Bot pijn.

Bot pijn? Als ik mijn verhaal over bijwerkingen voldaan heb afgesloten ga ik wat rommelen in de keuken. René komt thuis, ik bak een eitje voor hem. Niks aan het handje. Totdat ik besluit weer even op bed te gaan hangen. Ik verstuur een app en plotseling word ik overvallen door een scherpe pijn in mijn onderrug! Ken je het gevoel dat het ineens in je rug schiet? Nou, dat en dan vijf keer opeenvolgend en dan met tussenposen als weeën tijdens mijn bevalling, weer vijf keer opeenvolgend. Ik richt mijn aandacht op mijn ademhaling. Uitademen. Ik vloek: “Godverdomme!”. Dit is de eerste keer dat ik denk: “Waarom ik?!” “Waarom overkomt mij dit!” “ik wil dit niet”

Help!

Help! Opeens zit René stilzwijgend naast me. Ik heb mijn gezicht in de deken gedrukt en huil met lange uithalen. Als ik me opricht zie ik hem. René reikt zijn hand uit. Ik leg mijn hand in de zijne. Uitademen. René buigt naar me toe. Ik kom overeind, buig naar hem toe en ga op hem hangen. Ademhalen. Pffft, het zakt af. We zijn ons kapot geschrokken! Wat is dit heftig. Mijn ogen branden alsof er shampoo in zit. Ik weet niet wat te doen, stil zitten, bewegen? Inmiddels lig ik met mijn gezicht in het matras op mijn knieën en mijn billen in de lucht. “Kun je niet beter rechtop gaan?” vraagt René voorzichtig. “Dan zou ik dat wel doen he?!”, sneer ik hem toe. Ik weet niet wat meer pijn doet. De fysiek pijn of het verwijt naar mezelf iemand af te blaffen die zo graag wil helpen.

Oncologie bellen.

Ik vraag René het nummer te bellen van oncologie. We krijgen een vriendelijke dame aan de lijn die uitlegt dat dit waarschijnlijk bot pijn/zenuw pijn is. Het komt omdat mijn weerstand weer word aangewakkerd. Dat had ik na die injectie verwacht, niet nu!? Paracetamol en voelen bewegen of niet. Niet plat in bed blijven liggen. Rustig aan doorgaan. De verklaring stelt me gerust en we kalmeren wat. De telefoon staat op speaker, dus ik vraag direct om mijn brandende ogen. Dat wordt doorgegeven aan de apotheek. Vanmiddag kunnen we het recept ophalen. Mijn jeukende blaasjes goed in de gaten houden en anders voor het weekend naar de huisarts om te controleren of het gordelroos is. Pffft, wat een avontuur. Ik ben zo blij dat ik genoeg lichaamsgerichte oefeningen ken! En mijn rots René, die uit het niets stil aanwezig was.

Bijwerkingen van de Chemo

Vandaag precies een week geleden werd mij de eerste chemo toegediend. Enerzijds valt het me mee. Ik was erg bang om te braken. Anderzijds duurt het terugvinden van lichamelijke en mentale balans, zo lang! Ik voel me iedere dag wel iets fitter worden en de bijwerkingen van de chemo beginnen zich ook aan te dienen.
Ik had al jeuk op mijn hoofd. Ik krijg ook allerlei blaasjes die vreselijk jeuken. Waarschijnlijk heeft mijn lever het zwaar met de afvoer van afvalstoffen ondanks de liters water. Mijn darmen zijn voor zichzelf begonnen. En vannacht werd ik wakker met zere ogen. Hoe ik ook knipperde, er kwam geen traanvocht. Het voelde als schuurpapier! Tevens heb vaak het gevoel van een leren tong, vieze smaak die niet weg te spoelen is. Kortom, het ongemak groeit. Er zullen vast nog wel een paar konijnen uit de hoed komen.

Wat nog wel goed gaat.

Wat nog wel goed gaat en bekend staat onder bijwerkingen, is dat mijn haar nog niet uitvalt en mijn smaakpapillen ook gewoon werken. Bewegen gaat ook wel weer en het uitvinden van hoe veel en wat vind ik een dingetje. Ik ben iemand die gauw te veel doet en daar krijg ik dan de rekening van. Constant balans vinden. Bewegen is belangrijk. Ik kan zelfs verschijnselen krijgen van neuropathie (gevoelloosheid en uitval) Ik vind het een heel gestudder! Geen idee of wat ik doe en laat bijdraagt of zinloos is. Kiwi, voor de stoelgang, geperst citroentje met lauw water op mijn nuchtere maag tegen spierverzuring.  Heeft het nut? Ik weet het niet. Dus als ik ik trek heb in een wit broodje knakworst met mayonaise geniet ik daar ook van met smaak van! Ik moet tenslotte op gewicht blijven tijdens de chemo.

Sneeuwuil

Als een sneeuwuil beweeg ik me door de dag. Net als bij een burn out, wikkend en wegend of hetgeen ik onderneem mij voldoening en energie zal opleveren, of zal kosten. Een sneeuwuil moet zuinig omgaan met zijn energie. Als hij een gezonde prooi ziet, maakt hij een inschatting of het vangen van deze prooi haalbaar is. Zo niet, is het zonde van zijn energie en laat hij de prooi liever lopen in afwachting op een ziek of gewonde prooi die makkelijk te vangen is. Ik ben gisteren weer even buiten geweest. Heerlijk! De verleiding een wandeling te maken is groot. De kans dat mijn energie halverwege op is ook. Dat kan ik wel doen, als René in de buurt is om me op te halen met de auto. Of een hometrainer in huis? Liever buiten! Stap voor stap onder grillige omstandigheden.

Achtbaan.

Het voelt alsof we in een achtbaan zitten. Lichamelijk, mentaal en emotioneel. Net als bij de corona maarteregelen leven wij nu in een nieuw normaal. En dat is ons helemaal nog niet vertrouwd! Als ik me voorstel dat ik het komende half jaar steeds opnieuw bezig zal zijn met het herstellen van een zware griep, zakt de moed me in de schoenen. Wat heb ik nu nodig, op dit moment? Stilzwijgend begrip, compassie. Stap ook even in mijn achtbaan. En maak je gordel vast.

Lichamelijke achtbaan.

Vandaag is het maandag. Lichamelijk voelt het sinds woensdag, als een achtbaan. Als ik wakker word voel ik me wel wat beter. Dan denk ik, als dit nu langzaam weer doorzet, zit er weer vooruitgang in. Even later voel me weer hartstikke slap. Het voelt inderdaad, zoals gewaarschuwd, als een zware griep. Tot overmaat van ramp komt mijn menstruatie op gang. Dat ontbrak nog maar aan mijn geluk! Ik kijk naar mijn arm en denk, zal ik mijn arm optillen? Pffft, laat maar, Zo slap. Van mijn bed verplaats ik me naar de bank of het bad. Wat een onderneming! Er zijn momenten dat ik niks kan. Er zijn momenten dat ik me redelijk kan bewegen en zelf kan rommelen. Ben even buiten geweest gisteren. Het is heel onvoorspelbaar. Lage toppen, diepe dalen.

Mentale achtbaan.

Ook mentaal voelt het al een achtbaan. Als ik René hoor praten, komt het soms heel hard binnen, of het gaat langs me heen. Ik kan het soms wel, soms niet, soms normaal plaatsen. Een sterk verbindende factor voor ons is humor. Ik merk dat ik nu soms faal de humor van René te vatten. Ik neem het serieus en dat is niet handig. Ook dit soms wel, soms niet begrijpen is erg onvoorspelbaar. Wat zal dit een uitdaging voor onze relatie worden!  René is niet anders, ik wel. Uiterlijk en innerlijk is er verandering in mij. Er gebeuren er dingen waar ik soms wel, soms geen grip op heb? Mijn begrip is anders. Halverwege een gesprek ben ik soms verdwaald. Soms ben ik wel normaal. Die ongrijpbare wispelturigheid maakt mij onzeker en verdrietig. Het zal impact hebben op relaties.

Emotionele achtbaan.

De emotionele achtbaan die ik een paar weken terug ervaarde is anders. Waar ik toen angst en onzekerheid voelde voor de chemo behandeling zijn wij nu concreet bezig met het ervaren. Het ene moment zie ik mezelf in de spiegel en springen de tranen in mijn ogen. Hoe ben ik in deze situatie terecht gekomen???? Het andere moment dankbaar. Ik kan me geen betere plek wensen om te herstellen. Het ene moment klamp ik ieder steunende strohalm vast. Het ander moment voel ik diep vertrouwen. Bizar.

Impact op relaties

Deze ervaring heeft zichtbaar impact op al mijn relaties. Ik put steun aan het liedje Roller Coaster, door Danny Vera.  Vlak na de diagnose heb ik het grijs gedraaid. Ik weet dat René en vele anderen er samen met mij zijn. En ik ben anders. Uiterlijk en innerlijk ben ik niet, met wie René vertrouwd is. Hij wordt het meest geconfronteerd met mijn achtbanen. Ik zie en voel hoe hij zijn uiterste best doet te steunen. En ook de onmacht omdat de realiteit is, dat het soms onhaalbaar is. En ook voor mijn kinderen, vrienden, familie ben ik soms wel, soms niet, degene met wie ze vertrouwd zijn. Mijn omgeving wordt regelmatig op zichzelf terug geworpen. Ik ben niet degene met wie ik vertrouwd ben. Ik wordt op mezelf terug geworpen. En ik ben tevens momenten volledig afhankelijk. Dat vind ik heftig.

Boosheid.

Als ik app met een vriendin, merkt zij op dat zij geen boosheid leest in mijn verslagen? Klopt. Ik kan me wel heel goed voorstellen dat mensen die de diagnose kanker te horen krijgen boosheid ervaren! Ben jij iemand bent die wel boosheid of woede ervaart in dit proces? Denkt waarom ik? Dit is heel normaal! Een rouwproces kan in fasen door elkaar lopen. Verlies van gezondheid, werk, huis of veiligheid, brengt ook een rouwproces met zich mee. Ik heb er op dit moment gelukkig geen hinder van. (Nog iets om dankbaar voor te zijn). Misschien komt het nog?  Misschien komt het omdat ik rechtstreeks contact heb gemaakt mijn emoties van angst en verdriet om tijdelijk verlies? En het rouwverwerkingsproces al heb toegelaten? Geen idee.  Misschien heb ik het omgedacht? Vooral het tijdelijke maakt het voor mij te behappen.

Boos op wie?

Op wie zou ik boos moeten zijn? God? Mezelf?
Oeh, je hebt te veel suikervrije kauwgom gekauwd. En koffie. En, Oh! Je hebt ook perioden gerookt!
Boos op die vervelende mensen in mijn leven die mijn grenzen stelselmatig hebben overschreden? Die komen ook ergens vandaan.
Er zijn zoveel factoren die kunnen meespelen bij het ontstaan van kanker.
In deze ene maand dat ik het weet van mezelf, zijn er twee vriendinnen. Een jonger, een ouder dan ik, ook in dit proces beland. Het is de realiteit. En die is niet zoals ik zou willen dat het is. Hoe ga ik daarmee om?

Mijn pijn en rouw.

Natuurlijk deed het zeer  mijn praktijk te moeten sluiten!
Cliënten over te dragen en afspraken af te zeggen!
Natuurlijk deed het zeer om mijn haar al af te knippen!
Had ik het mooiste haar van de wereld? Nou nee, en ik was wel trots op mijn bossie. Zeker na de behandelingen met Olaplex bij Haarrevolutie.
Natuurlijk is het frustrerend om tegenstrijdige berichten te krijgen uit het ziekenhuis, te wachten op uitslagen en gedoe met die injectie. Wij worden momenteel geleefd. Dat vinden we hartstikke rot. We goedbedoelde opmerkingen en adviezen geïncasseerd. Dat is allemaal niet leuk!

Troost

In de verslagen is te lezen hoe ik mijn pijn, angsten en wanhoop, eerst de ruimte heb gegeven. Ik heb mezelf getroost en gesust. Troost opgezocht bij René en bij onze dieren. Naar oplossingen gekeken of dingen aanzien hoe het verloopt. Ik heb mezelf direct gewenteld in zachtheid en warmte om de schok te verwerken. Grenzen gesteld en binnenin opgezocht wat ik nu eerst nodig heb.

Mezelf op deze compassievolle manier verzorgen heb ik zelf echt eerst moeten aanleren in de loop van de afgelopen jaren. En zeker op momenten dat je even geen troost bij elkaar kunt vinden in je relatie, zijn boosheid over het onrecht en wanhoop reële emotie in dit proces.

Sta jezelf boosheid en teleurstelling toe. Wees wel lief voor jezelf en elkaar. Je bent keihard aan het werk van binnen! Ook met aanvaarden en accepteren van het gegeven dat je lichaam ziek is.

Lichamelijk

Lichamelijk voelt het de afgelopen dagen als een uitputtingsslag. In mijn lichaam wordt hard gewerkt. De injectie met betrekking tot mijn weerstand voelt als een trap na. Mijn botten en gewrichten doen zeer en ik voel me, naast het dankbaar zijn, brak. Na de blog van gisteren hebben we boodschappen gedaan. Gelukkig was René mee! De boodschappen in het wagentje mikken ging nog wel. Op de loopband, in de kar, uit de kar, in de auto, uit de auto, in huis. Normale dagelijkse handelingen en nu lichamelijk te veel gevraagd. Ik had al boodschappen online willen bestellen. Maar, ja, dat moet je momenteel een week van te voren inplannen ontdekte ik. Dat was dus extra ingewikkeld in mijn hoofd, want in mijn hoofd had ik mijn boodschappenlijstje al in de kast staan. Chaos!

Weer thuis.

Weer thuis gekomen, zagen we dat mijn pet was bezorgd!
Op dit moment trekt een platte pet mij meer aan, dan een haarstuk, mutsje of doek. Ik heb wel wat nodig om mijn bolletje te beschermen tegen kou en zon. Ik ben er blij mee en we zullen zien hoe het bevalt. Uitgeput ga ik op bed liggen. Wat een onderneming om effe boodschappen te halen! Volgende keer effe beter plannen met het laten bezorgen of eerder meer inkopen.

Eten

Eten heb ik vandaag, vrijdag nog weinig behoefte aan. Ik voel me erg verzadigd. Rond de middag heb ik een broodje naar binnen gepropt. En ik bedenk me dat eten wel nodig is. Dus een paar druifjes dan maar. De avond maaltijd, kookt René. Ik krijg om de vijf minuten in de slaapkamer verslag hoe het gaat in de keuken. Samen sterk!

Toilet

Ik houd mijn plas goed in de gaten. Water drinken doe ik de hele dag wel en zodra mijn urine donkerder kleurt of ruikt. Effe een glas extra. En karnemelk, want dat is goed voor mijn darmflora. De geur onder mijn oksels is sterk. Bleh! En ik besluit als ik morgen, zaterdag, nog geen vaste ontlasting heb los gelaten dat er maar een hulpzakje aan te pas moet komen. Heb ik allemaal keurig meegekregen voor het geval dat. De ene krijgt diarree van chemo, de ander verstopping. Hoort er allemaal bij.

 Lichamelijk voor  het slapen.

Als we gaan slapen neem ik nog een paracetamol. Vandaag was lichamelijk best zwaar. Het was me verteld dat de injectie voor de weerstand narigheid kon brengen. En het valt me toch wel tegen. Gelukkig kan ik wel slapen en om vier uur ben ik klaar wakker. Ik bedenk dat ik wat moet drinken omdat ik al een aantal uren niets heb gehad. Ik voel mijn maag rommelen. Waar heb ik zin in? Er zijn bananen. Ik sluip uit bed, drink een glas water met een half geperste citroen erin, pak een banaan en een kiwi. Kiwi schijnt de stoelgang te stimuleren. Die hulpzakjes vind ik mooi en als mijn lijf het zelf redt, nog mooier.

Het is gelukt!

Het is gelukt, het is gelukt, het is gelukt! Ik heb een drolletje uitgedrukt! Het doet me denken aan liedje op een cd van het zandkasteel. Lucht wel op. Ik voel me lichamelijk veel beter dan voor het naar bed gaan. Beetje druk met gedachten mijn hoofd. Dit kan komen door de bijwerkingen van een van de medicijnen vertelde de verpleegkundige al, die gisteren de injectie gaf. Klaarwakker lig ik weer in bed. Ik voel mijn maag weer knorren. Ik bedenk dat het goed is ernaar te handelen. Waar heb ik zin in?

Zeven uur.

Zeven uur, zit ik aan een omelet, met groente en kaas, een boterham met roomboter en een kop koffie. Ha! Niks voor mij om deze tijd en het smaakt me goed. Het is nog stil in huis. Na mijn ontbijt zet ik een hete kop thee neer bij René. Zijn broodtrommel is gevuld en ik kruip weer naast hem. Zijn wekker gaat om acht uur. Tegen de tijd dat hij vertrekt zweef ik ergens tussen hemel en aarde. Druk met lichamelijk innerlijk werk. 

In bad.

Als ik weer wakker ben voel ik me weer brak. Ik kruip in bad om de pijn te verzachten. Ik hoef niks vandaag en dat is maar goed ook! Wat ik wel fijn vind is dat ik alle tijd heb om rustig te bedenken waar ik trek in heb voordat ik iets klaarmaak. Ik mis de sauna en ben dol op een sauna shake. Dit keer doe ik de deksel dicht voordat ik de blender aandoe en geniet ik even later van mijn eigen creatie. Dobberend in zacht warm water met een lekkere badolie.

Lichamelijk bewegen

Wandelen voelt vandaag nog te hoog gegrepen. Ik heb wel zin in frisse lucht, zuurstof, dus klap het raam even open. Voorzichtig want kou vatten is nu een slecht idee.

Afwegen van gedachten en behoeften

Steeds opnieuw afwegen tussen hoofd en gevoel om een keuze te maken, wat te doen en wat te late in het huidige moment. Gelukkig is er ruimte voor. Er zijn momenten dat ik mijn hart voel pompen en mijn aders zie opzwellen. Er zijn momenten dat ik effe uit bed stap op wat te rommelen met de was. Het schrijven van de blog werkt erg inspirerend voor mij. Ontzettend leuk om in het moment ervaringen te delen. En het luisterboek zorgt dat ik lekker passief informatie kan ontvangen. Het is een fase. Wel een hobbelige fase. Niet fijn.

Dankbaarheid.

Dankbaarheid kan een groot steunend goed zijn, merk ik. De pizza van gisterenavond was heerlijk! Misschien al iets te veel van het goede op dit moment. En zelfgebakken boterkoek door Jaro als toetje? Was wellicht helemaal wat overmoedig…. En het was zo gezellig!

Je raadt het al, toen ik wilde gaan slapen werd ik misselijk. Misschien kwam het door de prik? Of door de paracetamol die ik op voorhand had ingenomen? Ik had al gewrichtspijn, dus dat leek mij een goed idee. En ik heb het vermoeden dat het toch echt kwam omdat mijn oog groter was, dan mijn maag… Ach al doende leren we.

Ik nam toch ook nog een tabletje tegen de misselijkheid, zodat ik rustig kon gaan slapen. Terwijl ik lag te wachten op de werking, werd ik aangenaam verrast door een warm gevoel van dankbaarheid.

Dankbaarheid. Tel je zegeningen…

Dankbaarheid. Tel je zegeningen. Het kan zo’n dooddoener zijn. En toch kan het helpen. Op het moment dat ik lag te wachten dacht ik wat voor geluk we hebben gehad. Stel dat ik pas over een half jaar was uitgenodigd voor het standaard  borstonderzoek? Hoe ver was de tumor dat wel uitgezaaid? 

Stel je voor dat we het eerder hadden ontdekt? Tijdens de bouw van ons prachtige, comfortabele, behaaglijke huis? Tijdens het herstel van een chemo, is een bouwradio om zeven uur morgens echt geen bijdrage.

De bouw van ons nieuwe huis.

Voor de bouw van ons nieuwe huis, werden wij ruimschoots ingelicht over de mogelijke obstakels. Je hebt aan het eind grijs haar! Die bouwvarkens zijn zo eigenwijs, er gaat van alles fout. Ja… en toen de ervaring zelf. Het is mij alles meegevallen. De bouwvakkers van Henver Bouw, vind ik, stuk voor stuk mensen die betrokken zijn. Meer dan bezig met hun vak, meer dan salaris verdienen. Bezig met iets moois te maken met bezieling. De inrichting, natuurlijk zit er wel eens wat tegen. En nu is het goed.

Stel je voor dat al die ongetwijfeld goedbedoelde waarschuwingen, voor de bouw van het huis, net zo verschillen van mijn beleving als de waarschuwingen over deze chemokuur?

Bij voorbaat dankbaar zijn.

Bij voorbaat dankbaar zijn, klinkt wellicht een beetje gek. En soms is een beetje magisch denken heel vruchtbaar. Zelfs onze, rode,” je weet wel, kater”. Is precies de kat ik ik ooit wenste. René  is de man die ik wenste. Perfect met al zijn imperfecties. Mijn werk. Ik verheug me nu al enorm op wat ik over een jaar allemaal weer ga doen. En voel me er nu al dankbaar bij.

Dit is waar ik nu ben

Dit is waar ik naartoe ga:

Steunende factoren in mijn omgeving.

Steunende factoren in mijn omgeving zorgen ervoor, dat ik daardoor nu kan doen, of laten, wat daar nu voor nodig is.
Ik zie een beeld voor me van onze hondjes. Daar gaat mijn hart van open.
Ik voel René naast me en hoor zijn regelmatige ademhaling. Daar gaat mijn hart van open.
Ik richt me op het gevoel van verbonden en gezegend te zijn met twee mooie, leuke, gezonde kinderen en schoondochter(s). Daar gaat mijn hart van open.
De berichten die ik nu nog steeds ontvang van cliënten, vrienden, dierbaren.
Daar gaat mijn hart van open.

Alles is in mij aanwezig om dit obstakel te overwinnen en alles om mij heen aan steun. Ik ben een gezegend, rijk mens.
Toen ik vanmorgen wakker werd was ik nog steeds propvol van het avond eten. Kopje thee gekregen van René in plaats van koffie. En wederom, heel lief, een telefoontje van het ziekenhuis. Hoe is het nu met je?

De dag na mijn eerste chemo: Hoe weet ik dat de behandeling nog invloed op je heeft?

Nou, als ik de dag na mijn eerste chemo een vruchten smoothie ga maken en het blender apparaat aanzet zonder deksel erop… zucht…

De avond vooraf.

Gisterenavond tegen de schemering werden de klachten heviger. Je kent het wel, als je griep hebt, loopt de temperatuur rond die tijd ook op. Weeïg gevoel, nog meer pijn in gewrichten. Hoofdpijn, jeuk op mijn hoofd. Misschien kwam het ook omdat mijn polsbandje inmiddels flink strak zat? De aders in mijn rechter arm waren gezwollen en bijna zwart! Dus dat bandje heb ik snel afgeknipt! De chemo brengt echt nare lichamelijke sensaties en emotionele labiliteit. Ik ben normaal gesproken al gevoelig voor bewegingen (wiebelbenen, friemel vingers of tenen) of geluid (tv of eetgeluiden) Dat ben ik nu in het kwadraat en daar wordt ik niet gezelliger van!

Horror verhalen uit het verleden.

Daarentegen kreeg iedereen vroeger ongeveer dezelfde chemomix en ongeveer dezelfde dosis. Ik ken de horrorverhalen van mijn oom. Dat is de reden waarom mijn moeder beslist geen chemo wilde!  Ik heb ook een oom aan vaders kant die al 25 jaar met kanker leeft. Tegenwoordig is het veel meer maatwerk en is er medicatie om misselijkheid te voorkomen. Ik ben er nog niet, want er komen misschien vervelende bijwerkingen en ook daar valt tegenwoordig veel meer aan te doen. Ik heb ook extra medicatie tegen misselijkheid in huis. Daar stond bij: volgens schema? Ik heb me rot gezocht naar “het schema” in alle papieren!? Blijkt dat, als er ook staat indien nodig, ik dat mag aanhouden. 

De nacht na mijn eerste chemo:

De nacht is rustig verlopen. Gelukkig, Ik was even bang dat de nacht erger zou zijn, na mijn eerste chemo. Twee keer uit bed. Dat is logisch want ik heb heel veel water gedronken en de tweede keer nat van zweet. Verder geen bijzonderheden. Ik werd vanmorgen wel gebeld door het ziekenhuis hoe het was gegaan. Dat vond ik heel attent!

Eten en Chemo op de dag na mijn eerste chemo

Eten gaat nog goed. Ik had eergisteren heel slim groentesoep uit de vriezer gehaald, dacht ik. En het bleek erwtensoep… Warm drinken of soep is op zich licht verteerbaar en het lichaam hoeft het niet op te warmen. En erwtensoep? Toch proberen en het ging prima. Kleine beetjes verdeeld over de dag. Heel leuk om te zien hoe de mannen samen in de keuken rommelen met hun spruitjes, piepers en voor mij zilvervliesrijst. Vandaag halen ze pizza. Ik doe mee!

Eten en kanker algemeen

Ik hoorde over een vastendieet uit Duistland. Het idee is dat je de dag voor de chemo  enkeltussen 12:00 en 18:00 eet. Zoiets vind ik interessant. Niet om direct op korte termijn te doen en wel de filosofie die erachter zit. Als er een kans is zelf iets bij te dragen aan genezing, wil ik daar wel verantwoording voor nemen.
Het is bekent dat een tumor zich voedt met suikers. Op het moment dat de kankercel wordt aangevallen heeft hij meer nodig en gaat naar de gezonde cel om te parasiteren.
Op het moment dat je gaat vasten houden de gezonde cellen de deur dicht want ze hebben de glucose zelf nodig.

Moerman Dieet – internet- ziekenhuis

Verder heb ik tijdschriften gelezen waarin het Moerman dieet wordt beschreven en niet toxische tumor therapie. Moerman zegt, je moet eten wat jouw lichaam het meeste oplevert. Een aardappel is niet verkeerd, zilverliesrijst heeft meer voedingswaarde.
Een eiwit is is oké en in het eigeel zit de meest waardevolle bijdrage. Ik heb gekeken op internet. Hou maar op! De een zegt, wel bonen, geen zuivel. De anders zegt andersom. Daar kan ik niets mee. Het ziekenhuis zegt, je moet op gewicht blijven tijdens de chemo. Eiwitten zijn goed dus doe rustig een extra plak kaas en roomboter op je brood. Gebruik volle producten.

Mijn keuze?

Ik probeer mijn eigen weg hierin te vinden. Door goed te eten op het moment dat mijn lichaam daar naar vraagt. Ik voel nu nog gewoon trek, alles smaakt nog goed, dus dat gaat prima. Rond de chemo vermijd ik snelle suikers zodat de gezonde cellen hun deur wel dicht houden. En ik kies voor zilvervliesrijst of volkoren pasta’s en speltbrood. Speltbrood is niks engs. Het is gewoon gemaakt van een soort graan waar alles mee begon. Dat zijn ze gaan bewerken voor een grotere opbrengst en hierdoor werd het graan minder goed verteerbaar. Heb ik begrepen. Back to basic. 

Nu rigoureus een dieet gaan volgen lijkt me een slecht plan en een paar haalbare aanpassingen. Minder pakjes en zakjes en weer wat meer noten en fruit, kan geen kwaad, denk ik. Ik wil ook genieten van lekker of gemak.

Luisterboek: De helende reis van Brandon Bays

Ik dacht dat het praktisch zou zijn een luisterboek te proberen. Aan het infuus een boek vast houden en een gele markeerstift leek me zo’n gedoe. Dus vandaag ben ik thuis begonnen in de helende reis. Waarom deze titel? Ik kreeg van diverse kanten de titel voor me neus. Tot nu toe denk ik van wat ik hoor:  “Tja. Ik ben erg voor stimuleren van het zelf genezend vermogen”. Bezoek nog steeds een homeopaat ter ondersteuning waar ik vertrouwen in heb.

Zelf ben ik therapeut en weet wat  onverwerkt, oud kind zeer en trauma kan doen met een mensenleven. Wat mij onder andere geholpen heeft is het lezen van Niemandskinderen door Caroline Roodvoets. Daarin vond ik herkenning en erkenning. En boeken over trauma verwerking  zoals:

Wees voorzichtig met het lezen van dit soort dingen op het moment dat je in behandeling bent. Verwerken vraag energie, die je lichaam op het moment van een chemo kuur beter kan gebruiken. Luister naar jouw lichaam!

Wat ik wil zeggen is:

Net als met eten: “Doe wat goed voelt voor jouw” en “Blijf realistisch”. De medische hulp is er. Wonderen bestaan en binnen een maand en tumor zo groot als een tennisbal verkleinen tot een suikermeloen is in de realiteit niet voor iedereen weggelegd. Dat je daarnaast zelf ook verantwoording kan nemen voor jouw welzijn en dat er cellen met oude shit moeten worden verwijderd kan ik me wel in vinden.

Chemo als bondgenoot

Het klinkt misschien gek en ik heb geprobeerd het gesprek met de tumor aan te gaan. Omarm wat er is. Het mislukt. Rene zegt: “met iemand die niet te vertrouwen is, moet je geen afspraken maken”. Ik verdom het om vriendjes te worden met iets wat levensbedreigend voor me kan zijn. In focus therapie wordt gezegd. There are no enemy’s inside. In de zin van:  “als je ergens weerstand voelt, is dat iets in jouw onderbewuste wat jouw meestal probeert te beschermen”. Deze tumor voelt wel degelijk als een vijand in mij. Ik wil het eruit hebben! Zodoende heb ik besloten met mijn hand op mijn buik en de andere op mijn hart. Dat de chemo mijn vriend is. De chemo is krachtig en gaat mij helpen oude shit los te laten of te verjagen. Die gedachte klopt voor mij met mijn gevoel.

Ik herhaal nog een keer:

Wat ik schrijf zijn veelal mijn gedachtenspinsels die mijn gevoelens beïnvloeden. Ze hoeven voor een ander geen waarde te hebben. Waar het mij om gaat, is dat jij vind wat bij jouw past en daar voor durft te gaan staan. Vrij van oordeel van jezelf of van anderen. Heb de moed te vertrouwen op jouw innerlijk kompas in combinatie met gezond verstand.

Mijn ziektewinst

Ik maak van mijn situatie gebruik om hierin persoonlijk voorbeelden te geven hoe je dat kunt afwegen voor jezelf. Als opstap naar jouw waarheid. Voor welke keuze je ook staat in jouw leven. Het leven is vol met tegenstrijdigheden! Het is de levenskunst daar voor je zelf evenwicht in te vinden. Steeds opnieuw in veranderende omstandigheden. Het is voor mij een feestje zo lang het me lukt om op deze manier toch met cliënten, vrienden en mijn vak bezig te zijn. Ontzettend leuk en dankbaar te merken dat het echt word gelezen en niemand zeurt over schrijffouten! Zoals Karlijn zei: “Pas op he? ik heb kanker, ik mag nu alles zeggen!”

De K van Karlijn

Ik wilde gisterenavond graag samen de K van Karlijn kijken. De hoofdrolspeelster, Karlijn heeft ook borstkanker. En dat is gelukt ! Prachtig hoe ze de acteurs hebben gecast! Typische Nederlandse serie met uitvergrote karakters. Die slachtoffer,vent van Karlijn!? Het ergste is dat het herkenbaar is voor me. Niet bij René en wel uit eerdere relaties. En de moeder van Karlijn! Ieuw! Joke Bruijs zet haar perfect neer. En de oh zo, “ik geef jouw iets en vind me nu alsjeblieft aardig” opdringerige buurvrouw. Waar ik naartoe wil is dit. Ik kies nu de krenten uit de pap. Stop energie in dingen waar ik van geniet. Ook leuke dingen kunnen momenteel energie kosten. Doe wat haalbaar is.

Oh, ja, de Injectie!

Er was verwarring  ontstaan of de injectie thuis zou worden gegeven of dat ik telefonische instructies zou krijgen om het zelf te doen!? Uiteindelijk blijkt dat ze sowieso de eerste injectie thuis komen doen. Wie kan of wil leren, mag het zelf doen. De bedoeling van de injectie is mijn weerstand op peil te brengen voor de volgende ronde. Dat kan pijn geven in mijn gewrichten. Dat heb ik al zonder dit goedje, dus we hebben paracetamol in huis voor het geval dat het te gek is. En anders mogen we altijd bellen.

Zorg voor jezelf, Bewaak je grens!

Zelf hadden we al een plan B bedacht. Ik ga echt niet zelf prikken! Wij hebben een buurvrouw aan de grote sloot die de injectie kan en wilde geven. En zij mag het ook bij mij. Ik ken wel meer mensen die het zouden kunnen en willen. Bij wie ik een “blijf van mijn lijf! gevoel ervaar. Sommige hulp, zoals bijvoorbeeld, die van de opdringerige van de buurvrouw van Karlijn, is lang niet zo onvoorwaardelijk als het lijkt. Het prijskaartje is soms verborgen in een dubbele agenda.

Wees maar kieskeurig

Je mag best kieskeurig zijn in het aanvaarden van hulp. Vraag je af: “Kan ik dit van harte ontvangen? ” En als je zelf geeft: “Kan ik dit van harte geven?”
Een wijs man zei eens tegen mij: “Kies uw critici nog zorgvuldiger dan uw vrienden.” Ik begreep er eerst geen barst van! En uiteindelijk begon het te dagen…. daar mag je zelf over gaan puzzelen. Veel plezier!

Mijn eerste chemo behandeling

Gedachten op de vroege ochtend van mijn eerste chemo behandeling.

Vandaag krijg ik mijn eerste chemo behandeling. Vanmorgen werd ik om vier uur wakker. Pffft, nog zo lang wachten? Kon ik de klok maar terug draaien. Tja, wat had ik dan in mijn verleden anders gedaan om dit te voorkomen? Geen idee. Ik lust graag een borrel. Bier, wijn, whisky, maakt niet uit! Dat kan een oorzaak zijn. Mijn moeder dronk nauwelijks alcohol, die had het ook. Dus het kan ook niet de oorzaak zijn. Het drinken van alcohol drinken zal niet hebben geholpen.

Stress

Als ik stress ervaar ben ik geneigd meer en vaker alcohol te drinken.  Stress had mijn moeder ook wel. Stress, tja, hoe had ik dat kunnen voorkomen? Vijfentwintig jaar geleden al iets met René beginnen. En wie garandeert dat het dan goed was uitgepakt? Misschien had ik mijn ervaringen allemaal wel nodig om te komen waar ik nu ben.  Bij het leven wat bij mij past. Wie ik wil zijn en samen met wie ik dat wil zijn. Want daar ben ik nu inmiddels over het algemeen  tevreden mee.

Nuchter of niet?

Oh, jeetje, dat is ook zo! Ik weet nog niet of ik mag eten of nuchter moet blijven. Kon er ook niets over vinden. Als ik wel eet wordt ik misschien wel eerder misselijk, of juist niet. Of de behandeling gaat niet door. Wat een gedoe, er is niets over gezegd. Ben het ook helemaal vergeten te vragen.

Tussendoor: Mijn doel van de verslagen.

Houd in gedachte, dat ik in mijn verslagen vooral wil laten zien dat er geen perfecte manier is. Dat ook ik momenteel zoekende ben en dat iedereen kwetsbaarheid mag tonen. Hulp of informatie mag vragen. En zover haalbaar, liefdevolle zorg verdient.  Er is niks geks aan wat je denkt of voelt. Het is jouw proces. Iedereen is altijd wel in een of ander proces verwikkeld. Geef het de ruimte op een voor jouw veilige plek en probeer oplossingen te vinden die bij jouw passen. Weet ook dat jouw reactie uniek is. Voor de ander hoeft jouw reactie niet logisch te zijn. Lichamelijk en mentaal.

Terug naar de ochtend van mijn eerste chemo behandeling

Pffft, vijf over vier. Ik besluit me te richten op de tekst die ik onthouden heb uit het boek. “Het lichaam liegt nooit, door Ted Troost“. Ik laat me wegzakken in het matras en vertrouw erop dat ik wordt gedragen zodat mijn spieren ontspannen. Het werkt, half zeven gaat het licht van de wekker aan. Het lukt me na te doezelen en om zeven uur gaat het geluid van de wekker. Ik voel weer onrust en begin op mijn telefoon te zoeken naar het nummer van het ziekenhuis. Wordt niet opgenomen. De algemene telefoon bellen vind ik ook zo wat. Op googel vind wat ik zocht. Eten is geen probleem. René stapt uit bed om koffie te zetten en een broodje te smeren. We houden dit even onder ons en ik ben echt een verwend nest. Als René tijd en gelegenheid heeft, wordt ik behandeld als een prinses. Gelukkig kan hij zelf ook goed grenzen stellen, of ik ben met weinig tevreden? Dat kan ook! Blijkt maar weer dat al die eerdere ervaringen nuttig zijn geweest.

De eerste pillen slikken

Na het douchen is het tijd de eerste medicatie te nemen. Dat vind ik wel effe een momentje. Lastig slikken, trouwens, met en brok ik mijn keel. Dan gaan we al vrij vlot op pad. Jaro heeft alweer thuisscholing en heeft zijn kopje thee gehad. Aangekomen in het ziekenhuis zet René me af. Hij mag niet mee. Het zou een uurtje duren in plaats van twee, hoorde we gisterenavond.  Dus hij heeft de krant mee, komt goed.

In het ziekenhuis

 Het is rustig en de afdeling is eenvoudig te vinden. Dat is alvast maar weer gelukt. Ik zit alleen in de wachtruimte. Het is er zo knus mogelijk aangekleed. Dan word ik opgehaald en naar de behandelruimte gebracht. Er staan 6 stoelen. Een is er al bezet. “Oh, mag ik bij het raam!?” Ja, hoor, ik mag kiezen. Het is een comfortabele stoel, de verpleegkundige is superlief en sluit me aan op het infuus. Als ik moet plassen kan kan ik gewoon wandelen!

Informatie vragen kan helpen

Het boekje heb ik inmiddels ook gehad. Handig, want daar staat in bij welke symptomen je moet bellen en naar welk nummer. Ook in avond en weekenden. Laten we hopen dat het overbodig is.
Waar ik van baal, is dat we gisteren pas te horen kregen dat voor dat je met chemo begint nog even naar de tandarts kunt gaan. Dat gaat nu niet meer. De verpleegkundige geeft aan dat het niet altijd nodig is en gaat het voor me nakijken. Wel goed spoelen na iedere maaltijd omdat het mondslijmvlies wordt aangetast. Eventueel met zou water. Goed idee!

Het eerste infuus

Na de controle gaat het eerste, rode zakje het infuus in. Eigenlijk voel ik me vrij rustig. Soort overgave. Er zijn meer stoelen bezet.  De anderen zijn ook heel rustig. Ik ben wel de enige die nu nog wel haar heeft. 

Het toedienen van de chemo merk ik weinig van. Mijn arm lijkt wel een beetje koud. Tijdens het eerste zakje, krijg ik een ijsje om mondschimmel te voorkomen. Dat vind ik wel grappig.

Het tweede zakje

Tijdens het tweede zakje lijk ik wel wat te voelen. Vooral op plaatsen waar ik al wat klachten heb. Schouders, nek, even later hele zware benen. Ook een beetje zweverig. Niet heel heftig en wel anders. We krijgen nog wat te drinken aangeboden en als ik zie dat de anderen het aannemen volg ik het voorbeeld. Er zijn geen gesprekken tussen de patiënten. Ik lees het boekje en app wat. Dacht dat ik het geluid uit had en dat was niet zo. Het zijn vooral oudere dames dus ik stop met appen en pak mijn boek wat ik ook heb meegebracht. Ik ga er vanuit dat zij zich zouden kunnen ergeren. Dat is niet nodig, appen komt thuis wel weer. Het uurtje werd zomaar twee uur. Balen want René staat te wachten en had makkelijk in die tijd een boodschap kunnen doen. Of ergens op de koffie gekund. Ik snap dat er zo veel mogelijk rekening wordt gehouden en dit soort tegenstrijdige informatie vind ik dan een tegenvaller.

De injectie

Als er soep wordt aangeboden voor de lunch mag ik weer gaan. Eerst de spuit ophalen. Er is mij verteld dat men thuis komt prikken. Bij de overhandiging van de spuit, word medegedeeld dat ze bellen voor instructie en ik het zelf moet doen. Dat dacht ik niet!
“Oh, ik dacht dat ze thuis kwamen? ” Dat is als het zelf niet lukt. Ik weet nu al dat het niet lukt. En dat René onze hond Giant, injecteerde vond ik prima. Die ervaring is onvoldoende voor mijn lijf! We gaan het beleven. Ik wordt erover gebeld.

Naar huis na de eerste chemo behandeling

In de auto merk ik dat ik erg labiel ben. René krijgt een telefoontje en is ontevreden met het bericht. Hij doet zijn best en het is merkbaar aan zijn rijstijl. Alleen vragen om rustiger te rijden is al een hele toer. Ik voel me super emotioneel. Gelukkig heb ik zakdoekjes. Geen rode tranen. Dat zou wel kunnen door de rode chemo.

Thuis gekomen vul ik een kruik en neem ik wat volle yoghurt. Ben zo bang om misselijk te worden. Ik heb echt een grondige hekel aan overgeven. Ik kruip in bed onder het mom: “Hoe meer ik er nu aan overgeef, hoe minder last.” Bidden dat het werkt.
Misselijk ben ik (nog) niet. Ik voel wel hartkloppingen, lichte hoofdpijn en blijf huilerig op niks af. Er wordt van binnen hard gewerkt. Als ik opsta merk ik dat de wereld wiebelt. Het is wel een beetje anders. Als het hierbij blijft, wel te doen. Niet lekker, wel te doen.

Oh! Tijd voor een tablet, tegen misselijkheid. Mijn wekkertje gaat. Natuurlijk scheurt het zakje verkeerd af zodat het zakje van de pillen van morgenochtend ook open zijn. Heb ik weer. Wat een gezeik! Maar goed, als dat het ergste is. plakbandje erop. Ik hoef er niet eens om te huilen? Kijk, dat valt dan weer mee.

Tot slot

Jaro heeft me, heel lief, water gebracht, zakdoekjes en verse sinaasappelsap uitgeperst. De mannen hebben elkaar afgelost. Ik ben in goede handen. Ik wijs Jaro erop dat er geen verplichting is en als je bijna 13 bent mag je natuurlijk best wat bijdragen en verantwoording nemen.

De hondjes liggen tevreden te snurken. Een vrouwtje wat stil zit, hoef je niet als een schaduw te achtervolgen. Die vinden dit wel lekker zo! De eerste chemo behandeling zit erop.

Vandaag was geen fijne dag. In de brief die we hebben ontvangen, stond dat we vandaag in de loop van de ochtend zouden worden gebeld.

Ter voorbereiding hebben we tijdig de voorlichtingsfilm bekeken. Seks met condoom wordt geadviseerd tijdens chemo. Fijn! Nog meer om ons niet op te verheugen. Bleh!  We zouden een boekje hebben gekregen. We hebben nog niets? Goed bewegen en allerlei andere relevante zaken worden besproken. Best nuttig.

In de loop van de ochtend is een ruim begrip. Rond half drie besluit ik, als er om vier uur nog niet is gebeld, dat ik zelf de telefoon pak. Er is nog niet gebeld. De telefoniste zegt dat we kwart voor vijf worden terug gebeld. Zucht. Hele dag naar de haaien, want “u moet wel klaar zitten”.

Als om kwart voor vijf de telefoon gaat zitten we, weer, braaf klaar. Excuus, het stond verkeerd in de brief. Heel vervelend. Het is een telefonische intake vanwege corona. Er liggen medicijnen klaar in het ziekenhuis. Die moeten morgen minimaal een uur voor behandeling worden ingenomen. Als we ze morgen ophalen moeten we dus wachten tot dat uur voorbij is voordat de behandeling kan beginnen.

De behandeling:

De behandeling bestaat uit twee zakjes die worden toegediend via een infuus. Eerst een rood zakje. Ik denk meteen aan de verslaggeefster , Elles van Gelder, uit het artikel. Zij zei: “ze noemen het hier de rode duivel”. Oh help! Bij deze kuur wordt ijswater aangeboden om mondschimmel te voorkomen. Ha! Ik ga blauwe bessensap halen en dar ijsklontjes van maken. Dat helpt ook tegen die schimmel weet ik.

Het tweede zakje, ben ik alweer vergeten. Iets met dat je neus kan gaan jeuken en je vocht kunt gaan vasthouden. Bij koorts altijd bellen.

Kaal:

Ik ga sowieso mijn haar verliezen. Binnen twee weken ben ik kaal. Er is van alles geprobeerd en bij deze kuur helpt nog niets. Nou, start de tondeuse maar. Er wordt een folder klaargelegd over haarstukken.

Bij het boekje, dat krijg ik ook morgen. Wij waren al bang dat onze hond de postbode waar de schrik op het lijf had gejaagd. Ook achter een gesloten hek, durven sommige postbodes het niet aan de post te bezorgen en gaat de post weer mee terug.

Er ligt ook een injectie klaar. Dat is om de weerstand op peil te houden. We moeten deze meenemen naar huis. Na de chemo, tussen de 18 en 24 uur, komen ze thuis langs om toe te dienen. Deze injectie kan pijn in de gewrichten en spieren veroorzaken. Eh, dat heb ik altijd al. Als het te erg is een paracetamolletje nemen.

De injectie is geen ruggenprik. Pfiew! Hij wordt gegeven in mijn buik.

Medicijnen:

We besluiten direct de medicijnen op te halen. Op naar Den Helder. Ze waren ermee bezig. De injectie mag morgen pas mee. Het is kostbaar spul, dus pas na de behandeling als zeker is dat het nodig is mag het mee. En de injectie in de koeling bewaren.

Met een tas vol goodies en een brok in mijn keel loop ik naar buiten. Wat is dit een verschrikkelijk moment. De tranen staan in mijn ogen. Het meeste is tegen misselijkheid. Als het ene niet helpt is er een volgende, sterkere tablet. Wat ben ik dankbaar voor degene die mij zijn voorgegaan! Door hen kon deze behandeling worden verfijnt! En wat maakt het me bang.

In de auto komen er weer tranen. Ik laat ze gaan. De toestand is akelig en het komt akelig dichtbij….

In de auto horen we op de radio over de rellen in Nederland. Hotel California van de Eagels komt voorbij. De live versie… Geen weg terug, denk ik. Wat een Kutzooi!

Vanaf morgen is alles anders:

Thuis moet er nog worden gekookt en gegeten. Tja, sommige dingen gaan gewoon door. Vanaf morgen is alles anders. Ook voor de rest hier in huis. René is gewend zijn gang te gaan. Als loonwerker is hij bijna nooit thuis op regelmatige tijdstippen. Dat vind ik fijn. Het geeft me veel “Coja en Jaro” tijd of “Coja” tijd. En als we wel samen zijn is het gezellig. Dat is nu al wennen. Zo’n dag bij de telefoon op niks af, is echt waardeloos. Het kost geld. De prioriteiten van René zijn werk zijn nu nog niet zo hoog. Dat komt zeker weer zodra het gras gaat groeien.

Jaro is nu bijna 13. Hij vraagt zich af of hij vaak zal moeten koken. Koken vindt hij leuk om te doen en het smaakt ons best. Dat mag ook best als ik niet ziek ben hoor, grapte ik.
Veel onzekerheden. Betreft de onzekerheden in werktijden maakt me dat niet zo veel uit. Het geeft mij juist veel vrijheid om ook op afwijkende tijden te werken. En op een bepaalde manier houd ik wel heel erg van voorspelbaarheid in mijn leven.
Ook dit gaat wennen. We verleggen onze grenzen en overstijgen onszelf. Alleen nu voelt het als een slap koord op angstaanjagend wekkende hoogte. Zonder vangnet.

Het vangnet is er wel. We krijgen, heel lief, veel spontaan hulp aangeboden van aardige mensen. Maar jah…, nu nog geen idee wat nodig is

Gechipt

Vandaag wordt ik gechipt. Anders dan verwacht heb ik vannacht best goed geslapen. Ik werd enkel wakker van de kou en mijn spieren voelde vanmorgen stram en stijf. Na de koffie mijn ronde gewandeld. De zon schijnt en er ligt een dun laagje ijs op de sloot. Na het douchen en een broodje samen op weg naar het ziekenhuis. Mijn sport bh mee in mijn tas. Die zit lekker strak en gaat de zwelling tegen. Dit werkte perfect bij de biopt. Onderweg in de auto voelde ik me slaperig. Alsof mijn lichaam zelf een kalmeringsmiddel heeft aangemaakt.

Behandelkamer

We zijn mooi op tijd en ik mag al vlot de behandelkamer binnen. René blijft op de gang. Mag hij niet mee naar binnen? (lees help paniek, want bij de biopt mocht het wel) Nee, officieel mag dat niet. Getsie,  ik vind het allemaal al niks en ik heb gelukkig wel mijn steen in mijn hand. “Nou, we gaan markers plaatsen in de borst en de lymfe met verdoving” Zegt de stoer ogende verpleegkundige met tatoeages op haar onderarmen. “Ja” zegt ik, “Gelukkig wel”.  “Er zijn er ook die zeggen doe maar zonder verdoving” reageert zij. “Ik ben een watje” zeg ik. Ze verlaat de ruimte om de arts te halen.

Inwendige beleving

Mijn inwendige beleving. Ik weet het, voor hen is het dagelijks werk. Klusje van hooguit tien minuten. Voor mij is het anders. Bloed aftappen vind ik al niet fijn. Het injecteren van een vloeistof kan pijnlijker zijn. Bij de biopt moest er wat uit. Nu moet er een marker in. Dat idee vind ik best ongemakkelijk. Ook al voelt de verdovingsinjectie wellicht bijna hetzelfde. Ik zucht en sluit mijn ogen om de regenboog voor mijn geest te halen en mezelf gerust te stellen. Niks!, Het blijft pikzwart. Ik denk niet eens aan de woorden liefde of haalbaar. Als  mijn ogen open en rondkijk denk ik: “Alleen ik ben in deze kamer. Zal ik snel mijn kleren aantrekken en weggaan? Nee, natuurlijk niet.” Er zijn al vijf minuten verstreken. Pfffft, over een kwartier loop ik hier weer weg en is alles voorbij. Die gedachte helpt helpt! Het is nu effe doorpakken.

De behandeling

De verpleegkundige en de arts komen weer binnen en ze gaan aan de slag met de behandeling. De arts maakt een vriendelijke, ook ietwat onzekere indruk. Anders dan de vorige arts bij de biopt. Ze gaat twee verdovingsprikken geven om de markers te plaatsen. Dan ben ik gechipt. Omdat de naald dikker is en zij de markers vanuit twee richtingen wil plaatsen. Ja, toe maar, denk ik. Ik lig er nu toch. Hier is de verdovingsprik. Ik lig op mijn zij met mijn rug naar de arts. De verpleegkundige besluit dat het handiger is om de naald aan te reiken terwijl ze in mijn zicht staat. Oh, help! Dat hoef ik niet te zien. Ik kijk gauw in een andere richting. En ben zo blij dat er mensen zijn die dit soort handelingen kunnen en willen doen.  Het zou voor mij niets zijn, ik heb andere kwaliteiten. De prik valt reuze mee. Ook het plaatsen van de marker is zo gebeurt. “Kunnen ze me nu ik gechipt ben terug vinden als ik ben verdwaald?” Vraag ik opgelucht. De arts lacht.

De tweede

De plek van de tweede prik is wat meer onder mijn oksel en wat venijniger. De arts wacht heel attent tot zij zeker weet dat de verdoving werkt. Ze gaat erg zorgvuldig te werk. Dan hoor ik haar mompelen. Ik kan het gaatje niet vinden. Meestal komt er wat bloed uit, dan weet ik waar ik moet prikken. Nee! dit is niet wat ik wil horen! Gelukkig gaat het allemaal goed en blijkt de spanning van te voren weer erger dan de handeling zelf. Ik weet het, noem het kleinzerig of hoe je ook maar wilt. Het ondergaan van ingrepen, hoe klein ook, zal mijn hobby nooit worden. Ik zal de komende tijd gerust mijn grenzen verleggen als het vaker gebeurt en ik heb net zo lief dat het niet nodig is. Brrrr.

Meewarige blik.

We nemen afscheid en ik bedank hen beide. Wanneer begin je met het traject?  “Woensdag”. Ze kijken me aan met een meewarige blik. “Veel sterkte”. Dat doet iedereen  in het ziekenhuis als de chemo ter sprake komt. Die meewarige blik. Ook de dame die de mammografie maakt, om te bepalen of de markers goed zijn geplaatst. Het is meer dan alleen zien dat ik me niet op mijn gemak voel om te worden geïnjecteerd.
Die blik en die toon. Ik denk denk dat ze het goed bedoelen en het geeft een verontrustend gevoel…..