrijk dat de teamleiding neutraal de afspraak in kan gaan met mij en collega. Dat kon ik alleen bewerkstelligen door mijn grens aan te geven. Dat is iets anders dan bondjesvorming en de teamleiding aan mij kant proberen te krijgen.

Macht over jezelf

Narcisme op de werkvloer, manipulatie, dwang en drang, macht en onmacht. Trauma is verweven in de hele maatschappij. Wees je bewust van het feit dat als iemand grote behoefte heeft om alles onder controle te houden. En een dwangmatige afweer heeft ontwikkeld. Diegene waarschijnlijk ooit in stressvolle omstandigheden ieder houvast heeft gemist. En zal alle overlevingsstrategieën en middelen inzetten vanuit een gevoel van urgentie uit het verleden. Dat mag je begrenzen. En hen proberen met de realiteit naar het hier en nu te brengen. Met de moed van een angstkonijn. En mits het veilig is!!!! Je mag jezelf beschermen. Wees zintuigelijk scherpzinnig. Soms zwem je in een vervuilde vijver en is vertrek naar een schonere vijver de beste optie.

Want soms zijn intenties nu eenmaal down right evil!
(Billy talent “Hanging out with all the wrong people)

Het leren (h)erkennen, onderscheiden, benoemen en hanteren is een heel proces. Pas op impulsief dingen te gaan ondernemen die je nog verder in de penarie brengen of je nog verder terug te trekken in schaamte en schuld. Het is echt niet gemakkelijk als je geplaagd wordt door onbewuste dynamieken. 

klik hier voor contact. Ik kan je begeleiden bij de valkuilen op jouw pad.

Jeugdtrauma en werk

Jeugdtrauma en werk is een bijzondere combinatie. Want we dragen allemaal een soort opklapbaar theatertje met ons mee. Zodra we ergens gaan functioneren, plaatsen wij ons eigen decor en verdelen we de rollen. Precies zoals wij het kennen in ons systeem van herkomst. Je baas of teamleider is een van je ouders en je collega’s vertegenwoordigen je broers en zussen, of andere belangrijke figuren. Ik speel mijn eigen rol, want die ken ik uit mijn hoofd. Op wonderlijke wijze worden onopgeloste zaken uit het verleden opnieuw realiteit.

Narcisme en conflicten op de werkvloer 

In mijn vorige blog “Narcisme en conflicten op de werkvloer” beschreef ik mijn situatie. Op dat moment besefte niet dat ik weer in het verleden was beland. Ik besefte enkel dat de collega met wie ik een aanvaring had, verdacht veel gedrag van mijn oudere zus vertoonde. En het gaat veel verder dan dat.

Werkgever en werknemer

De verhouding van werkgever en werknemer is verticaal, net als bij de verhouding van ouder en kind. Bij een organisatie waar de leidinggevende of het management niet optimaal functioneert, voelt iemand met jeugdtrauma dat feilloos aan. Dit geeft een onveilig gevoel terwijl ik nu volwassen ben. Mijn leven hangt echt niet af van mijn bijbaan. Sterker nog, ik ben in de luxe positie dat ik er niet financieel afhankelijk van ben. Dat geeft mij de nu ruimte om de situatie in alle rust te onderzoeken. En toch voelde het zo. Of alle verantwoording naar mij werd geschoven.

De rotte appel

Net als in mijn gezin van herkomst kreeg ik het gevoel dat ik in de rol van rotte appel ben gemanipuleerd. Als jij gewoon had gedaan wat je moest doen…. en/of dat doe je toch niet!? Oh , wow! Hoe ben ik hier weer terecht gekomen? Toen ik las dat we vaak herhalen op de werkvloer wat er thuis afspeelde begreep ik dat ik de teamleidster de rol van moeder heb gegeven. En mijn collega schitterde in de rol van controlerende, kritische oudste zus, waar mijn moeder achter schuilde. Mijn moeder nam haar plek niet in. Niet als volwassen vrouw, echtgenote en niet als leidinggevende van haar kinderen. Deed haar moeder ook niet. Mijn oudste tante runde het gezin.

Mijn gevoelens en gedrag waren niet in overeenstemming met de realiteit van nu. Ik reageerde op de stoelendans uit mijn verleden. Waar mijn zus de plek van moeder innam. Het gevoel dat de tent instort als ik de hete hangijzers niet op tafel leg, zorgde bij mij voor een grote hoeveelheid urgentie en stress. 

Complex trauma

In organisaties waar weinig ruimte is voor flexibiliteit en maatwerk, verzuipen mensen met complex trauma. Niet omdat ze slecht zijn in hun werk. Maar doordat ze snel overweldigd worden en het even niet meer weten. Collega’s en leidinggevenden begrijpen er niets van. Dat is logisch want zij interpreteren de situatie vanuit hun venster van de wereld. Meestal is het zelfs zo dat de triggers besmettelijk zijn en er een scene ontstaat waarbij er enkel gekwetste en woedende kinderen lijken te communiceren. Elk vanuit hun eigen emotionele realiteit. Mensen worden boventallig verklaard, doorgeschoven of raken burn out. Er ontstaat veel angst en schaamte als we door spanning en stress slechter kunnen functioneren en niet meer rationeel kunnen denken. Angst en stress zijn juist de signalen van complex trauma.

Gesprek met HR

Betreft mijn persoonlijke situatie. Ik heb inmiddels een gesprek achter de rug met de teamleider en iemand van HR. Dat was interessant. Ik had me goed voorbereid op de onderwerpen van het gesprek. De onderwerpen van gesprek heb ik opgevraagd. Hoe zie ik de situatie?  Wat had ik zelf anders kunnen doen? Wat heb ik nodig van de organisatie? Ik was er helemaal klaar voor. Het zou ten slotte een gesprek worden van horen en wederhoren…

Er is nog veel te doen

Hoewel ik overtuigd ben van de goede intenties, mislukte het in de praktijk om mij het gevoel te geven van veiligheid. Op de eerste plaats heeft de teamleider de situatie al besproken met HR:  “We spreken elkaar iedere dag” Dan is er naar mij mening dus geen sprake meer van objectiviteit. Mijn mapje werd direct ter zijde geschoven, want er werd enkel een verklaring van mijn gedrag verwacht. Liefst met excuus. Gelukkig had ik me goed voorbereid en vertelde ik, hoe ik onderscheid maak om mijn motivatie te onderbouwen. En ik wist aan te geven wat mij zou helpen. Maar ik ervaarde een verhouding van macht en onmacht, waarbij van mij excuus werd verwacht. Het blijkt nog niet zo eenvoudig om met de management pogingen uit een boekje vrij van oordeel naar een situatie te kijken. En dan is het , zeker als je financieel afhankelijk, bent een extra uitdaging om voor jezelf op te komen. Je bent gewoon extra kwetsbaar in je basisbehoeften.

Vervolg van mijn trauma en werk

Er komt nog een vervolg, want nu moet er nog een afspraak komen met collega en teamleiding. Ik ben heel benieuwt hoe dat gaat verlopen. Ik ben mij inmiddels bewust van het feit dat als iemand grote behoefte heeft om alles onder controle te houden en een dwangmatige afweer heeft ontwikkeld. Diegene waarschijnlijk ooit in stressvolle omstandigheden ieder houvast heeft gemist. Dat is relevante informatie, want ik heb een grote allergie voor mensen die controle proberen af te dwingen en ga in verweer. Daarover in de volgende blog meer.

Klik hier als je meer wilt weten

Narcisme en conflicten op de werkvloer

Narcisme en conflicten op de werkvloer vinden we overal. Valse beschuldigingen, gashlighting en bondjesvorming geeft vaak broei in de onderstroom. Passieve agressieve reacties vanuit onmacht en angst inkomen te verliezen. Als zelfstandig therapeut in mijn eigen hokje kan ik dit soort confrontaties met narcisme en conflicten op de werkvoer prima vermijden. En het is ook eenzaam om alleen met cliënten te werken buiten de maatschappij. Bovendien vind ik het belangrijk dat ik vanuit ervaringen met mijn cliënten kan spreken. Dus ging ik ook weer op de werkvloer.

Hiërarchie, narcisme en conflicten op de werkvloer

Of je nu bij de bakker solliciteert of bij een grotere instelling of organisatie. Je krijgt altijd te maken met hiërarchie. Een soort pikorde wie er het eerst was en wie het meeste kennis heeft. Het is verstandig om je plek in een organisatie te kennen en werknemers die er voor jouw waren, ook al zijn zij jonger dan jij, te respecteren. Mensen die meer theoretische kennis hebben verschillen vaak van benadering met mensen die praktijkervaring hebben. En er zijn nu eenmaal verschillend persoonlijkheden. De een is meer van protocollen terwijl de ander intuïtief wil werken. Conflicten die hierdoor ontstaan hoeven niets te maken te hebben met narcisme op de werkvloer. Gepokt en gemazeld in deze ervaringen ging ik op pad.

Ik vond een plek

Ik zocht een bijbaan als hobby, want het werk in mijn praktijk is mijn grote passie en vond een plek waar ik me zeer welkom voelde. Het ging ook hartstikke goed. Oh, Coja wat doe je het goed! Je bent zo lekker zelfstandig, gaat je gang. Voegt lekker in het team en maakt zo mooi verbinding. Helemaal leuk, totdat ik een duidelijke persoonlijke  grens stelde aan een collega die denkt ver boven mij te staan. BAM!!!!!
Ik heb de poppen aan het dansen en daar bleef het niet bij, want inmiddels is de situatie zo geëscaleerd dat er een gesprek komt met onze teamleider en HR. HR (Human Resources) is de afdeling of het vakgebied dat verantwoordelijk is voor het beheer, de ondersteuning en de ontwikkeling van het personeel, oftewel het menselijk kapitaal binnen een organisatie.

De onderstroom van narcisme en conflicten bij instellingen 

Ik ga geen details delen en globaal komt het erop neer dat ik grote moeite heb om te bepalen van de ongeschreven groepsregels. Formeel en informeel gedrag wisselt zich in rap tempo of zonder duidelijk kader. Hylke Bonnema schrijft is zijn boek Het nieuwe opstellen:

“Parallelle processen zijn processen die zich afspelen in de onderstroom van de organisatie en door mensen in de organisatie wordt opgepikt. Het klantenveld resoneert met de organisatie. Neem bijvoorbeeld jeugdzorg. De doelgroep bestaat uit moeilijke gezinnen die hulp nodig hebben. Het managementteam van jeugdzorg verhoud zich soms tot elkaar als deze gezinnen.” 

Blijkbaar ben ik dus weer eens bij een instelling terecht gekomen waar ogenschijnlijk niets speelt en in de onderlaag van alles! Als je authentiek reageert op deze onderstroom, kom je dus in de problemen. Tadaaa! Ik heb het weer eens voor elkaar gekregen de hete hangijzers op tafel te krijgen en nu?

De stappen die ik heb genomen  

Voor veel werknemers houdt het hier op. Wie is er niet afhankelijk van zijn inkomen? Ze vinden een andere baan. Daar waar de geschiedenis zich mogelijk herhaald of waar inspiratie ontbreekt. Besluiten te slikken wat er gebeurt of proberen het met passieve agressie. “Kill them with kindness”. Van binnen klopt het niet, maar de afhankelijkheid, de macht en onmacht neemt de overhand. Gelukkig ben ik dankzij inkomen van mijn praktijk en partner niet financieel afhankelijk van deze instelling. De kunst is om uit de slachtofferrol te stappen en met ver – stand de situatie te aanschouwen. 

Eerste stap:  Afstand

Wat is er feitelijk gebeurt en met welke intentie heb ik gehandeld? Hiervoor moest ik echt uit de slachtofferrol de feiten bekijken en de gevolgen van mijn eigen handelen. Want natuurlijk heb ik zelf ook een aandeel in de huidige situatie! Ook mijn keuzes hebben consequenties, als vind ik zelf dat ik 100% gelijk heb en het zeer terecht is. Mijn handelen heeft gevolgen voor een ander en dienst eigen beleving. Actie, reactie. Ook ik ben geraakt in mijn verwondingen en heb te kijken naar de dynamieken uit mijn gezin van herkomst die in het hier en nu een rol spelen.

Wat gebeurde er en wat zijn rode vlaggen voor mij?

Ik heb een keuze gemaakt vanuit mijn normen en waarden. Ik koos voor mezelf en niet voor een ander omdat ik mij niet gerespecteerd voelde. En als ik mij niet gerespecteerd voel, dan respecteer ik mezelf en aanvaard de consequenties. Het was voor mij iets (informeels) persoonlijks tussen collega en mij. Waar bij ik rode vlaggen signaleerde:
A. Geen ruimte was in een gesprek voor mijn waarnemingen en ervaring van de situatie.
B. Mijn woorden en waarnemingen werden verdraaid om gelijk te krijgen. Gashlighting

Triggers

Blijkbaar heb ik iets getriggerd bij collega uit haar verleden waardoor zij niet in staat is het voorval als misverstand te zien en te zeggen. Het is jouw woord tegen het mijne, laten we ervan leren: “Lets agree to disagree”.
Dus vanuit haar verwonding uit het verleden stapte zij naar de teamleiding.
Daar moest ik op gesprek komen. Kreeg een berisping en verzoek tot gesprek met collega. Maar daar hield het niet op. Er volgde nog een misverstand waardoor ik ineens ook in conflict was met de teamleiding! Wow! Hoe kon dit gebeuren? Natuurlijk, heb ik ook hier een aandeel in! Ik heb een actie ondernomen waardoor een aantal dingen werden belicht die onder “de smorende mantel van liefde en harmonie” lagen. Dat had ik nooit mogen doen want nu ben ik de onveilige factor. Ik heb per ongeluk iets belicht wat blijkbaar in het duister had moeten blijven. Paniek, want control verlies.

Time out

Om afstand te nemen van dit conflict met narcistische voedingsbodem, heb ik eerst een time out gevraagd van twee weken om mijn emoties te laten bezinken en objectief naar de situatie te kunnen kijken. Tevens heb ik de hele situatie vanaf het begin op papier gezet. Wat gebeurde er? Welke volgorde. Wat had ik anders kunnen doen en ook waar had het verhaal een andere wending kunnen krijgen door een andere reactie van collega of teamleiding? Door het te tekenen of op te schrijven, maak ik het verhaal compleet en kan ik met afstand het geheel zien. Denken blijft in fragmenten focus leggen op mijn eigen beleving van onterechtheid.

Stap twee: Hulp vragen 

Dit is en blijft een dingetje voor mij. Ik ben opgegroeid in een chaotisch gezin waar overwegend geen hulp was, of hulp wat enkel de situatie verergerde. Bovendien was het gezin onveilig waardoor mijn beleving in groepen altijd een spanning oproept. Jan Stroms zei ooit eens tegen mij: “Kies uw critici nog zorgvuldiger dan uw vrienden” Dat heb ik altijd onthouden, want hoe vaak krijgen we niet eerst een bak oordelen met “victim blaming” over ons heen als we raad vragen over een situatie? 

Partner

Ik heb dit dus als eerst besproken met mijn man. Zijn reactie was: “Zeg maar dat je van mij niet meer heen mag”. Heel steunend en ik zeg tegen mijn kinderen altijd: “Het geeft niet als er ruzie is, als je de verbinding maar weer weet te herstellen. ” Dat is veilige hechting in een notendop. Ik raak in een stuk vermijdende hechting en wil inderdaad weg. Met collega heb ik geen verwachtingen dat het goed komt en dat hoeft ook niet. Met mijn teamleiding, die mijn woorden niet verdraaide, hoop ik tot een horen en wederhoren te kunnen komen. Hoewel ik vermoed dat ik bij haar ook een verwonding uit het verleden heb getriggerd, verwacht ik dat zij zonder collega hier wel met mij uit kan komen. Om nu met beide om tafel te gaan is in het hol van de leeuw kruipen. Ik pak wel de regie in mijn route.

Vriendinnen

Dan mijn vriendinnen, inclusief degene van de ademcoachopleiding. Die zijn ook veilig en soms meedogenloos eerlijk in hun feed back. Ik krijg steunende warme reacties en vragen waar ik mee aan de slag kan. En, ik had het niet verwacht, maar een van hen raadde mij aan AI te gebruiken. Zij heeft als aanzet mijn casus voorgelegd. Bizar hoe mooi dat werkt! Je moet echter wel zelf altijd goed blijven nadenken over wat je kunt toepassen, maar ik heb er echt fijne nuttige ondersteuning van gehad.  

Concullega’s therapeut

Tot slot ga ik mijn casus vanavond bespreken met mijn veilige intervisie groep. Ik heb als hupvraag  benoemd:  Dat ik geen oordelen nodig heb, want dat kan ik zelf heel erg goed, en wel een aanmoedigende houding met opties om de verbinding eerst met de teamleiding te herstellen en de optie mijn bijbaan te behouden. 

Conflicten en narcisme op de werkvloer

Ten slotte is het een opeenstapeling geworden van trauma triggers met een sneeuwbaleffect. Ook mijn collega komt ergens vandaan. Echter zij heeft een aantal strategieën ontwikkeld waarmee zij zich staande kan houden vanuit macht en onmacht. Die dwang en drang geeft een pseudo controle en kost waarschijnlijk bakken met energie. Ergens heb ik met haar te doen en ik weiger om mee te gaan in de betrekkingsuitnodiging hoe wij met elkaar omgaan. Ik pak de regie en ben in de luxe positie om dit te kunnen doen omdat ik financieel onafhankelijk ben. Ik hoop dat dit voorval voor de cliënten, mijn lieve collega’s met wie ik wel open communicatie kan hebben, de temleiding en de instelling, dat het bloot leggen van deze dynamiek als leermoment groei brengt in de onderstroom.

Herken je een soortgelijke situatie?

Herken je een conflict situatie met narcisme op de werkvloer? Soms is het lastig op afstand te nemen van de situatie en ben je al veel energie verloren aan het verweren van valse beschuldigingen. In mijn geval is het niet de leidinggevende maar een collega die (onbewust) invloed heeft op de leidinggevende. Voor ondersteuning bij dit soort situaties kan een inzicht gevend gesprek heel fijn zijn. contact

Ik voel me leeg

Ik voel me leeg, eenzaam, somber en moe en kan het niet verklaren. Veel mensen hebben een onverklaarbaar gevoel van leegte. Doe maar zong het al: “We komen niets te kort, we hebben alles. Een kind een huis een auto en elkaar. Is dit alles?” Of mensen die keihard proberen en steeds net niet bereiken wat zij bij anderen wel zien gebeuren op facebook. Hoe is dat mogelijk? Hoe kan het dat het leven onbevredigend aanvoelt? Hoopvol denken: Als ik dit gedaan heb, een relatie, baan of huis heb of deze nare periode voorbij is. Dan voel ik me gelukkig! Het gaat vaak voor velen van ons niet op. 

Gevoel van leegte en authenticiteit

Ik heb geen kant en klaar antwoord, want iedereen is uniek. We zijn allemaal anders bedraad en ontwikkeld. Toch denk ik dat een leeg gevoel veel te maken kan hebben met gebrek authenticiteit. AI zegt: “Authenticiteit betekent echtheid, oprechtheid en trouw blijven aan jezelf, je eigen waarden en overtuigingen. Het draait om congruent gedrag en communicatie, waarbij je jezelf laat zien zoals je bent, zonder je anders voor te doen dan je bent. Authenticiteit kan ook betrekking hebben op de betrouwbaarheid van de herkomst van gegevens of objecten, zoals documenten en kunstwerken.

Authenticiteit en betrouwbaarheid

Toen ik studeerde was een verplicht onderdeel leertherapie. Daarvoor ben ik nog steeds dankbaar. Want ik vind niets is zo verhelderend voor een therapeut dan plaats te nemen op de stoel van cliënt om te ervaren hoe dat is. Mijn therapeut, Ans, vroeg mij: “Wat wil jij?” . Ik had geen idee! Ik wist het niet en ging totaal op error. Doordat ik zo was afgestemd op de normen en waarden van mijn omgeving en traditionele gebruiken. Had ik geen idee had van wie ik zelf was, wilde en durfde te zijn of wat ik ermee kon. Op de plek van mijn eigen behoeften, wensen en verlangens voelde ik me leeg en koos ik voor dingen die eerder kwaad dan goed voor mij waren. Er lag een taboe op mijn eigenheid. En ik probeerde die leegte te vullen met allerlei dingen om mijn zenuwstelsel te zussen, want diep van binnen schreeuwde mijn “zijn” om aandacht en was niet betrouwbaar voor mezelf. Omdat ik mezelf anders voordeed dan ik me voelde.

Ik voel me niet langer leeg

Daar begon mijn reis naar zelfbewustzijn en ik heb er geen moment spijt van. Ook al brengt het soms pittige uitdagingen met zich mee. Zoals bijvoorbeeld weerstand in, of oordelen van, mijn omgeving. Het geeft zo veel rust en balans in mijn leven dat ik er alleen maar meer van wil ont- wikkelen. Wanneer mijn reis voltooit is weet ik niet. Wanneer ben je er? Geen idee. Maar ik weet wel dat mijn leven, veiliger, mooier en leuker is geworden sinds ik zelfbewuste keuzes kan maken. In plaats van mij te laten sturen door anderen, die ondanks alle goede bedoelingen meer kwaad dan goed deden. Daar neem ik anderen graag in mee.

Meer weten? klik hier

Waarom is er goed en kwaad?

Waarom is er goed en kwaad? Is er een regenboog zichtbaar zonder regen? Ik denk van niet. Zonder ziekten zijn genezers overbodig. Zonder strijd geen overgave of gevoel van trots en overstijgen van jezelf. Helaas kunnen we niet altijd zelf kiezen met welke negatieve ervaringen we te maken krijgen. Zoals teleurstellingen, verlies of beperkingen en tegenslagen. Of hoeveel. Een ding is zeker, niemand blijft verschoont van uitdagingen. Ook al lijkt dat soms zo vanaf de buitenkant. Nergens schijnt alleen de zon. Dan zou alles uitdrogen en er niets groeien. Alle boeken films en kunst zijn geïnspireerd door conflicten tussen goed en kwaad. Als je een flop wilt creëren hoef je enkel een dorpje te bedenken waar niets gebeurt en iedereen nog lang en gelukkig leeft. Hoe graag we het negatieve en het kwaad ook willen afweren, het is een onderdeel van het leven en ons bestaan.

Het goede en kwaad in onszelf zien

Mensen denken graag in termen van slachtoffer en dader. Hoe heerlijk is het een ander de schuld toe te wijzen, zodat we zelf een schone stoep houden!? Hand in eigen boezem steken is over het algemeen geen hobby. Ook als je slachtoffer bent. Natuurlijk heb ik het dan niet over victem blaming in de zin van, als je verkracht bent: ‘had je maar niet zo’n kort rokje moeten dragen”. Dit is in mijn ogen zelfs een vorm van daderschap om een slachtoffer de schuld toe te wijzen. Wel in de zin van. Wat kan ik leren, wat kan ik ontwikkelen om mezelf te beschermen? Er zijn daders, er zijn slachtoffers. Daar bestaat geen twijfel over. Enkel was een dader vaak zelf slachtoffer en wordt zijn slachtoffer mogelijk ook dader. Een prachtige educatieve theatervoorstelling over seksueel misbruik die ik hierover kan aanraden is de rode loper in Hoorn. Volgens mij gelden de boodschappen van “de rode loper” voor alle vormen van misbruik. Lichamelijk, seksueel of psychisch. Omdat dat het zelfvertrouwen wordt vernietigd. Omdat er door misbruik een verwarde “ja” en een bevroren “nee”  ontstaat. Waardoor impulsen en keuzes worden verstoord met alle gevolgen van dien.

Terug naar goed en kwaad   

In plaats van oordelen en veroordelen zoals onze maatschappij is gevormd door: conventionele normen en waarden, zienswijzen, verboden, geboden. verwachtingen, angst en bestraffing. Wil ik uitnodigen tot compassie en realisatie dat als wij anderen pijn doen, wij onszelf pijnigen omdat we onderdeel zijn van een geheel. Bewust zijn van de gevolgen van ons eigen gedrag en onze eigen keuzes kan een gevoel van leegte vullen. Het lijkt nu nog een droom om een maatschappij te vormen die gebaseerd is op kennis en begrip van universele waarde. Waar groepsbelang boven eigen belang wordt gesteld, zonder het eigen belang te onderdrukken. Waar geen sprake meer is van dader of slachtofferschap. Macht en onmacht, maar gelijkwaardigheid en bewust zijn.

Is er dan geen goed of kwaad meer?

Er zal altijd ziek, zeer en lijden blijven. Het leven is paradoxaal. Tegendelen houden elkaar in balans. Het is een levenskunst om onder veranderende omstandigheden, die het leven nu eenmaal met zich meebrengt, tekens weer de balans te vinden. De juiste mengverhouding. Mijn vader zei altijd:” Een hemel op aarde krijgen we nooit” 

Laats zag ik een serie waarin een man zei “Ik vertrouw niemand meer, na wat ik heb meegemaakt” Om de ander te kunnen vertrouwen is, naar mijns inziens, zelfvertrouwen nodig. Als ik op mezelf kan vertrouwen en in verbinding met mezelf ben, zal een dader dat oppikken en een ander slachtoffer proberen te benaderen. Zelfvertrouwen is vaak ernstig verstoort door nare ervaringen.

Het COEX systeem

Er is een systeem in ons wat emotioneel geladen herinneringen stapelt met een bepaald thema. Het coex systeem. In het werk van Dr. Stanislav Grof staat COEX voor “Condensed Experience” (gecondenseerde ervaring). Dit zijn complexe, diepgewortelde patronen van emoties, fysieke sensaties en gedachten die verband houden met traumatische ervaringen. Hierdoor trekken we situaties aan om te ontwikkelen. Omdat dit onbewust gebeurt, gaat het vaak van kwaad tot erger en stapelen nare ervaringen op. In plaats dat we van de situatie leren om grenzen te stellen, laten we onze grenzen, weer overschrijden. Daarom is bewustwording belangrijk!

Bewustwording geeft zelfvertrouwen

Er zal altijd goed en kwaad. Cruijf zei het altijd al. Elk nadeel heeft een voordeel. Dat zien we vaak pas achteraf. Pijn, verdriet en ellende hoort bij ons bestaan. Daar is geen ontkomen aan. Echter, door keuzes af te stemmen op diverse factoren in een situatie en zelfonderzoek kunnen we wel een deel ellende voorkomen. Wie pijn heeft haalt uit. Door zelf naar die pijn te kijken achter de daad, die soms al generaties lang wordt doorgeven. Wordt het mogelijk andere keuzes te maken. Op het moment dat je als “dader” of “slachtoffer” met compassie naar jezelf kunt kijken en kan erkennen dat je zelf iets te doen of te laten hebt. Neem je verantwoording. Die ander gaat niet veranderen, de bal ligt bij jouw. Het gaat erom dat jij leert te doen wat nodig is, om uit de nare situatie te komen en te blijven.

“Own your problem, or your problem ownes you”

Dat hoef je niet alleen te doen, als je wil, loop ik met liefde en plezier een stukje mee zodat je kunt leunen. Meer weten klik hier

Ik voel angst en wantrouwen in de wereld

Veel mensen voelen angst en wantrouwen in de wereld. Ik dat is niet zo raar. Onlangs kreeg ik een enveloppe van de Rijksoverheid, met een folder betreft voorbereiding op een noodsituatie. Wat!? Wie heeft dit bedacht? Begrijp me goed. Niks mis met een bepaalde voorbereiding. Wat kaarsen, voedsel en water achter de hand, kan geen kwaad. Waar ik moeite mee heb is de manier waarop dit wordt aangepakt. Radio spotjes: Het is niet de vraag of maar wanneer het gebeurt!. Zelf het sinterklaasjournaal indoctrineert kinderen met nootpakketten. Zo zaaien we toch angst en wantrouwen in de wereld?

Wat je vindt, mag je houden

Ik merk dat ik hier iets van vind. En mijn motto is eigenlijk: Wat je vindt mag je houden! Want als ik met een vinger naar jouw wijs. Wijzen er drie naar mezelf. En de manier waarop hier angst en wantrouwen wordt gezaaid raakt mij. Ik weet nog goed de blik van angst in de ogen van mijn vader die de oorlog heeft meegemaakt als er onheilspellend nieuws in de krant stond. Jonge mensen wordt angst aangejaagd betreft hun toekomst. Zo’n actie kost klauwen met geld. Kunnen we dat niet beter investeren aan het geheel door distributie punten en samenwerking te creëren in tijden van nood. In plaats van polarisatie te kweken? Terwijl men in de corona tijd met reclamefilmpjes polarisatie probeerde te beperken? Ik begrijp het gewoon niet.

Van angst en wantrouwen naar compassie

Zoals ik al aangaf, ben ik van mening dat als ik met een vinger naar een ander wijs, er drie naar mij wijzen. Ik projecteer mijn ongewenste gevoelens die ik niet wil erkennen op een ander. Dus ga ik bij mezelf te rade: “Wat zegt dit over mij?”, “Waar ben ik bang voor?”. Mijn antwoord is dat door het kweken van angst en wantrouwen er een collectief gevoel ontstaat waardoor er een self-fulfilling prophecy kan ontstaan. Dat is een voorspelling die zichzelf waar maakt doordat een persoon (of groep) zich onbewust zo gedraagt dat de voorspelling uitkomt. Het kan een virus zijn wat zich snel verspreid. Hoe ga ik daarmee om?

Blijf in het hier en nu

Op de eerste plaats is het van belang om mezelf in het hier en nu te houden . En me niet mee te laten slepen door angst over de toekomst. Dat ligt binnen mijn cirkel van invloed. In het hier en nu is er in mijn leven geen concrete dreiging.

Omarmen van de feiten

Dit is een lastige. Omarmen van de feiten betekend erkennen dat er veel onrust is in de wereld. Ik hoef het nergens mee eens te zijn of aan te moedigen. Want alles waar je aandacht aan geeft, groeit. We kunnen het niet mooier maken dan het is. Ik hoef tevens niets te ontkennen en probeer er met compassie naar te kijken. 

Compassie, welke angst zit hierachter?

Ik vraag me af: Wat zegt dit over de overheid?  Wat is hun zorg? Is het daadwerkelijk de bedoeling ons te beschermen? Zou het hun bedoeling zijn angst en wantrouwen te creëren om overzicht, controle en regie te behouden? Denken zij dat ze niet capabel zijn voor ons te zorgen in geval van calamiteiten en komt het voort uit gevoel van onmacht? Proberen zij de verantwoording af te schuiven op individuen omdat ze bang zijn te kort te schieten? Is het de bedoeling dat we massaal ons zenuwstelsel proberen te reguleren met snoep, alcohol en tabak zodat een eventueel gebrek aan inkomen wordt opgelost? Er zal een reden voor zijn. Waarschijnlijk zullen we het nooit precies weten. Maar ik vraag me af of de emotionele gevolgen zorgvuldig zijn afgewogen? Hoe dan ook, met welke  positieve intentie dit wordt gedaan. Ik focus op mijn eigen normen, waarden en waarheid

Focus op eigen normen en waarden

Ik focus op mijn eigen normen en waarden zonder anderen te overtuigen. Via deze blog, deel ik wel mijn waarheid. Op dit moment is er in mijn leven geen concrete dreiging. Ik heb altijd wel wat kaarsen, voedsel voorraad en wat water in huis. Geen betere raad dan voorraad! Mijn moeder zei altijd: “Rust kan je redden”. Ik kies voor gevoel voor vertrouwen omdat dit mij sterkt in plaats van angst die mij verzwakt. Met oog voor de realiteit. Er is veel onrust in de wereld. En in het oog van de orkaan is het altijd stil. Die plek probeer ik op te zoeken om weloverwogen keuzes te maken. Dat ligt binnen mijn bereik. 

Voelen van angst en wantrouwen

Je mag angst voelen, je mag wantrouwen ervaren. Ik ben de laatste om te zeggen dat jij niet mag voelen wat of hoe jij je voelt. En besef: 

De uitspraak ‘een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest’

betekent dat de angst voor een gebeurtenis vaak erger is dan de gebeurtenis zelf. Door constant te piekeren en zich zorgen te maken, ervaart iemand al lijden, lang voordat de gevreesde situatie zich daadwerkelijk voordoet. 

Zorg daarom goed voor jezelf. Stop de verspreiding van het virus van angst en wantrouwen. Probeer jezelf te reguleren en te kiezen voor “dat wat er ook is”. En daar je aandacht aan te geven, want alles komt en gaat. Dit ook. Wat je ook kiest te doen. Zorg dat het jouw bewuste keuze is. Behoud balans en vertrouwen. 

Heb je behoefte aan contact? Klik hier

Spiritueel

Spiritueel, wat is dat? Als collega’s deze foto van mij zien of mijn website bezoeken is de eerste reactie vaak. Ja, maar jij bent spiritueel! Alsof het iets verwerpelijks is. Eng, spannend misschien? Ik ben geweerd van een intervisiegroep vanwege mijn uiterlijk voorkomen. En ik ervaar mezelf niet als “spiritueel” met hocus pocus, zoals zij dat blijkbaar ervaren. Ik  zie mezelf niet als medium. Ben geen helder ziende, voelende, wetende of iets dergelijks.  Meestal heb ik zelfs bedenkingen bij mensen die dat beweren te zijn. Met alle respect voor degene die puur en zuiver zijn. Maar als het gepresenteerd wordt als verheven zijn boven anderen, ben ik sceptisch. Blijkbaar is het feit dat ik een drum van dierenhuid heb een bewijs dat ik spiritueel ben. En wat is dat dan? Geen idee! Ik weet alleen wat het woord spiritueel voor mij betekend zoals het bij mij wel past en dat is heel aards.

Spiritualiteit die bij mij  past

Spiritualiteit die bij mij past, heeft te maken met verantwoordelijkheid nemen voor je eigen ontwikkeling. Ik geloof dat mensen leven op aarde om lessen te leren. Geloof in een God, als man met een lange witte baard, die bepaald over hemel en hel, kan ik niets mee. GOD in de zin van Galactische, Ordening van Dynamiek, spreekt mij wel aan. Ik geloof er dus ook in dat toeval bestaat. Dat hetgeen dat je aandacht geeft groeit. En dat wij dus zelf verantwoordelijk zijn dat wat wij de wereld in brengen wordt terug gespiegeld. 

Als ik een steen in het water werp komen er allemaal golfjes omheen. De gedachten en intenties die ik uitzend weerspiegelen mijn innerlijk. Ik ben verantwoordelijk voor mijn gedachten en mijn intenties die ik uitzend. En die mogen best beschermend zijn, want er zijn nu eenmaal ook mensen die dit nog niet kennen of beheersen, dus zie ik niet wat er mis is met gezonde begrenzing.

Spiritualiteit en boosheid.

Ook mag ik boos worden en boos zijn. Ik heb een lichaam om te voelen en te ervaren. Ook woede, pijn en verdriet, want als alleen de zon zou schijnen, kunnen we nooit de kleuren van de regenboog zien. Juist alle emoties omarmen, mogen donderen met bliksem, tranen laten vloeien en alle weersomstandigheden ervaren vind ik een onderdeel van het leven. De levenskunst is om er anderen niet mee te raken. Als ik boos ben en ik uit dat op een veilige plek. Kan ik dat over het algemeen in de situatie waar het door is ontstaan, neutraal verwoorden, zodat een ander zich bewust kan worden wat het met mij deed. In die zin neem ik verantwoording voor mijn emoties en dat zie ik als spiritueel. 

Spiritualiteit en bewust zijn

Bewust zijn van emoties en dat kunnen verwoorden is slechts een onderdeel. Dit betekent voor mij tevens, bewust zijn van mijn wensen en verlangens. Bewust zijn van mijn doelen en bewust de verantwoording en de stappen nemen die mij dichter bij mijn doel brengen. Dat betekend voor mij dat ontwikkeling van reflecterend vermogen en metalliserend vermogen onderdeel zijn van mijn spiritualiteit.

Reflecterend en metalliserend vermogen

Reflecteren, is het bewust terugkijken en nadenken over mijn eigen bijdrage aan een situatie om ervan te leren en toekomstig handelen te verbeteren. Mentaliseren, is het vermogen om je eigen gedrag en dat van anderen te begrijpen in termen van onderliggende mentale toestanden zoals gevoelens, gedachten, wensen en bedoelingen. Het bijzondere vind ik, dat dit onderwijzen een van de taken is van reguliere therapeuten. Ik begrijp dus niet zo goed wat zo afschrikt. Waarschijnlijk zijn het de methoden die oeroud zijn en verder reiken dan praten en mentaal werk.

Therapie bij mij is een combinatie van regulier en spiritueel.

Therapie bij mij is een combinatie van regulier en spirituele methoden. Cognitieve methoden zoals praten. Lichamelijke oefeningen, bewegen, ervaren. Emotionele ervaringen voelen en spiritueel voorstellingsvermogen, maken voor mij een therapeutisch proces compleet. Het is een combinatie van taakgericht werken en proces gericht werken. Met name het spirituele procesgerichte werk wordt vaak vergeten. Een taak lukt, of mislukt omdat het proces geen kans krijgt zich te ontvouwen. Terwijl rituelen of visualisaties een enorme positieve bijdrage kunnen leveren aan jouw bewust zijn. Naast gezond verstand.  Mijn drum is een hulpmiddel waardoor je hartslag vertraagd bij een visualisatie of juist ondersteund bij een ontlading. Ver van zweefteef praktijken met vage beloften en spirituele bypasses. 

Relatietherapie

Relatietherapie. Hier ben je dus nooit te kort of te lang voor bij elkaar! Het is een misverstand dat je enkel in relatietherapie kunt gaan als je relatie op de klippen dreigt te lopen. Zo doen mensen het vaak wel, omdat de noodzaak dan voelbaar aanwezig is. En het kan ook gewoon om preventief elkaar goed te willen begrijpen. Of bij uitdagingen in jullie dagelijks leven waar je beide nog geen ervaring in hebt. Het is voor iedereen die een relatie wil verdiepen en verrijken.

Relatie therapie als noodoplossing of laatste redmiddel

Vaak gaan stellen pas in therapie als noodoplossing of laatste redmiddel. Meestal zijn zij al vele stations gepasseerd. Verraad na vertrouwen is moeizaam te herstellen. Soms zijn geliefde zo ver uit elkaar gedreven dat ze verzuchten. “Wij zijn gewoon te verschillend”. En juist de verschillen maken een relatie de moeite waard. Het punt is dat men geneigd is de ander te willen overtuigen van eigen gelijk. En dat werkt verwijderend.

Respect voor verschillen

Respect voor elkaars verschillen is onontbeerlijk voor een fijne relatie en om nabijheid te blijven ervaren. Onvoorwaardelijke liefde met duidelijke grenzen. Tja, het leven is nu eenmaal paradoxaal. Dat komen wij ook in de liefde tegen.

Nog geen aparte vermelding van relatie therapie op mijn site

Ik had laatst een ontzettend leuk gesprek met een concullega hier in Oudesluis. Zij wees mij erop dat ik wel ademsessie begeleid in mijn praktijk voor stellen en geen relatietherapie op mijn site vermeld. Dat klopt. Ik heb daar zelf nog niet eerder bij stil gestaan. Want ik heb heus wel stellen, met en zonder succes van relatieherstel, in mijn praktijk begeleid. Ik denk dat dit komt om dat mij betreft de allerbelangrijkste relatie, de relatie met jezelf is. Daar ligt echt mijn focus bij behandeling, want hoe kun je een ander verwarmen, als je geen vuurtje voor jezelf hebt?

Bewust zijn van eigen behoeften en deze kunnen communiceren.

Jezelf bewust zijn van jouw behoeften en deze kunnen constructief kunnen communiceren is waar het wat mij betreft om gaat. Daar zijn grenzen voor nodig, die  veiligheid en openheid kunnen geven. Ondanks dat je weet dat de ander een andere waarheid leeft. Je welkom, gewaardeerd en gerespecteerd voelen. Samen naar oplossingen kijken in plaats van eigen normen en waarheden op te dringen. In plaats van een klassiek beeld van relatieproblemen.

Klassiek beeld van relatie problemen.

Het klassieke beeld van relatieproblemen is dat de ene partner klaagt omdat zij denken dat hun partner allemaal niets kan schelen wat er in hun omgaat. De ene klaagt en zeurt over gebreken en de ander schept afstand om van “het gezeik” af te zijn, want alle pogingen tot oplossing mislukken. Beide voelen zich verlaten. Alles wat gezegd of gedaan wordt, wordt persoonlijk opgevat en de twee bootjes die samen uit een schijnbaar veilige haven de zee op koerste, drijven verder uit elkaar. Dat kan anders!

De magie van een fijne relatie

De magie van een fijne relatie begint bij jezelf. Leer je eigen behoeften en wensen kennen, te accepteren en te verwoorden. Praat vanuit wensen in plaats vanuit klachten. Blij staan als je partner tegen je klaagt. Probeer te luisteren naar de wens achter de klacht en help je geliefde zichzelf beter te leren kennen. Weet ook waar je zelf staat. Kan je eigen behoeften, verlangens, wensen en grenzen. Dit is jouw anker. Zonder jouw anker dobber je koersloos rond op open zee. Iedere poging tot verzoening is tijdelijk omdat jij jezelf hebt verlaten door je aan te passen. Dat houdt op de lange duur geen stand. Een relatie kan dan stand houden vanwege (financiële) macht en onmacht. De echte hechting komt niet tot wasdom.

 Ik geef dus enkel relatietherapie

Eigenlijk geef ik dus enkel relatietherapie. Met de focus op de relatie met jezelf. Vanuit daar kun je pas echt liefdevol de verbinding met een ander aangaan, vanuit gelijkwaardigheid. Vind een veilige haven bij jezelf van waaruit je in verbinding kunt gaan. Oprecht empathisch, onvoorwaardelijk, met duidelijke grenzen, want dat geeft respect! Dan kun je samen blij oud worden. Delen wat er in jouw leeft, compassie voelen voor elkaar. Controle los laten, van “hoe het volgens jouw zou moeten zijn” om constructieve, creatieve oplossingen te vinden, die het vertrouwen in elkaar bevestigen. Onenigheid in een relatie is meestal niet het probleem. Herstel, weer tot elkaar komen, met behoud van jezelf is vaker het euvel. Luisteren, met aandacht bij de beleving van de ander zijn. Je eigen wil even parkeren, ruimte geven aan de ander en dan jouw beleving delen, want dat mag er ook zijn!

Wat is nieuwe Germaanse geneeskunde?

Nieuwe Germaanse geneeskunde. Ik had wat moeite met de naam, omdat Hitler een Germaans ras wilde telen. En ik begrijp dat de naam voortkomt uit het feit dat Germaans de moedertaal is van bijna alle Europese talen. Het gedachtegoed van de Germaanse Geneeskunde is gecreëerd door Ryke Geert Hamer en heeft nogal wat stof doen opwaaien. Hamer vond de reguliere wetenschappelijke geneeskunde te kort schieten en ging zelf op onderzoek uit naar zielsoorzaken van ziekte, waarbij hij deels de realiteit uit het oog verloor. Dat is voor de naam heel jammer.

Is Nieuwe Germaanse geneeskunde vervanging voor reguliere geneeskunde?

Nee! Als je het mij vraagt absoluut niet! Ik ben wel van mening dat naast reguliere geneeskunde, alternatieve geneeswijze zoals bijvoorbeeld nieuwe Germaanse geneeskunde een waardevolle aanvulling kunnen zijn om inzicht te krijgen in een ziekteproces of het ontstaan ervan. Het gaat een beetje ver en soms ligt het ontstaan van een klacht buiten ons eigen lichaam in een familie systeem. Helaas ligt de oplossing dan wel bij ons. Onverwerkte wonden en conflicten uit het verleden kunnen invloed uitoefenen op ons eigen dagelijks leven.

Onderliggende oorzaken

Volgens de Germaanse geneeskunde zijn onderliggende oorzaken terug te brengen tot vier categorieën dreiging voor overleving en voortplanting:

Brokconflict, niet kunnen verteren of bemachtigen. 
Aanvalsconflict, doodsangst, poging tot bescherming en zorg.
Eigenwaarde conflict, gevoel te kort te schieten.
Afstand / nabijheid, verbinden, afscheiden.

Deze conflicten in ons, komen tot stand door een schok. Een plotselinge gebeurtenis, die wij niet konden verwerken. Uiteindelijk komt dit onverwerkte deel tot uiting via ons lichaam. Wat er gebeurt is, is, niet zo belangrijk. Wat relevant blijkt is hoe de persoon het ervaren en geïnterpreteerd heeft. Zie hier de overlap met het ontstaan van trauma. (Meer lezen over trauma)

Bruikbaarheid van nieuwe Germaanse Geneeskunde

Ondanks dat ik zelf nog wat sceptisch ben, zie ik wel mogelijkheden bepaalde lichamelijke klachten te zien als wegwijzer en hulpmiddel naar het onderliggende onbewust trauma. Wegwijzer, want de schok van een diagnose, kan diverse conflicten binnen iemand activeren. Dat is voor ieder mens een unieke route. zoals ik schreef in mijn vorige blog, is een holistische visie te vergelijken met een waterlekkage…. Waar het symptoom zich uit, is over het algemeen niet de bron. Zodoende denk ik wel dat de nieuwe Germaanse geneeskunde bruikbaar is. Bovendien is er na het overlijden van Geert Hammer, aardig wat toegevoegd en bijgespijkerd om deze visie tot een realistischer format te maken. Meer weten? Klik hier