Buitenwereld en binnenwereld.

Mijn buitenwereld en mijn binnenwereld zijn in korte tijd behoorlijk aangepast! Wat een feest in deze tijd te leven met alle digitale mogelijkheden onder deze omstandigheden. Ik ben momenteel supersnel overprikkeld. Dingen die ik zie, ruik, voel, proef of hoor komen bij mij normaal gesproken al heftiger binnen dan bij de gemiddelde mens. Als sensitief persoon heb ik een rijke gevoelservaring in het waarnemen en verwerken. Mijn waarnemingen zijn nu vaak nog intenser. Nog heftiger als bij mijn zwangerschappen en periode van borstvoeding. Als René of Jaro enthousiast hun verhaal kwijt willen ben ik helemaal overrompeld en kan mijn brein de informatie niet verwerken. Niet leuk voor hen, want het delen van jouw binnenwereld verhaal met de buitenwereld kan zo verbindend zijn. Juist met degene die je zo liefhebt.

Buitenwereld.

Mijn verbindingen met de buitenwereld verloopt nu dus vooral digitaal. Whats app en internet maken het mogelijk overprikkeling van mijn binnenwereld te reguleren. Ik kan kiezen met wie en wanneer ik me fit genoeg voel om contact te hebben. Ik ben zo blij met deze blog en de mensen die de moeite nemen om eerst even de meest recente berichten te bekijken. Het scheelt mij bakken met energie die ik nu voor andere gespreksonderwerpen kan gebruiken. Natuurlijk is het ook aan mij om initiatief te nemen tot contacten. En verbinding met de buitenwereld, kan ik nu, zonder vermoeiende telefoongesprekken of face tot face contact, toch in stand houden. Maar ook verplichte bijscholing is mogelijk via Hupper. Of het opzoeken van informatie bijvoorbeeld over de activiteit van onze organen. Of andere dingen die mij inspireren. Alles wat, waar en wanneer we maar willen, gewoon vanuit huis. Ik doe er mijn voordeel mee. De ontwikkeling van mijn binnenwereld kan doorgaan. Mede door digitaal contact met de buitenwereld.

Binnenwereld.

Mijn binnenwereld is momenteel behoorlijk afgeschermd. De prikverpleegster vertelde al dat ze het steeds weer opmerkelijk vind te zien hoe vrouwen met borstkanker anders in het leven gaan staan. Anders worden in de interactie, het stellen van grenzen en kiezen wat voor hen belangrijk is. Mondiger zijn, zonder schuldgevoel. We zullen wel moeten. En ik denk dat dit wel een goede ontwikkeling is. Er zit groei in deze ervaring, daar ben ik van overtuigd. Ik was al lekker op weg in het ervaren dat ik oké ben. Dat ik genoeg ben en genoeg doe. Dat mijn bedoelingen goed zijn. Ook al vult een ander mijn bedoelingen soms anders in of lukt het niet zoals ik had bedacht. En grenzen stellen hoeft niet altijd hard. Ik kan ook leren mild aan te geven wat nu belangrijk voor mij is. Wel standvastig en duidelijk. Het uitpluizen wat nu belangrijk is vergt aandacht in stilte voor mijn binnenwereld. Eerst mijn gevoelens en gedachten op een lijn alvorens in overeenstemming te handelen. Er gebeurt zo veel meer in dit proces dan de tumor bestrijden.

Bewustwording.

Bewustwording, vertrouwen, geduld om oplossingen te laten ontvouwen. Ooit kijk ik dankbaar op terug op dit proces. Leren dat het is zoals het is. Dat is niet altijd zoals ik wil dat het is. Het is net als in de natuur. Op de foto van een paar dagen geleden was er ijs. Het heeft de afgelopen dagen buiten flink gedooid. Binnenkort begint de lente met al het nieuwe leven. De natuur groeit gewoon ondanks de gegeven omstandigheden. Ieder jaar hetzelfde en toch een andere vorm en oogst. Er komt een moment dat ik ook weer naar buiten treed als in een nieuwe lente. Anders van binnen en anders van buiten. Stevig geworteld in de vertrouwde essentie van mijn “zijn”  Een nieuwe levens cyclus. Gereinigd van overbodige oude shit.

Tijd

Het zal nog tijd kosten. De aankondiging van mijn nieuwe lente is nog niet in zicht. Ik las dat na de laatste chemo en na de laatste bestraling er op energie niveau een inhaalslag zal moeten worden gemaakt. Als dat al lukt. Het wordt nooit meer zoals het was.
Verandering is het enige constante in het leven. Altijd weer nieuwe balans vinden in tegenstellingen en veranderende omstandigheden in binnenwereld en buitenwereld. En tevens in verbinding blijven. Met mezelf en met mijn dierbaren. Dat is nu soms een extra uitdaging. We worden getest en ik heb wel vertrouwen in de toekomst. Samen sterk.

Smaakverandering

Dat smaakverandering vaak voorkomt bij chemo is meestal wel bekent. Wat ik niet had verwacht, is dat water nu smaakt als bitterzout. Bleh! Niet bitterzoet als een koud biertje. Waar ik nu niet eens aan durf te ruiken. Mijn lever maakt al genoeg overuren om al het chemisch afval af te voeren. Bitterzout, ontzettend vies. Het eerste wat ik denk als ik wakker wordt is, “Ik moet water drinken om door te spoelen”. Sinds een paar dagen is dat bijna niet te doen. Met takjes munt, komkommer, kaneel en stukjes fruit proberen we de smaak van het water wat op te leuken en het blijft tegenstaan. Voorzichtig met fruit, want dat is slecht voor tandglazuur. Thee smaakt ook vies. En koffie is weer belastend voor de lever.

Werkzaamheid van de chemokuur.

Ik krijg twee kuren toegediend op de dag van het infuus. De werkzaamheid van de ene chemokuur is vier dagen en van de ander zes dagen. Het is dus niet de dag van het infuus waar ik het meest tegenop zie. Het zijn ook de dagen die volgen. Ik merk dat op maandag, wanneer de eerste kuur raakt uitgewerkt er ook een klap te verwerken is. Alsof de tweede zegt. Zo! En nu ben ik aan de beurt! Ondanks dat deze behandeling milder lijkt is het evengoed intens. Ik slaap, zweet en stink de hel uit! Niks helpt, douchen bad. Ik voel me een wandelend brok chemisch afval. Bleh!

Wandelen

Wandelen ging zondag best goed. Toen ik terug kwam stonden er buurtjes gezellig bij elkaar te kletsen bij het ijs. Het zag er zo oudhollands gezellig uit! Ik heb mijn hand opgestoken en ging naar binnen. Het voelt ongemakkelijk en onbeleefd. Ik weet ook dat ik droge kleding aan moet trekken en me niet kan permitteren om stil te gaan staan want dan wordt ik koud. En ik heb geen zin om te vertellen hoe het gaat. Weg is dan  gezelligheid. Gauw met een kruik in bed. Wandelen gaat momenteel ook niet. Het is een paar dagen nog meer pas op de plaats. Ik ben tot weinig in staat en ga regelmatig knok out!

Verjaardag

Ondanks dat, hebben we maandag een gezellig momentje gehad toen Jaro thuis kwam. René heeft de slingers opgehangen, ballonnen geblazen en vers gebak gehaald. Ik heb er het hele weekend overgedaan ons cadeau in te pakken. Maar het is gelukt! En het was knus.  Daarna weer mijn bed in, slapen, zweten en stinken tot het avond eten. Het eten smaakt tot nog toe gelukkig nog prima. Patat, gekozen door de jarige, uiteraard.

De avond en nacht

De avonden probeer ik in de huiskamer door te brengen zodat ik niet te vroeg in slaap val. Het lijkt te helpen, want ik wordt snacht’s slechts een keer badend in het zweet wakker. En als ik me verschoont heb, slaap ik tot de ochtend door.  Vanaf het moment dat ik wakker wordt voelt mijn hoofd alsof ik een holteontsteking heb. En dan denk: “Oh, ja, smaakverandering. Ik moet water drinken. Blehhhh!”

Kaal geschoren.

Ik ben kaal geschoren. Gisterenavond onder de douche trok ik het niet meer. Overal haren, jeuk en weer plukken haren in mijn handen. Yek! Ik heb René geroepen en gevraag de tondeuse te pakken. Anders doe ik het zelf, dit gaat zo niet langer. René begint voorzichtig van achteraf te scheren. Hondje Mylo staat onzeker naast ons te kwispelen. Hij heeft wel wat weg van Dobby, de huis elf van Harry Potter, met zijn knikker ogen en puntige witte oortjes. Mylo, is een sensitief hondje wat feilloos aanvoelt dat er iets speelt bij zijn baasjes.

Heftig!

Dit vind ik een heftig moment! Ik sla mijn handen voor mijn ogen terwijl ik gebukt voor de wastafel sta. Het jeukgevoel op mijn hoofd lucht op. Als ik mijn handen laat zakken om in de spiegel te kijken, schieten mijn ogen vol tranen. Ik zie een intense pijn. Op de foto kun je waarnemen dat de rechterkant van mijn gezicht, die mijn gevoel weergeeft. Een soort van verslagen uitdrukking heeft. De linkerkant, focus is iets helderder en ook verdwaald.  Ik herken mijn broer Ruud in mijn spiegelbeeld. Kort geschoren haar en de blauwe ogen. Bij hem is dit uiterlijk normaal. Ik zie ook iets anders in mijn spiegelbeeld. Het gezicht van Ruud is ronder dan het mijne. Ik zie er nu zo hard uit. Ik denk aan de kaalgeschoren vrouwen na de oorlog. Moffen hoeren. Alsof er nu een oordeel plakt aan mijn uiterlijk. Ook al neem ik het initiatief. Ik voel me weerloos. 

Gevolg.

Dit gevolg van de chemo en het gevolg daarvan blijkt lastig te overzien. Onder de douche spoel ik de losse haren van me af terwijl René de afgeschoren haren buiten legt voor de vogels. Ik pluk aan mijn schaamhaar. Dat valt ook uit! Excuus voor mijn taalgebruik. En heb ik daar straks een kinderkutje! Getver! Ik weet dat er mannen zijn die schaamhaar als bedreigend ervaren en dat er mensen zijn die het gewoon fijn vinden schaamhaar weg te scheren. Alsof het vies is, net als haar op je rug? Haar op mijn hoofd vind ik ook niet vies. En de vacht van de dieren is bijna zelfreinigend. Ik vind mijn schaamhaar niet vies! Ik vind het volwassen. Een beetje bijknippen doe ik wel en helemaal kaal vind ik helemaal niet fijn! Ik weet het, dit is ook een oordeel. Er gebeurt zo veel wat buiten mijn macht ligt. Heel frustrerend.

Phoenix.

En als ik als de Phoenix wil herrijzen leidt de weg door het as. Transformatie is afsterven en wedergeboorte. Net als buiten alles wat overbodig is geworden nu bevroren is door de sneeuw. Ben ik binnenkort zo kaal als een baby. Volgend jaar, houdt ik mezelf voor. Volgend jaar rond deze tijd ben ik trots op mijn grijze nieuwe dotje haar. Heb ik een nieuw gedaante en ben ik vele ervaringen rijker.

Pijnlijk proces.

Haaruitval en kaal worden ervaar ik als een pijnlijk onderdeel van het proces. Ik vergeet dat mijn haar eraf is. Dat ik er anders uitzie. René vergeet het ook. Als hij naar mij kijkt zie ik zijn (schrik) reflex. Dat moment doet zeer. Hier gaan wij met de tijd ook aan wennen. Al deze stappen maken mij steeds meer concreet kankerpatiënt. Zichtbaar voor de buitenwereld. Degene die het nog niet weten kunnen het ineens zien. Op straat of in de winkel. Ik voel me naakt, onbeschermd en kwetsbaar op dit moment. Dit gevoel kon ik me van te voren niet voorstellen of bedenken. Dit ervaren is hard werken. 

Haaruitval.

Haaruitval is nu echt begonnen. Verdrietig en vies. Gisteren dreven er haren in mijn sinasappelsap. Ieuw! Vannacht werd ik wakker van haren op mijn kussensloop. Jek! Wat mij betreft mag de tondeuse erover. Ben er klaar mee! Dit weekend is Jaro in Alkmaar en ik had bedacht dat het beter is als hij erbij is als mijn haar er af gaat. Lijkt me een raar geizicht, ineens een kale moeder. Hij mag het scheren en dat zegt hij niet te willen. Weet niet of ik het redt tot na het weekend. Ik wordt er een beetje iebelig van.

Kaal maakt chemo en kanker zichtbaar.

Als ik kaal ben maakt dat de chemo en kanker zichtbaar. Dat is best wel een dingetje. Voor mij persoonlijk staat haaruitval niet direct in verbinding met verlies van vrouwelijkheid. Het is voor mij meer dat vreemden nu kunnen zien wat speelt. Alsof ik me zou moeten schamen omdat ik kanker heb? Net als misbruik en mishandeling gevoelens van schaamte en schuld kan opwekken door reacties van anderen. Zoiets. Behoefte aan een haarstuk of pruik om te verbergen heb ik niet. Ik hoef er ook niet mee te koop te lopen. En binnenkort is het feitelijk zichtbaar dat ik chemobehandeling onderga. En chemo krijg je als je kanker hebt. Dat kan iets doen met een ander en dat doet weer iets met mij. Dat kan confrontaties geven of verbinding. Ik weet het niet?

Hoe is het nu?

Hoe het nu is na de tweede behandeling? Het lijkt wat milder te zijn dan de vorige keer. Het lijkt wel of mijn lijf zegt.: Oh, dit ken ik nu, ik weet nu beter wat ik moet doen. Wel een weeïg gevoel de afgelopen dagen en ik voel me zo slap. Zo slap en snel duizelig. Ik lig de hele dag een beetje te trippen. Heb gisteren wel weer gewandeld en ben het straks ook van plan, maar het opstarten gaat moeizaam. Het gaat niet vanzelf en ik wil mijn veerkracht zo veel mogelijk behouden. Conditie is eerder afgebroken dan opgebouwd. Wel relaxed. Discipline kan ook mild naar mezelf. Even aankijken wat haalbaar is vandaag. Pfffft!

Gemis.

De jongste is vandaag jarig. Dertien alweer! Ik ben trots op de jongeman die hij nu is. Hij is in Alkmaar en dat is oké. Visite is mij nu toch te veel en wij vieren zijn verjaardag maandag met taart en zijn cadeau. Dat komt op korte termijn goed. Jaro was bang dat ik saggerijnig zou worden van de behandeling. Harmonie en een ontspannen sfeer is voor hem belangrijk. Gelukkig valt mijn humeur tot nu toe mee. We lachen en knuffelen evengoed heel wat af. Wat ik wel mis zijn de momenten met cliënten bij de knusse gaskachel in mijn fijne praktijkruimte. Juist in deze wintertijd, met ook nog winters weer! Een periode waarin losgelaten overbodige dingen door de vorst kunnen worden omgezet in ruimte en voeding voor nieuwe groei.  Dat komt op langere termijn ook weer goed. Met een aantal cliënten heb ik nu ook nog regelmatig contact. Ontzettend fijn te vernemen dat het hen goed gaat!

Buurtdiensten.

En natuurlijk mijn sopadres van buurtdiensten! Omdat ik me lichamelijk zo slap voel is dat iets makkelijker te hanteren. Gewoon niet haalbaar. Ik mis wel de gezellige gesprekken en de lol met meneer. Van mijn collega’s kregen wij donderdag een prachtige bos bloemen thuis bezorgd. Het liefste zie ik bloemen in de tuin en dit vind ik nu ook superlief!  Dat kreeg nog een staartje omdat wij dachten dat de kat in de bezorgauto was gesprongen! Gelukkig was hij toch gewoon in de schuur. René is bar in de weer met het vorstvrij houden van de schuren voor de waterleidingen. En als King Fudge lekker ligt komt hij dus gewoon niet als je roept. Ik kan het er nu echt effe niet bij hebben dat er iets vervelends met een van de dieren  gebeurt. Onze krachtdieren kleuren momenteel een groot deel van mijn dag!

Vingers gekruist.

Met de vingers gekruist lijkt het effect van de tweede chemo mee te vallen. Beetje misselijk voor het slapen gaan en regelmatig wakker. En het doet nu eenmaal wat. Nou dacht ik de vorige keer ook dat wel te doen was, tot na de injectie. Die heb ik vanmiddag weer gehad, dus nog even wachten met juichen. Vanmorgen was het weer stralend weer dus ik heb de kleine ronde gelopen van 20 minuten. Langzamer en wat boeit het, de lucht was stralen d blauw en de zon scheen. Dat was weer mooi meegenomen.

En toen?

En toen, wat ga ik doen met de rest van mijn dag? Ik zou een heleboel nuttige dingen kunnen aanpakken die zijn blijven liggen. De kans is groot dat ik fouten maak dus dat schiet niet op. Gelukkig heb ik nog kleurboeken liggen waar ik eerder niet vaak aan toekwam. Lekker meditatief om te doen en de tijd vliegt. Dat is ook nuttig. Ik kies een mooi waardig dier, het hert. Dieren zie ik als een symbool van helende kracht. Indianen en ook de druïden werken met krachtdieren. Ieder dier heeft unieke eigenschappen die zij als medicijn of boodschap beschouwen. Het hert staat onder andere voor: zachtheid, uithoudingsvermogen, subtiliteit, gratie, trots en reiniging. Dat medicijn kan ik prima gebruiken! Het hert is een toepasselijk krachtdier!

De tweede chemo behandeling

Vandaag om kwart voor twee krijg ik mijn tweede chemo behandeling. Dat geeft me tijd en ruimte om eerst nog te wandelen, te eten en te douchen. Beetje eigenwijs kies ik weer voor de lange route. Ik vind het zo heerlijk buiten! Nu kan ik het. Terwijl ik het laatste stuk over het land loop. Doet de zon de opgevroren sneeuw glinsteren en fonkelen. Ik vind het adembenemend mooi. Mijn gedachten dwalen af naar de narigheid van komende dagen. “Ho, ho , Co’tje, zeg ik tegen mezelf. “Je bent nu hier, bedenken hoe de komende dagen kunnen zijn geeft je een rotgevoel. Blijf in het hier en nu, in het mooie moment met de zon en de sneeuw.”

Douchen.

Tijdens het douchen zie ik meer los haar in mijn handen dan anders. Net als in iedere film die met chemo en kanker te maken heeft, beleef ik dit moment. Kut! Ik kan er niet omheen. Tijdens het afdrogen kijk ik in de spiegel en komen de tranen. “Ik wil niet, ik wil deze ellende gewoon niet meer!”. “Je hebt gelijk”, zeg ik tegen mezelf, “Het is niet iets om naar uit te zien”. “Kom kleed je aan”. Braaf neem ik de medicatie tegen misselijkheid een uur voor de afspraak.

Wachten.

Wachten voordat we vertrekken duurt lang. Ik besluit het cadeau voor Jaro’s verjaardag te bestellen. Winkelen kan nu toch niet vanwege Corona. We zijn overeengekomen wat het gaat worden en zaterdag is het al zo ver. Dit vind ik in ieder geval een leuke invulling van de wachttijd. Kind blij, maakt mij als moeder blij. Hij vindt het cadeau wat wij hebben gekozen vast wel goed. Het wordt morgen al bezorgd!

In het ziekenhuis.

Onderweg naar het ziekenhuis zeg ik tegen René: “Ik weet niet wat erger is, de eerste keer en het niet weten, of zoals nu, wel hebben ervaren.” Hij pakt mijn hand even vast en zucht diep. Ik wordt geholpen door de zuster die we aan de telefoon hebben gesproken tijdens de pijn aanval. Vriendelijke jonge vrouw. Zij vraagt hoe het gaat en ik zeg dat ik me niet verheug op de komende week. Ik vertel haar dat ik eigenlijk alleen gisteren lekker en normaal heb gevoeld. “Oh, dat is wel erg weinig.” Tja, het wordt over het algemeen wel als zwaar ervaren. We hopen dat het deze keer beter gaat. Zij vraagt welk ijsje ik wil. Ik bedank, want heb zelf ijsklontjes mee in een thermosbeker. Zwarte bessensap schijnt te helpen tegen mondschimmel. Ik heb ijsklontjes gemaakt van zwarte bessensap. Of het beter helpt dan een raketje, weet ik niet. Mijn moeder zou zeggen:  “baad het niet dan schaad het niet.”

Tijdens het infuus. 

Tijdens het infuus ligt er opeens een pakje op tafeltje naast mij. Ik lig vandaag op een bed omdat de stoelen vol zijn. Zelf vind ik het prettiger. En heb natuurlijk op alle knopjes gedrukt om het bed in te stellen. Leuk! Het pakje zijn monstertjes om de huid te verlichten tijdens de behandeling. Ik krijg ook nog een “kepple”. Een soort mutsje wat ik snacht’s kan dragen om mijn bolletje warm te houden. Ik verwacht wel dat het fijn zal zijn. “Joh, als jullie me zo blijven verwennen blijf ik terug komen.” Nee dit is het, hooguit nog een enquête. Ik mag wel een muts kiezen uit de mand gehaakt door vrijwilligers. Ik vind het mooi dat mensen zo hun bijdrage leveren. De mand is gevuld met uiteenlopende kleuren. Ik houd het voor nu effe bij mijn platte pet. Ik luister tijdens het doorlopen van het infuus, naar het luisterboek “De kracht van kwetsbaarheid” Ik kan dit boek iedereen aanraden! Voor twee tientjes heb je het boek vol met waardevolle inzichten.

Alweer klaar.

Met een uurtje is het alweer klaar. Ik moet beneden de injectie ophalen en de medicatie voor de volgende ronde. René staat er ook al. Ik ben blij want ik voel me een beetje wappie. Denk wel dat ik zelf zou kunnen rijden en met dit winterweer ben ik blij dat het niet hoeft. De grootste ellende voelde ik de vorige keer na de  beruchte injectie. Die wordt morgen weer toegediend na drie uur. Dit is niet lekker en wel te overzien. Morgen worden mijn bloedcellen weer opgejaagd. Dan komt het zware griep gevoel weer. Dit keer zonder menstruatie. Dat geeft goede hoop. Hoe het nu ook zal zijn. Ik ben met deze tweede chemo behandeling op de helft van de zware versie. Volgende keer ben ik over de helft en daarna is de laatste in combinatie met de injectie.  Daarna 12 keer wekelijks. Dat schijnt lichter te zijn.

Blij. 

Vandaag ben ik blij. Het is een dag met een vlaggetje. Lurkend aan mijn zelfgemaakte yoghurt shake, kruik bij mijn voeten, kijk ik voldaan terug op deze dag. Het heeft gevroren vannacht en het was zonnig. Dat scheelt bij het opstaan al de helft vind ik. Maar eerst koffie! Onder een berg kaas die René voor me heeft gestapeld, vind ik zowaar een boterham met roomboter. Ik mag nu beslist niet afvallen. Nou, als ik op de weegschaal kijk, zie ik een hoger getal dan voor de chemo. René heeft talent als feeder. Kan ook vocht zijn, want mijn bosje vocht afdrijvende peterselie ligt te verleppen in de koelkast. 

Wandeling.

Ik ben begonnen met wandelen, want uit al die woeste plannen moet ik prioriteiten stellen. Het is me gelukt de wandeling te maken die ik wilde. Gelukkig maar, want deze route duurt anderhalf uur en ik kan niet afsnijden. Het vervelende is wel dat ik altijd halverwege moet plassen. Om nou met dit weer in de kale bosjes te gaan zitten jubelen vind ik niet zo aantrekkelijk. Dus wat was ik blij toen ik thuis was! Wel erg moe, normaal ben ik na deze wandelronde minder moe. Heb de afgelopen week wel conditie ingeleverd. 

Stofzuigen en dweilen.

Na een lunchpauze heb ik de stofzuiger gepakt en ik heb gedweild. Geloof me, het is hier puur zo’n oppervlakte, dus het komt overeen met een heuse work out! Alles lekker gelucht. Dekens naar buiten. Hout naar binnen. Nu nog effe koken en we zijn helemaal voorbereidt op de tweede ronde. Ik ben blij dat het gelukt is alles te doen wat ik wilde.

De tweede chemo.

De tweede chemo morgen, is later op de dag dan de vorige. Ik heb dus ook nog de hele ochtend. En ik wil natuurlijk ook een beetje uitgerust zijn. Anders sta ik aan het begin al een , nul achter. Stiekem hoop ik dat de verpleegkundige van gisteren gelijk had. Dat de eerste het heftigste is. Daar zou ik wel blij van worden. Toch best jammer dat ik zo kort kan genieten van mijn herwonnen energie en kracht.

De jongens.

De jongens. Voor Jaro was het vorige week effe pittig. Het valt niet mee je moeder kwetsbaar te zien. Dat kan ik me nog wel herinneren. Het heeft impact. Gelukkig heeft hij René die hem opvangt , zijn vrienden, vriendin en zijn grote broer die Jaro er met een grap op wijst dat zijn moeder een terminator is. Letterlijk appte hij: “ik ken niemand anders die zo vaak door een auto is aangereden en nog steeds rondloopt” Er zit verdorie nog een kern van waarheid in ook! Sinds ik de magneet uit mijn hoofd heb laten verwijderen gaat dat gelukkig een stuk beter! Gisteren en nu geniet Jaro blij van de sneeuw. Wordt hij lekker rozig van. Dus het gaat naar omstandigheden goed.

Normaal.

Dit weekend voelde ik me eindelijk wat meer momenten normaal. Ik slaap sinds mijn bezoek aan de Jolanda beter. Zij legde uit dat mijn lever overbelast was. Rond twee uur snacht’s gaat de lever extra aan het werk. Als deze overbelast is, kun je hyper wakker zijn.  Nu voel ik me overdag vaker zoals ik gewend was. Zoals wij gewend waren. Nog geen honderd procent en dat gaat het voor woensdag waarschijnlijk ook niet worden. Iedere kuur verwacht ik iets inleveren. Woensdag is de volgende kuur. Tenminste, als mijn bloedwaarden goed zijn. Anders word het uitgesteld. Het is dubbel. Ik ben er al weer helemaal klaar mee en het moet toch, dus dan liever voortgang.

Bloed prikken.

Vanmorgen moesten we bloed laten prikken. Ik heb inmiddels alweer auto gereden en dat ging goed. Maar met dit weer ben ik toch heel blij dat René er was om te sturen! Getsie, wat een bende met die sneeuw op de weg! Vanmiddag worden we gebeld door de verpleegkundig specialist. Die gaat waarschijnlijk de uitslag bespreken. Ik verwacht wel dat de volgende ronde doorgaat woensdag. Heb enkel wat last van mijn hoofd en oor. Ken je het gevoel en het geluid als je in een vers pak sneeuw stapt? Dat watterige geluid hoor ik in mijn linkeroor. En wat last met slikken snacht’s. Alsof het achter in mijn keel wat gezwollen is en ik het weg wil slikken. Dat gaat natuurlijk niet. En nog wel veel en snel zweten. Ik blijf hemdjes verschonen en wassen. Niet normaal!

Ravijn.

Het voelt alsof ik uit een ravijn ben geklommen en er woensdag weer in wordt geduwd. De verhalen over het vervolg zijn zeer uiteenlopend. In het ziekenhuis zeggen ze:” de eerste keer wordt over het algemeen als zwaarst ervaren.” De man van een ervaringsdeskundige vrouw met hetzelfde traject: “de eerste keer viel mee. De tweede keer…..! Nou!  er staat je nog wat te wachten hoor! ” Kortom, weer het ongemak van het niet weten. 

Kracht en hulpbronnen.

Gelukkig heb ik toegang tot een heel scala van kracht en hulpbronnen. Dragende factoren die balans brengen. Bijvoorbeeld, René, de dieren en Jaro. Maar ook mijn steentje, het bad, heel veel vrienden. Nu besef ik pas echt hoe breed, rijk en steunend mijn sociaal netwerk is!

Rolmodellen.

En rolmodellen. Het doorzettingsvermogen, de levenskracht en moed van mensen in erbarmelijke omstandigheden heeft mij altijd al gefascineerd. Niet degene die hard voor zichzelf zijn en mogelijk bewondering willen afdwingen. Ook niet degene die blijven hangen in ellende en slachtoffergedrag. Of degene die heen en weer peddelen tussen beide. Ik heb het over mensen die hun lot aanvaarden. Mensen die, ondanks hun kwetsbaarheid, al is de kans klein, toch de moed opbrengen om te beginnen en zien hoever ze komen. Stil staan bij hun pijn en hun angst en verdriet. Tevens doorgaan. Creatieve oplossingen bedenken, kijken waar mogelijkheden liggen. Ik heb bijvoorbeeld ooit een toneelstuk vertaald. ” De kracht van onze geest”  geschreven door Cynthia Mercati. Dat thema vind ik mooi, daar ligt voor mij ware, pure, levenskracht.

Wandelen.

Gelukkig kon ik vandaag weer wandelen. Zuurstof, lekker! Gisteren was de wind zo guur! Toen heb ik een parcours gelopen in huis. Trap op, trap af, rondje keuken en trede op trede af. Een traptrede, open en af, Twee op en af. etc. En terug. Zestien op en af, Vijftien op en af. etc. Ik kon mijn shirt wel uitwringen! Vandaag werd ik onderweg wel twee keer uitgenodigd voor koffie. Hartelijk dank en nee. Als ik daar ja tegen zeg, zeg ik nee tegen wat anders. Prioriteiten stellen gaat de hele dag door, niet normaal!

Lekker op tijd!

De verpleegkundige belde ruim voor de afgesproken tijd! Mijn bloedwaarden zijn normaal. Nierfunctie en leverfunctie goed, dus woensdag ben ik weer aan de beurt. Hij vroeg ook of ik gevoeld heb of de chemo iets doet. “Wat dacht jij dan!” Zei ik: “Het lijkt wel iets kleiner en het trekt ook wat onder mijn oksel. Iets vind het duidelijk niet prettig dat dit gebeurt.” “Goed zo!” riep hij enthousiast. Ik hoor het vaker dat mensen na de eerste keer al iets opmerken”. De keer na woensdag, komt hij op de dagbehandeling zelf om te beoordelen. 

Morgen.

Morgen ga ik druk aan de voorbereidingen. Stofzuigen, dweilen en vooruit koken. De boodschappen vandaag in huis gehaald. En vooral ook genieten dat het nu weer even goed voelt. De verpleegkundige is erg bemoedigend. Je lichaam heeft het nu ervaren. Effe eerder beginnen met paracetamol. Meestal gaat het de tweede keer makkelijker. Ik ben voorzichtig, eerst zien, dan geloven!

Hoe is het met je?

Iedereen die me vraagt “Hoe is het met je?”, verwijs ik consequent naar deze blog. Dat komt wellicht wat bot over. Het is voor jouw misschien vriendelijker om een antwoord te krijgen als: “Op dit moment,…..” Dat geeft weer een opening tot interactie. Bot is beter voor mij. Ik ben namelijk enorm goed in het verschieten van mijn kruid en merk dat contact hebben op de meeste momenten te intensief voor mij is, omdat ik me niet kan beheersen. Ik merk dat het beter voor mij is een harde grens te stellen om mezelf, tegen mezelf te beschermen. Weet dus dat het nooit mijn bedoeling is iemand af te wijzen als ik je doorverwijs naar de blog. Ik vind het juist lief en attent als mensen belangstelling tonen!

Dit ben ik nu.

Dit ben ik nu, vijf minuten geleden. Misschien denk je als je hiernaar kijkt, Goh!? Dat is nog niet zo verkeerd. Er zit nog haar op, wat kleur en ze probeert te glimlachen. Klopt, ik heb net een redelijk  goede nacht achter de rug. De afgelopen week werd ik veel vroeg en hyper wakker. Ik kan je vertellen, dit proces valt me niet helemaal mee. Ik heb nu per dag wel meer goede momenten. De jeukende blaasjes zakken af. Gisterenmorgen heb ik een gewandeld. Het was heerlijk en het voelde als een overwinning. Ik wilde meer en verder. Het was echt effe genieten. Kort gebabbeld met onze nieuwe buurman. Effe samen gelachen om mijn pet. Vluchtig, vrolijk, fijn. Thuis gekomen kelderede mijn energie tot onder het nulpunt. Dus met een warme kruik in bed. Het herstel van energie duurt zo lang! Ik vergaloppeer me heel snel. Dingen die ik er normaal effe bij doe, kosten nu de grootste moeite. Eten verteren is al vermoeiend voor me. Wees gerust als ik je doorverwijs naar de blog. Ik vind je nog altijd hartstikke lief en ik waardeer het als je aan me denkt.

Waar geniet ik van?

Ik heb enorm veel plezier in het schrijven van deze blog. Het is echt een hulp, kracht en inspiratiebron. Hartverwarmende reacties als, “Het raakte me toen ik las”. “Die foto deed me denken aan” of “Ik heb gelachen om” en “Ik herkende het zo, toen ik las”. Daar word ik blij van. Ik vind het leuk als het iets los maakt. Dan krijg ik het gevoel dat ik toch nog iets aan een ander kan bijdragen vanuit mijn belabberde positie. 

Kicken.

Het is voor mij onwijs kicken om het bericht zo te krijgen dat het leesbaar en te vinden is. Jullie kunnen het niet zien en degene die met websites werken, zijn wel bekent met Yoast. Yoast is een hulpprogramma achter de site, wat werkt met stoplichtjes. Als mijn bericht niet goed leesbaar is omdat ik alles eruit klap wat in me opkomt, krijg ik een rood stoplichtje te zien. Die moet natuurlijk op groen! Als ik op oranje kom, ben ik op de goede weg. Je begrijpt, het is een uitdaging en een spel om het voor elkaar te krijgen. Als het lukt vind ik het kicken en het gaat steeds makkelijker. Dat geeft me voldoening.

Mijn doel voor vandaag.

Mijn doel voor vandaag is Jaro zelf op te halen in Alkmaar. Het is vanmiddag pas dus ik moet onwijs doseren en ook bewegen, anders krijg ik weer zo’n pijnaanval. De hele dag draait momenteel om het stellen van prioriteit. Wat wel, wat niet, wanneer? Eerlijk gezegd had ik verwacht Jaro al eerder te kunnen halen en brengen. Het valt me vies tegen dat het zo veel tijd energie om te herstellen. En ik wil ook feeling houden met autorijden. Als ik een half jaar niet achter het stuur kruip, wordt mijn rijkunst er niet beter op. Wel veiliger op de weg dat half jaar! 

Wat kan jij wel voor me doen?

Het schrijven maakt me ook heel druk in mijn hoofd. Hoe verwoord ik iets zonder een ander onnodig te kwetsen? Vandaar mijn verzoek: Wat jij wel voor mij zou kunnen doen, in het geval dat je contact met mij wil, wil je het dan als volgt doen?

* Stuur een berichtje, zoals, Hey !, ik dacht aan je en stuur je een knuffel.
* Heel veel positieve energie sturen! Alle kaarsjes die worden gebrand helpen me los te laten. Stuur eventueel een foto van je kaarsje.
* Wees creatief! ik kreeg laatst een videootje uit Ierland met de uitnodiging om in gedachte naar die plek te gaan in meditatie. Kom er maar op!?
* Maar vooral, weet en vertrouw erop dat ik de verbinding wil behouden, ook al ben ik nu niet altijd in staat tot wederkerigheid.
* Lees mijn blog. Ik snap best dat het veel is, voor je contact opneemt, alleen de meeste recente dan. Bespaar mij de energie het te moeten uitleggen. Het vertellen wekt herhaaldelijk moedeloze gevoelens bij me op.
 * Wens me goede wensen, wensen mag altijd!
* En zorg vooral goed voor jezelf. Dan heb ik een zorg minder en lift ik even mee op jouw positieve ontwikkelingen.

Wat leuk! Hoe is het met jouw? 

Als ik er aan toe ben, reageer ik dan wel met een bericht als: “Dankjewel, wat leuk. Hoe is het met jouw? Heb je nog iets leuks gedaan vandaag?”
Ik vind het namelijk heel fijn te vernemen dat het met een ander goed gaat.
Dieren kunnen dat heel goed. Onze Willem rent het liefst de hele dag langs de sloot heen en weer al blaffend naar iedereen die voorbij komt. “Ik ben Willem en ik woon hier!” Dat zo’n beetje het belangrijkste wat hij te doen heeft op de dag. Zodra hij dan binnen komt, under cuffer, under de mudder, kijkt hij me verheerlijkt aan en zucht als of hij zeggen wil: “Dat was effe lekker!”.  Als ik dat zie, kan ik daar helemaal in meevoelen.
dus: Deel vooral dingen met me. Ik dacht een je en wil je effe vertellen dat…. Dat mag ook best iets verdrietigs zijn. Zolang….

Klagers en dragers

Wat mijn irritatieklier momenteel pijlsnel activeert is blijven hangen in gevoelens van ongemak. Je hebt klagers en dragers, ik zoek momenteel constant naar de middenweg. Probeer zowel klagen als dragen te vermijden. Ik had gisteren een moment in contact met iemand waarvan ik dacht: “Stop! Je gedraagt je nu als een klein kind wat word begrenst.” Klagen hoort erbij. Niks mis mee. Als je soms effe lekker mag spuien komt er weer ruimte voor een helpende gedachte. Er is altijd wel een reden tot klagen met alle beperkingen in deze huidige tijd. Tel je zegeningen schiet soms effe te kort. Het dagelijks leven is gewoon al heel lang, niet fijn. Voor niemand. Zeker niet voor een bijstand moeder met drie kinderen, drie hoog achter  computers moet regelen voor zoomlessen. Gisteren dacht ik: “Ga het achterhuis lezen van Anne Frank. En kijk dan weer nog eens naar jouw beperkingen vanwege Corona.” Deze slachtoffer energie kan ik slecht verdragen. Dan kap ik het gesprek af en werp je terug op zichzelf.

Van klacht, via wens, naar concreet verzoek.

Het is niet aan mij om anderen op te voeden. Ik doe alleen een poging jouw mee te nemen in mijn wereld en duidelijk te zijn in wat wel en wat niet bijdraagt aan mijn herstel.  De vraag hoe is het met je? uit fatsoen, frustreert me. Ik probeer met gevoelens die ik tegenkom in mijn huidig dagelijks leven, een verzoek tot concreet wenselijke handelingen te doen. Verduidelijking:

Als ik tegen René zeg ik heb het koud (klacht). Komt hij misschien heel lief met een trui aan. Hoe makkelijk is  het dan om te roepen “Nee! Dat bedoel ik niet!”.
Dat doet iets met hem.

Als ik er van te voren nadenk over wat ik zeg.
Klacht: Ik heb het koud.
Wens: Wat wil ik? Warmte (duhuh!) En ook frisse lucht.
Concreet: Hoe wil ik dat? Ik wil het raam in de badkamer een beetje dicht en het gordijn voor het rooster ook.

En dan vraag ik: René, wil jij het raam in de badkamer iets dicht trekken en het gordijn voor het rooster ook. Natuurlijk wil en doet hij dat! en zeg ik: “Fijn, dankjewel!”

Dus, mijn concreet verzoek aan jouw staat verwoord in het blauw halverwege deze blog onder: Wat kun jij wel voor me doen?.  Alvast bedankt en een dikke knuf van mij vanuit Oude Sluis

Alternatieve geneeswijzen.

Via een vriendelijke man, die vertelde eens per jaar een APK te laten doen bij Jolande Laan,  zijn René en ik begin november samen ook met homeopathie begonnen. Beide ervaarde wij wat vage klachten. Ik heb al positieve ervaringen met klassieke homeopathie en andere alternatieve geneeswijzen. Voor René was alles nieuw en hij was wel wat sceptisch. Eerst zien, dan geloven. Echte West-Fries! Deze homeopaat werkt met elektro-acupunctuur diagnose. Prachtig apparaat wat virussen, schimmels, bacteriën en of te korten kan opsporen. Geen kanker, dat niet. En als ik mijn been breek, is deze behandeling in eerste instantie ook niet nuttig. Net toen we een klaar waren met de reiniging en konden beginnen met opbouwen kwam mijn diagnose. En dan?

Reguliere geneeskunde.

Over het algemeen wordt door de reguliere geneeskunde behandeling door een alternatief therapeut of gebruik van voedingssupplementen afgeraden tijdens chemo. Ik vertrouw op mijn “eigen – wijsheid” en ben in de veronderstelling dat het een het ander niet hoeft uit te sluiten. Ik geloof dat beide disciplines elkaar kunnen ondersteunen. Over het algemeen staan de alternatieve geneeskundigen wel open voor samenwerking en is de houding van reguliere geneeskunde sceptisch. Mijn wens is, dat er ooit een integrale samenwerking ontstaat waar professionals voldoende vertrouwen hebben in elkaars deskundigheid en verantwoordelijkheid. Daarom neem ik hierin zelf het initiatief.

Hoe dan?

Je zult je wellicht afvragen hoe dat mogelijk is. Nou, op het moment dat de eerste chemo was uitgewerkt komen nu de hersteldagen voor de volgende chemo. Voor de hersteldagen heb ik vandaag op maat gemaakte druppels gekregen, die mij helpen de overtollige afvalstoffen van de chemo af te voeren. En zo mijn lever, nieren en huid ondersteunen de chemo te doorstaan. Ik hoop dat ze de gevolgen van de bijwerking op lange termijn van chemo beperken. Tevens gebruik ik op de hersteldagen pro-biotica. Dit zijn de nuttige bacteriën van de darmen. Ik let bij het bezoeken van een alternatief therapeut goed op het kwaliteitscertificaat. Zelf is me bekent wat je ervoor moet doen om zo’n certificaat te bemachtigen en te behouden. Voor mijn geen Jomanda.

Meer alternatieve geneeswijze.

Voor degene die zich het verhaal van comédienne Sylvia Millecam herinneren. Zij wees reguliere geneeskunde af en zocht haar heil enkel in alternatieve geneeswijze. Ergens bewonder ik haar keuze. Ik kan je zeggen dat ik in de schrik en pijn van gisteren. Bovendien de mogelijke gevolgen van de bijwerkingen op de lange termijn, ik effe helemaal klaar was met die chemo! De realiteit is, dat chemo behandeling mij het hoogste percentage overlevingskansen garandeert. Mijn leven is mij te lief om het risico te nemen.

Een holistische visie

Holistisch stamt af van het Griekse ‘Holos’, wat staat voor ‘geheel’. Een holistische visie gaat uit van het principe dat alles met elkaar is verbonden. Een holistische visie staat dus voor het zien van samenhang. Ik geloof dat een gezonde balans tussen, lichaam, ziel en geest welzijn brengt. Jarenlang ben ik al bezig met het ontwikkelen van balans tussen deze drie pijlers. Ik beschouw mezelf momenteel dan ook niet als ziek. Ziek was ik op het moment dat de kanker een kans kreeg om te ontwikkelen. Ik zie mezelf nu als herstellende.

Mijn doel is herstel.

Mijn doel is herstel. Er zijn diverse wegen die naar Rome leiden. Ik geloof dat herstel beïnvloed kan worden via het lichaam, gedachten, emoties en spirituele hulpbronnen. En met spiritueel bedoel ik niet religie, de kerk of gekke clubjes. Ik bedoel wel het zelf verantwoording nemen voor mijn verlangens en wensen. Voor mij is de Keltische levensfilosofie met terugkerende jaarfeesten heel verrijkend. Op dit moment bijvoorbeeld is het jaarfeest Imbolc net afgesloten. Middels een ritueel sta ik stil bij de zaden die ik dit jaar wil laten ontkiemen en laten groeien. Het is geen hogere wiskunde te bedenken wat ik wil oogsten aankomend jaar. En toch, om daar er even bewust bij stil te staan en er vorm aan te geven. Voelt mijn voornemen bekrachtigd. Omdat de jaarfeesten gebaseerd zijn op het ritme van de natuur is het voor mij heel logisch en praktisch fijn om mee te werken.

Trauma en oud kind zeer.

Tot slot geloof ik dat verwerking van trauma en oud kind zeer heel helend kan zijn. Ik had daarmee vannacht een bijzondere ervaring. Het gaat me te ver om alles in detail te delen en blijkbaar heb ik vanaf mijn derde bijna vierde jaar een onverwerkte pijn meegedragen, waar ik zelf geen concrete herinnering aan heb. Ik weet wel dat toen ik ouder was, mij vertelt is dat ons hondje “Bonny”. Mijn tot dan toe enige en grootste vriend, tijdens het uitlaten was overreden. Toen het gebeurde was ik niet bij. Ik zat de volgende dag in mijn uppie in de huiskamer en herhaalde: “Oh, wat ben ik alleen”. Mijn moeder die het hoorde, besprak dit met mij vader en ze namen een toch nieuwe hond. Ik heb nooit gerouwd om het verlies van mijn hondje. Ben niet getroost. Hup een nieuwe en opgelost. Het heeft geen zin mijn ouders iets te verwijten, zo ging dat toen. En ik weet zeker dat ik ook dingen over het hoofd heb gezien bij de opvoeding van mijn kinderen. Toch voelde dit toelaten van al deze emotie, ook als opruiming en reiniging van oud zeer wat juist nu zichtbaar werd. Mijn moeder zou zeggen: “alle beetjes helpen”