Sport BH

Op naar de stad voor een sport BH. Niet om mee te sporten, maar voor ondersteuning na de operatie. Een maand lang, dag en nacht een sport BH dragen. Doe mij er maar minstens twee dan. Online bestellen kan ook, maar dan heb ik vast gedoe met terug sturen. Ik speur in de winkel naar een rijpere dame. Z’n jong grietje zal het misschien ook weten en kunnen, maar dit voelt effe prettiger. Mijn oog valt op een dame met kort geverfd zilvergrijs haar. Bingo! Ze vraagt naar mijn maat. “Geen idee?!” antwoord ik, ik ben zo aangekomen dat mijn bh’s niet meer passen. Zij doet een schatting en gaat boven kijken voor andere kleuren.

Met de sport BH in het pashokje

In het pashokje beland na een wachtrij van heb ik jouw daar. Bloedheet! Sta ik daar met ontbloot bovenlijf voor de spiegel. Alles lijkt nog groter. Zou het een lachspiegel zijn? Wat een lijf. De sport BH heeft een voorsluiting met een rits. Dat is makkelijker bij het aantrekken na de operatie. Nu ben ik ook stram en stijf. Mijn hele lijf doet zeer. met name mijn benen en schouders. Ik krijg de boel niet binnenboord. En als ik alle hens aan dek heb, rolt alles eruit voordat ik de rits kan dichtprutsen. Mijn nek voelt klam aan, ik zucht. Dit is niet de goede maat. Effe die andere proberen. Ah, kijk, daar zit ook een haakje onder de rits. Dat gaat beter. Lukt het met de sport BH? Vraagt de mevrouw vriendelijk aan de andere kant van het deurtje. Ik overhandig haar de te kleine BH. Toch een F dus. Op zich vind ik dat niet erg, als die buik eronder maar wat minder was. Het voelt zo kolossaal.

Afrekenen van de sport BH

Naar de kassa om af te rekenen. Wat is het veranderd in de loop van de jaren! Er lopen vrouwen met oortjes in die druk opruimen en mensen helpen. In de hoek hangt kinky kleding, leer met zweepjes en zwarte struisvogelveren? Daar ging je vroeger voor naar een seks shop. Hoor mij! Vroeger. Ik wordt oud! Gelukkig maar, het is de enige manier om niet jong dood te gaan. Bij de kassa ben ik aangenaam verrast. De prijs valt mij mee. Normaal zijn we meer kwijt voor een bh. Gelukkig, want als dit achter de rug is en wel weer wat gewicht verlies, zal ik ze waarschijnlijk nooit meer passen en dragen. Voor nu is de buit binnen. Kan maar klaar zijn. We stappen met de sport BH’s in een tasje naar buiten. Zullen we onderweg naar huis wat eten aan het strand? Goed idee schat, het kan weer! 

Afspraken

Afspraken voor de operatie. De telefoon gaat. Een telefonische afspraak betreft mijn medicijngebruik. De dame aan de lijn verteld me dat ik morgen ook een afspraak heb. Ik heb hier nog geen bericht van ontvangen per post, zoals gebruikelijk is. Wel een afspraak voor 2 augustus. Ik hoor/ lees mijn herstelmaatjes over de hoeveelheid afspraken voor de operatie. Over anderhalve week is het zo ver. Ik zie dat ik digitale folders heb ontvangen en bedenk me dat ik een agenda heb op mijn patiënten portaal.

Afsprakenlijst

Ja hoor! Ik vind een afsprakenlijst. Deze print ik uit zodat ik rustig alles in mijn agenda kan zetten. Ik bekijk de folders en vind geen opbeurende berichten. Injecties, vaak gevoelig. Nog meer injecties, vlak naast de tepel. Ik ben helemaal een beetje onthutst. Het is me ongeveer uitgelegd en als ik het nu zo lees, komt het goed binnen. Ik heb hier zo geen zin in! De hoeveelheid valt mee. Volgende week heb ik zo te zien weinig afspraken. Het meeste is een dag voor de operatie ingepland. De rest is telefonisch en natuurlijk een covid test voor de operatie. De dag na de operatie telefonisch contact. En dan nog twee afspraken later in het ziekenhuis. Het idee van prikken en snijden staat me enorm tegen. Gelukkig wel een borst besparende operatie. Als het eraf moet, moet het. En een borst verwijderen is toch een amputatie met verminking. Als het niet hoeft, houdt ik mijn borst liever. Ook al weten we niet hoe dat er uiteindelijk uit komt te zien.  Bij mijn moeder kromp haar borst enorm na de operatie. 

Andere afspraken: Fysio

Zoals afgesproken belt de oncologische fysio na de chemo. Ik vertel haar dat de operatie al spoedig is. Ondanks dat mijn spieren heel pijnlijk zijn. Als ik mijn hand te lang in een houding heb, blijft mijn hand in die houding staan. Besluiten we de afspraken te verzetten tot na de operatie. We kunnen nu net niks en massage zal hoogstwaarschijnlijk te heftig zijn. Bewegen doe ik wel. Dus, de fysio neemt weer contact met me op en benadrukt zo ontspannen mogelijk de operatie tegemoet te gaan. Goed advies! Na het lezen van de folders, niet haalbaar voor mij. En ik ga mijn best doen. Eerst nog even naar de homeopaat.

Homeopaat

Homeopaat, Jolanda ontvangt me weer hartelijk. Belangstellend vraagt ze naar het chemo traject terwijl ze gaat meten met haar apparaat. De lymfe, de lever en de nieren zijn not amused. Ze hebben het zwaar. Dat is niet zo verwonderlijk. Veel verzuring. Dat had ik al opgemerkt. Laag energiepeil. Ook geen verassing. Jolanda is wel verbaast dat ik geen tekorten heb. “Hartikke goed hoor!” , verzekerd ze mij. Ik ben er van overtuigd dat de Selenomethionine bij zenuwschade heeft bespaart. In Duistland geven ze dat standaard aan patiënten bij chemobehandeling. Ik krijg weer schoonmaakdruppels mee. En hoop de komende week verbetering te brengen in de toestand van mijn spieren. Mijn rechterschouder is zeer pijnlijk. Juist in die oksel moeten ze zijn voor de operatie. Nu eerst een weekje rust. Woensdag 7 juli is het achter de rug.

Sociale afspraken

Sociale afspraken zullen nog even moeten wachten. Ik had gehoopt na de chemo dat ik me wat socialer kon bewegen. Helaas, dat gaat nog even in de wacht. Gisteren stond er een lieve buurtvrouw, super attent, met aardbeien en aardbeienjam voor de poort. Ik stond takjes te plukken in de tuin op therapeutisch basis. Gaat nergens over en ik vond het fijn even buiten te rommelen in plaats van alsmaar wandelen. Het was gezellig even te kletsen en binnen vragen voor een koppie kan ik nog niet opbrengen. Sowieso heel lief wat we allemaal ontvangen hier uit de buurt van zelfgebakken koekjes, tot een flesje met margrieten. En ook van tante Bep, verse aardbeien en kant en klare rabarber, kaarten en zo veel goede wensen. Ook van mensen die mij nauwelijks kennen. Heel leuk!

Sauna

Sauna! Eindelijk, wat een goed idee! Mijn spieren voelen zo stijf en het weer is fris. Ze zijn weer open na de zoveelste sluiting vanwege Corona. Tijdens chemo wordt het sterk afgeraden. Ik kan weer! Ik reserveer een plekje en ga op pad. Bij binnenkomst herkent de eigenaar mij niet. “Uw naam”. “Coja” antwoord ik. Ik zie een (schrik) reactie op zijn gezicht. “Geeft niks, ik snap het”, zeg ik. “Ik zie er anders uit. Dat is niet geheel vrijwillig gegaan”. “Dat begrijp ik”, zegt hij, “Gaat verder alles goed?”. Zijn reactie emotioneerde mij dus ik heb geen zin in een heel verhaal in de hal. “Jawel, ik ga van een fijne middag genieten”. Hij schenkt een brede lacht, “Doe je goed”.

Sauna gasten.

Veel sauna gasten kennen elkaar van gezicht en een babbel. Ik vindt het een fijne sauna. Het heeft alles wat mijn hartje begeert. Het is ruim en toch is de sfeer heel persoonlijk en gemoedelijk. Het is dichtbij. Er is een buitenbad, een tuin, goede keuken, goede prijs – kwaliteitsverhouding en er zijn regelmatig opgietingen! Ik zie een bekende sauna gast in het zwembad waar ik altijd wel een babbeltje mee maak. Ook zijn mond valt open en zijn kin zakt naar de bodem van het zwembad. Wat is dit confronterend! Ik voel me al zo’n teletubby en dit soort begrijpelijke reacties, bevestigen mijn gevoel van ongemak over mijn gedaante verwisseling. Ik ben meer dan mijn haar. En meer dan mijn lijf. Maar dat is wel waar mensen mij aan herkennen, wat vertrouwd is voor hen. Zijn reactie is ook heel lief. “Meissie toch!” Als sommige mensen zoiets zeggen dat het ongemakkelijk overkomen. Mijn sauna maatje mag dat. We slenteren samen naar de opgieting.

De infra rood cabine

Dan zit ik in de infrarood cabine en zie een jonge slanke dame voorbij lopen. Dat ik nooit weer zoals haar kan zijn, kan ik mee leven. Maar dit? Ik bekijk andere vormen om te bepalen hoe ik oud wil worden. Nee, zeg! Maar dat postuur heb ik ook niet. Kijk, die dame mag er zijn voor haar ogenschijnlijke leeftijd. Dan neemt de jonge dame plaats naast mij in de infra rood cabine. Even is het stil. Dan vraagt zij vanuit het niets: “Heb jij kanker gehad?” Die zag ik niet aankomen. Ik schiet in de lach, trek mijn haarloze wenkbrauwen op, kijk haar aan en antwoord: “Ik heb het zelfs nog!”. Blijkt dat haar zusje in een zelfde soort traject zit. Zij vraagt me of ik geloof dat er een verband is met verandering in je leven en de keuzes die je maakt. “ja” antwoord ik, “ik kan het bij mezelf alleen nog niet plaatsen. Mijn leven was best goed” Ik houd wel van haar directheid. Zij is blij, dat ik erom kon lachen en legt haar hand op mijn arm. “Het komt goed hoor.” Hartverwarmend.

In het bubbelbad

In het bubbelbad tref ik ook een bekende saunagast waar ik altijd een praatje mee maak. Heel bijzonder. Hij reageert alsof er niet aan de hand is.  Verteld over zijn werk en ik vraag me af of hij wel door heeft tegen wie hij praat. Of hij me herkent of het gewoon gezellig vindt dat iemand met hem babbelt? Het was een heerlijke middag. Ik heb alles een standje lager of korter gedaan en extra rust genomen want ook hier blijkt mijn energie gebrek. Ondanks de verschillende, confronterende reacties ben ik blij dat ik ben geweest. Thuis gekomen voelen mijn spieren nog steeds pijnlijk. Maar het zwemmen, gedragen worden door het water en de warmte met de geuren hebben me even afgeleid en ontspant. 

Sauna bezoek na chemo

Dan lees ik op internet dat sauna bezoek na chemo mag maar dat het verstandig is te overleggen met behandelend arts. Oeps, nu ben ik al geweest! Nou, ja, dit neemt niemand me meer af. Als mijn lymfeklier eruit is, kan het in de toekomst problemen geven met vochtafdrijving. Ik hoop dat het meevalt. Want als ik niet meer naar de sauna zou kunnen zou ik dat wel heel erg verdrietig vinden. Ik kijk er altijd heel erg naar uit en geniet altijd intens van mijn verwend dagje.

Lege Accu

Het voelt alsof ik een lege accu heb. Aan de ene kant heb ik minder last van pijnlijke nagels. Ze zien er niet uit en dat trekt wel bij. Zondagochtend werd ik rustig wakker zonder bijna te huilen. Maar vanmorgen was het opstaan nog wel een drama. Niet dat ik vroeg op moest. Maar het wakker worden alleen al. Alles deed zeer, is stram, stijf en gaat dan moeizaam. Voor mij is het pas twee dagen dat ik geen nieuwe chemo hoefde en er zijn momenten waarop het voelt alsof ik het wel gehad heb.

Wat gaat goed ondanks de lege accu?

Wat goed gaat is best veel. Ik voel me meer helder en minder overprikkeld. Ik merk dat ik voor René toegankelijker ben. Tot op zekere hoogte. Ben nog wel snel moe. Het was een uitputtingsslag en de lege accu moet eerst langzaam worden opgevuld totdat ik weer op mijn dynamo kan functioneren. Zoiets. De baard van puistjes langs mijn kaaklijn voelt rustiger. Mijn haar groeit best snel en in mijn buik voelt het rustiger. Minder opgeblazen. Kraanwater smaakt weer . Dat vind ik ook fijn. We kunnen allemaal alle wc’s weer gebruiken. En mijn opvliegers zijn minder vaak en veel minder heftig.  Alleen mijn hoofd, benen en schouders lijken wel meer zeer te doen. Alle spieren trouwens. Als ik even gezeten heb is opstaan een hele toer! Opstarten met een lege accu gaat nu eenmaal lastig!

Oncoloog

Vandaag belt de oncoloog voor een afrondingsgesprek betreft de chemo. Ik vertel haar over het gevoel van mijn lege accu. Tja, de bijwerkingen van de chemo zal je nog wel even houden. Maar het resultaat vindt zij echt mooi. “Zo zien we het graag. Wat jammer dat jullie de foto’s niet hebben gezien! Op de MRI is het resultaat goed zichtbaar. Je mag trots zijn op jezelf “. “Ja, dat zijn we ook” zeg ik, “We hebben hier allemaal ontzettend ons best gedaan”

Brief

René komt binnen met een brief van het ziekenhuis in zijn hand. Op 6 juli staat de operatie ingepland. Ik weet niet of ik blij moet zijn of niet. Het gaat zo snel. Dat is over twee weken? Ik dacht dat ik tijd had om mijn lege accu op te laden. Aan de ene kant fijn. Eruit met die zooi! Na de operatie wordt er weefsel op kweek gezet. Daar kan nog een konijn uit de hoed komen. En de verwachting naar aanleiding van de MRI is positief. Ik lees dat binnen vijf weken na de operatie de bestraling wordt gestart. Jemig! Ik tel in mijn agenda. Dat is net in de week dat mijn oudste uit Polen over zou komen met zijn vriendin. Ik had gehoopt op iets meer adempauze… Het duizelt me gewoon. 

Afspraak Borstkliniek

Afspraak borstkliniek. Precies een week na de laatste chemo hebben we een afspraak bij de borstkliniek, polikliniek chirurgie. De afspraak bij de borstkliniek is pas s’ middags om kwart voor drie. In de ochtend ontvang ik nog meer berichtjes met de veronderstelling dat het spannend is? Misschien een beetje gek. Wij gaan er vanuit dat het goed is. Bovendien vind ik spanning of angst voor de toekomst zonde van mijn tijd in het hier en nu. Als het foute boel is komt dat hard binnen. (blog 2) Ik kies liever hiervoor dan verspilde energie en overbodige stress.

Afspraak borstkliniek

We gaan opgedoft en afgestoft en lekker op tijd op weg en melden ons om tien over half drie. Het is bloedheet op de afdeling. We wachten zeker een kwartier in de wachtkamer. Dan horen we: “Mevrouw Voogd?”. We lopen braaf mee naar het kamertje waar we eerder waren voor een uitslag van de  MRI. Het is er  oer krap. Twee dames zitten achter een bureau met computerschermen aan de zijkant. Er passen nog net twee stoelen aan de andere kant voor ons. De computers zijn uit. De vorige keer kregen we plaatjes te zien, nu niet. Het komt ook niet bij ons op om ernaar te vragen. Ik had al iets gezien op de echo, maar René natuurlijk niet. Gemiste kans.

De uitslag

“Nou, het ziet er allemaal goed uit, chemo heeft zijn werk gedaan”. Ja, dat hebben we zelf ook al bedacht. Zoals het er nu uitziet is er een wachttijd van drie weken. Dus we gaan de operatie inplannen. Eerst worden de markers die er al in zitten gechipt. “Alweer gechipt?”. Het zal allemaal wel. De ene van de klier met een ijzerdraadje naar buiten. Er zullen twee klieren worden verwijderd. De klier die aangetast is en de poortwachter. Als de klier die aangetast is de poortwachter is, wordt er maar een klier verwijderd. Maar dat weten we pas tijdens de operatie. Ehhh…..

De operatie

Het wordt dus een operatie. Ik vertel van mij verwarring bij de echo. Nee dat ging over het chippen. U gaat helemaal onder zeil. Het wordt een dag opname. Dus ik zal, als alles naar wens gaat, gewoon thuis naast René slapen. Dat vinden we fijn. Als blijkt dat er meer achtergebleven is dan nu zichtbaar is, kan er nog een extra chemo kuur achteraan komen. De verwachting is dat het allemaal voorspoedig verloopt. Maar soms blijkt bij het opensnijden dat er meer is dan zichtbaar van buitenaf. Nou, hiervoor zijn we dus naar Den Helder gereden. Wat ons betreft had het telefonisch gemogen. Maar we zin blij dat de positieve uitslag is bevestigd en rijden naar Nogal wiedus met zicht op de zee voor een drankje met bitterballen. Mijn eerste biertje naar maanden smaakt me verrukkelijk! Een is wel voldoende, anders ga ik raar praten. Ik heb oprecht genoten!

De nacht

De nacht na de chemo was altijd rommelig. Nu, een week na de laatste chemo merk ik tot mijn verbazing dat mijn lichaam hetzelfde reageert. Ik ben misselijk, druk in mijn hoofd, om vijf uur klaar wakker en mijn lijf voelt zwaar alsof ik wel chemo heb gehad!? Wat zit een mens toch wonderlijk in elkaar. Mijn ene herstelmaatje herkent het, de andere niet zo concreet. Zal wel slijten op den duur. Over het algemeen merk ik mentaal wat meer ruimte. En sociaal, ik wordt iets toegankelijker naar René en ben wat minder snel overprikkeld. Dus ik ga zo fijn naar een klankhealing concert. Wat gelukkig weer toegestaan is!

Bende

Overal waar ik kijk, zie ik een bende. Vooral de laatste weken heb ik het huishouden flink laten versloffen. “Komt wel als dit achter de rug is, dacht ik.” Gelukkig gedijt René goed in rommel. Op Jaro zijn kamer is het ook een bende en van de dieren geen klachten. Zelf kan ik er ook erg goed tegen tot op een bepaalde hoogte. Op ieder gebied liggen uitgestelde klusjes te wachten. Wasgoed, administratie, stofzuigen, dweilen en ga zo maar door. Het begint langzamerhand te irriteren en uit handen geven vind ik vermoeiender. Tijd voor prioriteit!

Ruimte

Het idee dat ik geen chemo meer hoef gaf al ruimte. Ik hoef niet langer op donderdag de boodschappen te doen voor het hele weekend of anders rekening te houden met de volgende ronde. En pas sinds vandaag echt het besef. Ik hoef niet meer! De vermoeidheid is hetzelfde. Deze week was intensief. Iedere morgen de wekker vroeg en eruit om Jaro naar school te brengen. Wat ben ik dankbaar en  blij dat we tijdens het behandelproces zo veel zoomlessen hadden vanwege Corona! Met daarbij de MRI scan, echo en vandaag het gesprek. Best druk, dus wasgoed en stof had geen prioriteit. Bende en daarnaast nog verleiding…

Praktijk nog dicht

Mijn praktijk is nog gesloten. Soms ga ik wel even naar mijn praktijkruimte. Toen ik daar laatst zat, zag ik dat mijn klokje stil stond. Het klokje zet ik altijd precies zo, dat cliënten het niet kunnen zien en ik de tijdsbewaking in de gaten kan houden. Ik neem altijd ruim de tijd. Zoals het tegenwoordig toegaat in instellingen, zou ik niet kunnen en willen werken. En soms is er een volgende afspraak. En ondanks dat ik het ruim inplan moet ik het wel in de gaten houden. Mijn klokje stond dus stil. Tja, dacht ik, de batterij is een keer op. Maar toen ik het klokje oppakte begon de secondewijzer weer te lopen. Verhip! Hij doet het nog. Het tijdstip klopt niet meer, maar ook een dag later liep het nog!

Verleiding tot nog meer bende

De dag voor mijn laatste chemo ging de telefoon. Het was een nieuwe cliënt. De dag voor de chemo voel ik me redelijk en met het eind in het vooruitzicht voelde ik de kriebels alweer opkomen. Ik luister naar het verhaal en voel de drang weer te beginnen. Het is een schrijnend verhaal. Als iemand een beroep op mij doet wil ik graag helpen dus de verleiding groeit. Ik kijk even niet naar de bende thuis om mij heen. Niet de aankomende week, want dan moet ik zeker herstellen. Maar misschien over twee weken…?

Ver – stand

Dan merk ik dat het luisteren naar de cliënt bij het telefonisch contact mij veel energie kost. Normaal gesproken is dat geen punt en nu gaat het ten koste van mijn herstel en mijn aandacht voor René en Jaro. Wat al maanden tot een minimum is beperkt. Dat gaat zo niet. Ik moet mijn ver- stand erbij halen. Ik merk dat ik meegezogen wordt en te betrokken raak. Tijd om afstand te nemen en het geheel te overzien. Op de eerste plaats is het irreëel te denken dat ik nu mijn werk naar behoren kan uitvoeren. Ik merk het aan mijn reacties. Ten tweede zijn Jaro en René mijn prioriteit. Ik merk dat ik daar nog minder ruimte voor krijg. Tot slot, vind ik, dat als de deur van mijn praktijk weer op een kier gaat, de cliënten wiens afspraak in januari zijn afgezegd eerst de kans mogen krijgen.

Is dit goed voor mij?

Is dit goed voor mij, om nu al aan de slag te gaan? Nou ,nee. Is het goed voor de cliënt? Nee, wat cliënten kunnen missen als kiespijn, is een therapeut die een grenzeloos voorbeeld geeft. Of zoals mijn oudste zegt: “Thos who teach can’t”. Is dat goed voor het geheel? Nou, nee. Pas op de plaats anders wordt de bende nog groter! 

Bende beperken

Ik verzamel de moed om de bende te beperken. Hoe graag ik naar mijn hart wil luisteren en me wil verbinden met deze aanmelding. Mijn verstand zegt me dat het een pittige casus betreft. Ik ben niet de enige therapeut op de wereld en als ik verder in het proces moet afhaken, terwijl er net een vertrouwensband is ontstaan is het tegenover cliënt ook niet eerlijk. Regelmatig komen we in het leven voor een keuze uit kwaden te staan. Samen met cliënt ga ik op zoek naar een andere geschikte therapeut. Dat valt nog niet mee. De ene wordt niet vergoed, of er is in het telefonisch gesprek geen klik. Dit vergt natuurlijk ook energie. Maar voor het geheel kan ik voor nu rust vinden in mijn besluit. En dat heb ik nog steeds hard nodig om te herstellen. Eerst mijn klok weer gelijk zetten. Anders wordt de bende een chaos!  

MRI scan

MRI scan vandaag in Alkmaar en echoscopie van mijn borst. Sommige zeggen wat spannend!  En zo ervaar ik het helemaal niet. Het is iets wat moet gebeuren om te zien hoe de operatie het beste kan worden uitgevoerd.  Het zit niet in mijn darmen of andere organen zodat je het van buitenaf niet kunt voelen. Mijn knobbeltje is voelbaar minder, wat dat betreft vind ik het niet echt spannend. Het is fijn dat ik zo snel terecht kan en ik ben nog zo aan het bijkomen van de chemo. Woensdag is wekenlang mijn -vandaag kan ik weer iets doen dag – geweest.  Hoewel het idee, dat ik deze week niet hoef, gevoelsmatig heel veel ruimte geeft. Een weekje later op mijn buik met blote, bungelende borsten in dat herrie apparaat, had ik ook goed gevonden. 

Wandeling

Ik ben vroeg in Alkmaar nadat ik Jaro bij school heb afgezet. Dus ik besluit een oude vertrouwde ronde te wandelen in de Oudorperpolder voordat het tijd is om naar het ziekenhuis te gaan. Ik heb daar wat gewandeld in goede en moeilijke tijden. Het is hier zo mooi. Zodra ik er weer ben voelt het als thuis komen. Letterlijk en figuurlijk want….Ik zie al snel een oude bekende. Freek! Freek was een ADHD stuiterbal golden retriever, die zijn baasje heel wat grijze haren heeft bezorgd met zijn uitbundige gedrag. De hond is duidelijk rustiger, maar kwispelt blij als ik zijn naam noem. Zijn baasje ken ik ook wel. Natuurlijk herkent hij mij in eerste instantie niet! Maar hij vraagt al snel: “Hoe is het met je vader?” Mijn vader en zijn hondje zijn hier ook berucht. De beste man weet niet dat ik geen contact meer heb mijn mijn papa’tje. Dat laat ik zo. Ik vertel hem dat hij na een tia in een verzorgingstehuis is gaan wonen. Dat is zwaar zat.

En dan

En dan. Hoe is het met jouw? Ik meen te herinneren dat zijn vrouw is overleden aan kanker. “Het gaat wel weer goed”. “Oh, dat klinkt als, ik heb een zware periode achter de rug” reageert hij. “Dat is ook zo” antwoord ik, “Ik heb net een chemo traject achter de rug vanwege borstkanker. “Nou, nou. nou, je praat erover alsof je verteld dat je bent gaan skiën en iets gebroken hebt?!” De beste man is niet alleen slecht horend. De tranen in mijn ogen heeft hij  niet opgemerkt. Het is goed zo. Fijn om Freek en zijn baasje weer te ont – moeten.

Landschap

Het landschap is prachtig! Er staan overal wilde orchideeën en ligt er ganzenpoep. Dat is altijd verschrikkelijk rond deze tijd. En dan zie ik nog een oude bekende in het landschap. Zo leuk! Zij heeft een piepklein hondje. Dat was altijd een koddig gezicht met onze vriendelijke reus, Giant. Giant is helaas overleden. Precies op zijn graf bloeien ieder jaar prachtige bloemen. Deze dame herkent mij eerst ook niet, maar zij is slim en ziet het uiteindelijk toch. “Hoe is het met je vader? Ik heb hem zo lang niet gezien?” Ik beperk me tot hetzelfde verhaal van de tia en ga mijn verdriet uit de weg.

Giant

“En met jouw?” vraagt ze door. “Ik kan wel zien dat je een verandering hebt doorgemaakt die je niet voor je lol kiest” Recht voor zijn raap. Precies zoals ik haar ken!  Gelukkig gaat het haar nu goed. Natuurlijk blijft er altijd wat te wensen over. “Op een bepaald moment keek ik naar wat ik wel heb, waar ik blij mee kan zijn en accepteer ik mijn leven zoals het is.” We lopen een stukje met elkaar op en babbelen even verder bij. Het is fijn om zo warm te worden ontvangen op deze vertrouwde en prachtige plek. Dan moet ik er echt vandoor. Ik wil niet net als de eerste MRI scan, nog een keer te laat komen! We wisselen onze telefoonnummers uit. Leuk, ik hoop dat het lukt een lijntje te houden.

Wachtkamer voor de MRI

Ik zit in dezelfde wachtkamer als bij de vorige MRI Scan (blog 4) Ik herinner me het beeld van die kale dame met haar pet. Wat was ik van streek toe ik bedacht dat mij dat ook zou gebeuren. Nu ik verder ben in het proces en mijn haar weer groeit kan ik zelf een beetje grinniken om mezelf. Het blijft zonde van mijn haar, maar ik heb het overleeft. Dan zie ik een bed dat door de gang wordt geduwd. Er lopen misschien wel zeven poppetjes om heen in groene jassen. Net zoals in tv series. In het bed ligt een dame. Volledig buiten bewustzijn met een slang in of uit haar mond. Zou dit een borstoperatie zijn? Is het mis gegaan? Waarom lopen ze hier met haar op de gang? Getverdemme! Waarom zie ik ik dit?! Ik hoef en wil ik dus helemaal niet te zien! 

Na de MRI scan de echo

Na de MRI scan krijg ik nog een echoscopie. Wat ik van deze dame die het uitvoert begrijp, is dat ze willen kijken of de operatie met de echoscopie kan worden uitgevoerd? Opereren is toch iets chirurgisch? Ik wil wel dat mijn hele borst straks goed schoon is. De markers zijn uiteindelijk allebei gevonden. De jonge dame staat te popelen om “het” uit te voeren. Zeg maar dat u op een dinsdag wilt, of vrijdagochtend. Dan ben ik er! Uh, ja, leuk. Ik weet dat jonge mensen in de praktijk moeten leren. Zij zal gerust zorgvuldig en extra alert haar werk uitvoeren. Een ervaren persoon heeft toch mijn voorkeur… Nou! Ik heb vandaag weer genoeg prikkels gehad. Gelukkig ziet de echo er goed uit. Om de markers heen kan ik weinig resten te zien.

Laatste chemo

De laatste chemo van 16 keer in 20 weken. Vandaag hangen de vlaggetjes er voor mij! Na de week voor de vorige chemo was ik het zo zat. Ik verwachte dat afgelopen week ook zwaar zou zijn. Maar ik werd aangenaam verrast! Afgelopen week viel best mee. Ik heb in de tuin gewerkt en bloemenzaad gestrooid. Die de kippen nu opgraven en opeten…..

Een momentje om bij stil te staan

De laatste chemo vond ik wel een momentje om bij stil te staan. Voor nu de laatste keer dat ik mij laat vergiftigen om te genezen van kanker. Een mevrouw naast mij probeert mij voorzichtig te waarschuwen. Zij is hier niet voor de eerste keer. Ik weet het en ben me bewust dat het gebrek aan energie voorlopig voelbaar zal zijn. Tevens ben ik me bewust dat ik hier ook weer terug kan keren. Als je eenmaal kanker hebt, heb je het nooit niet meer gehad en het kan zomaar terug zijn. Ondanks alle preventieve maatregelen die nu worden genomen. Maar toch. Dit is waar ik nu ben. Wij nu zijn. Voor mij is dit een mijlpaal die wij heb behaald. Dit kunnen wij achter ons laten. Hier ben ik nu en wat de toekomst brengt wil ik vrij van angst beleven. Vrij van ketens aan deze periode.

Dit ben ik nu

Zo was ik en zal ik nooit meer zijn. En ik ben ook ooit, baby, geweest, peuter, kleuter, puber. Zoals in deze levensfasen, zal ik ook nooit meer zijn. Wel in mijn gedragingen misschien, maar nooit meer zoals toen.

Zo ben ik geweest. En net als de pijn van het bevallen zal deze herinnering slijten. Het was niet leuk. Het was pijnlijk en naar. Door de kennis, medicatie, steun en goede zorg, was het te overzien. En het blijft een uitputtingsslag.

Deze momenten waren er ook. Op goede momenten genieten van het hier en nu. Blik op de toekomst.

Dit ben ik nu. Mijn haar is anders, mijn lijf is anders, 15 kg zwaarder. In mijn hoofd is het anders. En ik ben anders. Mijn haar zal aangroeien, mijn gewicht zal weer stabiliseren. Mijn hoofd zal weer helder worden met de tijd. En mijn beleving en wereldbeeld is blijvend veranderd. Het was een levensles die betekenis heeft gegeven aan mijn leven. En ik ben nog niet aan het einde van deze reis. Woensdag lig ik in de scan ter voorbereiding op de operatie. Maar de laatste chemo is achter de rug! Wel confronterend om deze foto’s zo op een rijtje te zien. Phoe, dat doet wel effe pijn. We kunnen het niet mooier maken dan het is. Rouw auw wauw!

De cadeautjes bij de laatste chemo behandeling

De cadeautjes voor het verplegend personeel, de koffiejuffrouw, de planning en de schoonmaaksters, werden van harte ontvangen. Het waren kaarsjes, een snoepje en een boodschap: “Je bent een lichtpuntje”. En dat zijn ze, stuk voor stuk. Ieder op hun eigen wijze voeren zij hun taken met hart en ziel uit. Waardoor zij mij als patiënt het gevoel geven even te worden gedragen. En dat vond ik fijn. Als ik in Den helder wordt geopereerd, kom ik weer op deze afdeling terecht. Lekker vertrouwd. Maar deze fase hebben we afgerond. Ik kreeg zelfs een bonbon terug! Gegeven door een snoepje van een dame die de klappen van de zweep kent. Van het leven en van deze afdeling. Al met al is het een rijke ervaring. De laatste chemo heb ik bewust meegemaakt en bewust afgesloten. Als het aan mij ligt: Wegwezen en weg blijven! 

Leegte

Leegte kan eenzaam en alleen aanvoelen. Wij worden allemaal wel eens geconfronteerd met leegte en verlies van iets of iemand die ons dierbaar is. Verlies laat een leegte achter. Meestal hebben we behendige manieren om deze gevoelens te ontlopen. En toch bekruipt ons allemaal wel eens het gevoel van: “Is dit het nu?”, “Waar doe ik het allemaal voor? ” Ervaren we een leegte in onszelf. Afgelopen week was ik weer even in mijn praktijk. Het is zo’n fijne stille plek om in stilte te evalueren. En toen drong de leegte zich op. Ik zie mezelf terug op de drempel naar het hiernamaals.

Mijn praktijkruimte

Mijn praktijkruimte is al maanden leeg. Ik kan het voelen als ik binnenkom. De stilte, de rust, de rustgevende energie van deze leegte. Ik pak wat spullen die ik wilde ophalen en ga zitten met koffie. Wat ben ik hier graag en wat vind ik mijn werk toch fijn om te doen. Ik overpeins mijn eigen proces van de afgelopen maanden. Mijn reactie in het begin was: “Ik heb genoeg om voor te leven!” Wat is dat dan? Genoeg om voor te leven? Het gevoel van leegte en eenzaamheid overvalt mij als een zware donkere deken.

De donkere deken van leegte

De donkere zware deken van leegte overviel mij doordat ik besefte dat “genoeg om voor te leven” altijd voor een ander is. Mijn man, mijn kinderen, mijn honden, vrienden, familie, cliënten. “Waarom ligt alles om voor te leven buiten mij?” vraag ik mij af. Ik merk weer op dat ik het zelf niet eens erg zou vinden om te sterven. De wil om te leven komt vooral voort uit factoren buiten mij. Anderen zullen zich verdrietig voelen als ik dood ga en een leegte voor hen achter laat. Als ik dood ben merk ik dat niet. “Waarom kan ik mij niet voor mezelf met het leven verbinden?” Omdat ik het leven leuk vind? Ongeacht de betekenis die anderen aan mij geven? Omdat ik kan en wil groeien, bloeien en vruchten dragen? Heb ik een leegte van binnen? Wat is er  mis met mij?

The wood wide web

Dan denk ik aan the wood wide web. Het schijnt dat bomen ook onder de grond, via een netwerk met elkaar communiceren.  Ik besef dat juist de betekenis voor anderen datgene is wat mijn leegte vult. En dat zij van betekenis zijn voor mij. De verbinding die we hebben. En ook al is de verbinding met de een hechter als met de ander. De ene keer frequenter, dan de andere keer. Van betekenis zijn voor de ander is blijkbaar mijn reden om voor te leven. Te kiezen voor het leven. Er zijn voor anderen is datgene wat mijn leegte kan vullen. Zij zijn er voor mij.

Netwerk

We doen het samen

Mijn netwerk van zo veel lieve vrienden en zelfs onbekenden, zijn van grote steun en waarde gebleken tijdens mijn hele proces. En ik kan tevens heel goed alleen zijn. Mijn behoefte om op te laden wordt het best vervuld als ik me voldoende terug kan trekken. En ik besef ineens dat in het contact met anderen de sleutel ligt van mijn bestaan. De uitwisseling in contact biedt gelegenheid om te groeien, te bloeien en onze vruchten te delen. Dat maakt dat ik hier wil zijn en nog wil blijven. Ik ben van waarde voor anderen en ben zelf het meest waardevolle wat ik heb om te delen met de ander. En ik mag zelf kiezen, wie, wat, wanneer en hoeveel haalbaar is. Om dit te bepalen heb ik het af en toe nodig “all-een” te zijn. Omdat ik er ook mag “zijn” En ik heel wat uit te wisselen heb heb met het geheel. Tot ik uitgebloeid ben en klaar om mijn kleed echt te laten  vallen. Ik hoop dat mij een volle levenscyclus in verbinding gegund is.

Cadeautjes

Cadeautjes vind ik ook iets om naar uit te kijken. Dat geeft mij blije energie. Veel mensen geven een ziekhuis afdeling gebak als zij afscheid nemen. Dat is leuk, attent en bederfelijk. Ik heb dus van de week geshopt om een kleine attentie voor de verpleegkundigen op de oncologie afdeling. Het hele ritueel van kiezen, beslissen en inpakken schept mij plezier. Het is een licht belastende bezigheid die mij energie geeft omdat ik me erg kan verheugen op het geven. En hoop dat het van harte kan worden ontvangen. De vorm, de kleuren en de gedachte die ik wil overbrengen maken me blij. Die meiden en heer zijn echt zoete lichtpuntjes tijdens de behandelingen en in de nazorg. Zo lief!

Een cadeautjes voor mezelf

Als kers op de top vond ik vanmorgen een cadeautje voor mezelf! Vlak voordat ik een prestatie ga verrichten, zoals een examen.  Of zoals nu, de eindstreep van de chemo. Koop ik vaak een cadeautje voor mij. Ik pak het in en verheug me dan op het behalen van mijn doel en mijn zelfgekozen beloning. Dat geeft mij extra motivatie, kracht en energie om mijn doel te behalen. Ik noem het goede zelfzorg!

Hooikoorts.

Het begon allemaal met de hooikoorts van Jaro. Van de week was het helemaal mis met dat zonnige weer! Nu heb ik al eens gehoord dat het nemen van honing uit de regio weerstand kan opbouwen waardoor je er minder last van hebt. Beetje laat en beter laat dan nooit, ging ik op zoek naar een lokale imker. Ik kwam bij imkerij Regina’s terecht. En wat zag ik daar naast de lokale honing???? Mede! Honingwijn. Daar wordt ik blij van! En prachtige aardbeien met een dieprode kleur, voor een schappelijk prijs. Daar krijg ik nog meer blije energie van! Ik had helemaal buit.

Mede

Mijn mede staat keurig en kleurig ingepakt op de plank boven het aanrecht in onze prachtige keuken naast een ander speciaal flesje, zodat ik het iedere dag kan zien. Het is een dure fles honingwijn met rode vruchten zonder toegevoegd water. Dus best een beetje speciaal voor de gelegenheid. En dit zoete, fruitige drankje lust zelfs René, die over het algemeen weinig heeft met alcoholische versnaperingen.. Dus hier kunnen we eerdaags samen van genieten om deze fase af te ronden en achter ons te laten. Want er is geen fijnere deling dan een “mede – deling” met een dierbaar “mede- mens”.

Cadeautje van de elfjes

Tot slot vond ik een cadeautje van de elfjes in mijn tafeltuin. Het zaad wat niet opkomt door de kou. En omdat het te oud zaad was. De kant een klaar sla uit te supermarkt die meerdere keren bedorven was voor de houdbaarheidsdatum verstreken was. Maakte me saggerijnig! Ik doe nu op donderdag voor het weekend boodschappen. Kook op donderdag voor vrijdag en houd erg van vers, goed en lekker eten. Dat lukte zo niet. Maar,  onze huiselfjes hebben daar iets op gevonden. Kijk es! That’s how we roll! Kropsla met wortels! Zo blijft het lang genoeg vers. En bovenin de aardbeienplantjes. De zoete vitamine C bommetjes. Het snoep van moeder natuur!  Staat volop in de bloesem. Met de belofte van het plukken van de zoete vruchten dit jaar! Dankjewel elfjes! Jullie mogen blijven.