Huildag

Gisteren had ik een huildag. Het begon al bij het wakker worden. Eten en drinken staat momenteel erg tegen. Ik mijmerde bij het sluimerend ontwaken over een meergranen croissant. Die hebben we natuurlijk niet in huis. Erom vragen is ook weer zo wat. Terwijl ik weet, dat nu er zo veel onmacht is, zo’n praktische handeling juist voldoening kan geven. “Goeiemorgen. Kan ik iets voor je doen?’ hoor ik. Nu je het vraagt, ik heb zo’n zin in een meergranen croissant. Oh! Maar die kan ik voor je halen!” Fijn! GEEN witte, daar vind ik niks aan. Echt een met die zaadjes erop. “Ja, wil je nog meer?” Ik moet drinken. IJsthee? Vraag ik mezelf hardop af. Ieuw nee! Bij de gedachte ben ik al klaar. “Doe maar GEEN ijsthee”. Ik weet het niet. Laat maat zitten. Ga maar gauw, ik verheug me zo op de croissant!

Drie keer mis.

Dat ging drie keer mis. Witte croissants, ijsthee voor mijn neus en als kers op de top. Wil je boter? Nee, GEEN boter. Wat staat er op mijn nachtkastje…? Op het moment dat ik me zo afhankelijk voel en zo kwetsbaar kan ik dit soort dingen slecht verwerken. Hoe lief bedoelt het ook is. Voor mij voelt het alsof mijn grenzen bruut worden genegeerd en overschreden. “Wat begrijp je niet aan NEE?!”  Ik voel me niet gehoord, gezien en begrepen. Praat ik chinees?! Het kleine beetje zelfbepaling wat ik heb wordt me ontnomen door voor mij te bepalen:  “Dit is goed voor je”. “Dit vind je wel lekker”. Autonomie of zelfbepaling is voor mij een groot goed. En daar ben ik prima toe in staat.

Het zit in mij

Ik ben me bewust dat het in mij zit. Dat het waarschijnlijk een blauwe plek is uit mijn verleden, waar nu op wordt gedrukt. Dat doet zeer. Het heeft geen zin om strijd aan te gaan over witte croissants, ijsthee of boter. Daar gaat het niet om. Het gaat om grenzen. Ik ga schrap op mijn grens staan. Niet bij machte om op dit moment mijn teleurstelling en overrompeling te verwoorden. Bartje bid niet voor bruine bonen! En Co’tje niet voor witte croissants. Het gevolg is dat ik geen hap door mijn keel krijg en niets drink. De stress die dit meebrengt, is verre van goed voor mijn herstel. Een typische communicatie stoornis met gevolg een misverstand wat ieder doel mist. Mede mogelijk gemaakt door goede bedoelingen. Komt in de beste families voor, dat zie je maar weer. En natuurlijk drink ik later wat limonade. Dat gif moet uit mijn lijf!

Huilen.

Zo begon mijn huildag en het zette zich voort omdat mijn puber vandaag een eerste afspraak had bij de orthodontist om te beginnen met het plaatsen van zijn beugel. Hij moest sowieso alleen naar binnen vanwege de Coronaregels. Wat had ik graag in de buurt geweest om hem een hart onder de riem te steken. Hem op te vangen zodra hij weer buiten kwam. René was er wel en die kan dat ook perfect. Natuurlijk ging het hartstikke goed en viel het allemaal mee. En de beperking om zelf als een slap aftreksel in bed te liggen, terwijl hij deze nieuwe stap zet voelt heel verdrietig en pijnlijk. Ik geef me eraan over, kruip diep weg onder de dekens en laat mijn tranen vandaag vrij stromen. Niet mijn puber of een ander, maar mezelf opvangen.

Bloed is goed.

Er was een tijd dat ik dit soort verdrietige gevoelens ontkende. Bloed is goed, pijn is fijn, jeuk is leuk en spastisch is fantastisch! Dat kan heel lang goed gaan en uiteindelijk werkte het niet voor mij. Burn out en depressie liggen op de loer. Het toestaan van gevoelens van ongemak en de pijn doorleven blijkt meer op te leveren dan het ontkennen en hup de schouders eronder. Even doorzetten is in sommige situaties nog steeds de beste optie. Andere situaties vragen om doorleven van gevoel. Blijven hangen in verdriet, angst en ellende helpt ook niemand verder. Ik heb gemerkt dat het een levenskunst is om in contact te blijven met gevoelens en tegelijkertijd de realiteit te aanvaarden. Soms is het zinvol eerst wat ruimte te geven aan gevoelens van ongemak om inbedding te geven aan aanvaarding en acceptatie. Een huildag en mezelf troosten mag best.

Het einde van de huildag

Aan het einde van de dag, als iedereen weer thuis is, vraagt Jaro naar zijn opdracht waar ik hem bij zou helpen. Oh! Help, waar heb ik dat ding?! Er moet van stof een otter worden gemaakt met naald en draad. Niet helemaal zijn hobby. De mijne ook niet en aangezien ik toch weinig anders kan doen wil ik daar best een beetje aan bijdragen. De afspraak is wel dat de eindafwerking en verantwoording bij hem blijft. Even later zit ik te klungelen met naald en draad. Wat is het toch heerlijk om iets te kunnen bijdragen aan het welzijn van een ander! En als de mannen in de vroege avond samen het eten bereiden, prijs ik me gelukkig. Je zal toch doodziek zijn en twee kibbelende haantjes in je je keuken horen! Geef mij dan maar die goedbedoelde witte croissant! Vandaag voelt beter, misschien zelfs weer even naar buiten.

Zware griep

Na de misselijkheid heeft het gevoel van zware griep zich weer aangediend. Het voelt erger dan de eerste keer. Zware ledematen, keelpijn en hondsmoe. Om half zeven s’ morgens heb ik een opleving, waarna ik weer instort. Het is grillig. Mijn lichaam probeert keihard door te gaan met menstrueren. Heel krachtig van mijn lijf en zoals mijn jongste zegt: “Mam, ik vind het zo leuk om te zeggen dat je al een halve eeuw oud bent!” Zo, is het. Dus als ik een halve eeuw oud ben, dan heeft dat hele menstrueren voor mij geen doel meer. Ik heb twee leuke gezonde jongemannen op de wereld gezet. Ben er klaar mee. Het is naast de chemo hartstikke belastend.

Reuze irritant.

Reuze irritant vind ik dan ook dat ik regelmatig verpleegkundigen of artsen hoor zeggen: “Er zijn ook mensen die er helemaal geen last van chemo of de injectie hebben”. Mogelijk proberen ze te vertellen: “Wist ik maar wat het geheim was dan kon ik je helpen” of “Dat zou ik iedereen gunnen”. Dat is niet wat ik versta. Op het moment dat ik me wel  beroert voel door de chemo ervaar ik dat eerder als akelig dan als opbeurend. Dat is soms naast tegenstrijdige berichten soms net effe te veel. De ene zegt de injectie moet in de koelkast, de ander zegt, dat hoeft niet hoor. Het duizelt me, net als het zware griep gevoel. Ik zwalk mijn wandeling voorzichtig en kom bezweet weer thuis. Eten of drinken staat tegen. Waardeloos!

Wel leuk

Wat ik wel leuk vind zijn de contacten met vrienden uit mijn jeugd die nu ook via facebook meer toenadering zoeken omdat ergens is opgepikt wat er speelt met mijn gezondheid. Een vriendin van de lagere school en uit de buurt, mijn maatje van de middelbare school. En een goede huisvriend waar ik ooit mee zou trouwen. Dan gingen we wonen op een woonboot met een papagaai en honden. Ik dacht eraan dat zijn moeder ooit in mijn poëzie album een prachtige tekening had gemaakt. Gisteren heb ik het opgezocht een foto geplaatst. Helemaal leuk en ik zag ook weer wat anderen hebben geschreven. Echt verborgen schatten. Vooral die van mij paps. Een bijzonder versje op maat gemaakt. Dat is er ook! Daar kom ik anders niet aan toe om te bekijken.

En alle hartverwarmende berichtjes!

En alle hartverwarmende berichtjes! Ongelooflijk hoe lief, creatief en attent allemaal. Van een kaartje of een bloemetje tot een snoepje. Gisterenavond voor het slapen gaan ontving ik een foto van de volle maan! En een kwispelend hondje! Effe laten weten dat ik aan je denk. Vanmorgen een filmpje met het geluid van Egmond aan zee! Ontroerend. Pagina’s van boekjes, een leuk plaatje of een foto. Ik voel me echt warm omarmt door al deze hartelijke attenties. Heel erg bedankt allemaal! Het maakt het zware griep gevoel meer dragelijk.

Praatje, plaatje, daadje.

Normaal begint iets met een theoretisch praatje, dan volgt een plaatje zien, daarna het oefenen en doen of het daadje. Ik probeer de lezers van de blog in het hier en nu mee te nemen in mijn proces. Hiermee komen we direct bij het daadje. En het kan best zo zijn dat mijn daadjes een ander niet voegen. Als het iemand wel kan ondersteunen bij het inspireren van vinden van eigen kracht of hulpbronnen. In welk proces dan ook. Zou ik dat geweldig fijn vinden.

Delen

Gisteren kreeg ik een bericht van een vriendin die door het lezen van deze blog iemand in haar omgeving steunt in een soortgelijk proces. Dat vind ik helemaal geweldig! Dus als je behoefte hebt berichten te delen. Ik zeg doen! 

Misselijk

Misselijk is het thema van de afgelopen dagen. Het valt weer effe tegen. Waar ik vorige keer na de chemo op vrijdag heb gewandeld en boodschappen heb gedaan, zie ik dat vandaag niet gebeuren. Ik hoef gelukkig niet te braken en heb wel een constant misselijk gevoel. Zowel eten als drinken staat tegen. Gelukkig smaakt karnemelk nog wel. Belangrijk voor vocht, eiwitten voor krachtbehoud en darmflora. Zeurende hoofdpijn en weer vroeg wakker. Ik heb net zoals onze moeder dat vroeger voor ons deed, een kop warme melk met honing gemaakt om vier uur vanmorgen. Dat hielp. Voorzichtig met melk want dan kun je mondschimmel oplopen. Ik heb de afgelopen tijd vaak pijnlijke blaasjes in mijn mond, dus spoelen met zout water. Hoop gedoe.

 Eten

Terwijl ik gisteren in bed lag, aten de mannen patat. Daar moest ik effe niet aan denken. En wat wel? Snacht’s wakker liggen van de honger is leuk als je verliefd bent. Nu wil ik snacht’s vooral slapen. In de middag heb ik al een extra tablet genomen om misselijkheid tegen te gaan. Blijf een weeïg gevoel houden. Ik denk aan kapucijners? Wat een opmerkelijke maaltijd als ik me misselijk voel. Wel veel eiwitten, dus goed eten tijdens chemo en kan mijn maag dat aan? Kan ik het René aandoen dit ook nog te bereiden? Ja, hoor dat kan, hij maakt het met liefde en geduld. Het smaakte en ik heb het binnen gehouden.

Heilige

Zoals ik René omschrijf in mijn blog, lijkt hij wellicht een heilige. Nu komt hij dicht in de buurt. Hij zegt ook dat hij een oudoom heeft die over water kan lopen?! En maak je geen illusies. Wij hebben ook onze “oeps momenten” Kon je dat nou niet anders doen? Zeggen? Of waarom!? Ook hier in huis gaat niet alles vanzelf. Als René tijd heeft wordt ik behandeld als een prinses. En zoals vanmorgen als hij een werkafspraak heeft, rent hij de deur uit en is het aan mezelf een kop thee met beschuit klaar te maken. Net op een dag dat het niet lekker gaat vanzelf.

Afspraak

Tot overmaat van ramp heeft René een afspraak gemaakt met de KPN tussen 10 en 12 aan huis. Terwijl de beste man aanbelt en de honden luid blaffen, gaat mijn telefoon. De bedrijfsarts. Ook ik wordt heus nog wel op mezelf terug geworpen. Daar staat tegenover dat we van zijn werk in een behaaglijk, mooi fijn huis wonen, goed te eten hebben, dus ook geen reden tot klagen. En als ons iets dwars zit melden we dat en doen we ons best er een volgende keer rekening mee te houden. Ondanks verschil in mening of beleving.

Arts bezoek

Arts bezoek bij de derde chemo. Tijdens een telefonisch consult werd medegedeeld dat de arts bij de derde chemo even langs zou komen om te voelen hoe het ervoor staat. Dat had wat voeten in de aarde. Ik ben twee keer gevraagd bij andere telefoongesprekken of zij al geweest was. Nee, bij de derde ronde. Oh, ja! Toen werd ik afgelopen maandag gebeld door de administratie omdat niet duidelijk was of er een afspraak moest worden ingepland. In Alkmaar of Den Helder? Alleen de data was bekent. Ik ben die dag in Den Helder voor chemo en zij zou langs komen. Oh, best, we plannen het in. Toen ik ophing dacht ik: Jemig, volgens mij had zij het over de arts die ik vrijdag sprak. Ik heb begrepen dat er een ander zou komen. Straks staan er twee naast die stoel! Onze moeder zou zeggen: Beter mee verlegen dan om verlegen. Ik heb genoeg aan mijn hoofd.

De behandeling met arts bezoek

De behandeling met arts bezoek. Bij binnenkomst voor het infuus, wederom de vraag of ik naar haar kantoor moest voor de afspraak. Geen idee? Ik heb begrepen dat ze langs zou komen? We bellen wel even, er staat een afspraak om vier uur ingepland. Ik kan heel goed begrijpen dat de planning veel coördinatie vereist en petje af hoe de verpleegsters dit oppikte. Wat een gedoe!

Partner erbij

Aan de overkant van mij zit een dame aan het infuus. Haar man is bij haar. Dat willen wij ook wel. René zit nu in de auto te wachten. Blijkt een speciaal geval, officieel aangevraagd etc. Tien voor half vier ben ik klaar en wordt ik afgekoppeld. De afspraak is om vier uur, dus wachten met de mededeling dat het iets later kan worden. Rond vier uur is er niemand. Ik ben de enige in het zaaltje. Dus als er een verpleegster voorbij komt vraag ik of nu het zo rustig is, René boven mag komen voor het arts gesprek? Nee, dat gaat niet vanwege de corona regels. Snap ik wel, want als de verpleegster toestemming geeft kan de arts haar erop aanspreken. En toch jammer.

Eindelijk de arts

Het was zeker na half vijf toen eindelijk de arts binnenkwam. Grote vrouw die wijdbeens ging zitten met haar elle bogen naar buiten en de handen op de knieën. Evengoed empathisch, gelijkwaardig en lekker praktisch. Na het voelen keek zij me aan en zei. Nou, ik heb je niet eerder onderzocht, wel de foto’s gezien en het is zeker minder hoor! Dat wist ik wel, want ik had zelf gevoeld. En een bevestiging is altijd fijn. De arts was laat en ik begrijp waarom, want ze neemt wel alle tijd voor vraag en uitleg. 

Mannen met borstkanker

In het gesprek kwamen we ook op mannen met borstkanker. Ik besefte eerder niet dat dat ook kon. Het probleem is vaak dat het bij mannen later wordt ontdekt. Omdat de borst vaak platter is, groeit het meer naar binnen. Vaak is er dan al uitzaaiging. 

De toekomst

Wat mij verward is dat er eerder werd gezegd dat chemo voor de toekomst is. Dat is deels waar, begrijp ik, want door de chemo kan de operatie schoner en efficiënter worden uitgevoerd. Wat echt voor de toekomst is, is de hormoon behandeling. Daardoor wordt kunstmatig de overgang bespoedigd bij hormoongevoelige kankersoort. In het geval van lymfe besmetting, geen vijf jaar, maar liefst zeven en half jaar. Ik val in de prijzen. Eerst het chemo traject maar. Ik ben over de helft van de zware kuur! En kijk eens wat ik tegenkwam bij mijn ochtendwandeling?

Toeval bestaat!

Trots!

Ik voel me trots vandaag! Want ik heb net mijn online college borderline, door Erwin van Meerkeren, afgesloten met 90% goed beantwoorde vragen! Omdat ik aangesloten wil blijven bij de beroepsvereniging moet ik studiepunten blijven behalen. Gelukkig kan dat ook via online studeren! De afgelopen week had ik een goede week en ben ik begonnen met het online college van Hupper, dat bestaat uit tien lessen. Ik maak dan een mind map van mijn aantekeningen. En ben zo trots dat het me gelukt is in deze week af te ronden met een goed resultaat! Juist op de ochtend van mijn volgende chemo. Het haalt de scherpe randjes weg en ga ik lekker de dag in. Heerlijk voldaan gevoel, naast het zwaarmoedige gevoel van daar gaan we weer. Want dat is er ook gewoon. Het voelt nu wel iets lichter.

Doelen stellen.

Doelen stellen. Iedere dag weer, stel ik haalbare doelen die ik wil bereiken. Soms leg ik de lat een beetje hoog om er uitdaging in te vinden. Volgens Brené Brown, auteur dan  “de kracht van kwetsbaarheid, de moed om niet perfect te willen zijn. Is juist het aangaan van uitdagingen, waarvan je weet dat je zou kunnen falen en toch de stap durft te wagen. De kracht van kwetsbaarheid. Voorbij de schuld en schaamte, de moed hebben om een stap voorwaarts te zetten. Risico te nemen. Ik kan me daar helemaal in vinden. Onze moeder zei altijd tegen mij als ik twijfelde : “Doen! Het is altijd goed voor je algemene ontwikkeling!”

Krachtdiertje van moed.

Gisteren kreeg ik een plaatje toegestuurd van een klavertje vier met een lieveheersbeestje erop. Zo toepasselijk! “Het krachtdiertje van moed. De gelukbrenger die staat voor de cyclus van het leven – (weder)geboorte, leven, dood – en voor het reizen door verschillende dimensies, levens of dromen. Het lieveheersbeestje laat je weten dat je in de komende tijd tot diepe inzichten zult komen”. Het klinkt misschien een beetje gek. En dit soort dingen brengen mij mijn innerlijke kracht en gevoel van vertrouwen om stappen te maken die nodig zijn om vooruit te komen.. Haalbare stappen met een beetje uitdaging. Vandaag lukte het! En als kers op de top: Net op het moment dat ik de uitslag van de test las, ontving ik een berichtje van een dierbare vriendin, met de mier die een tak optilt vele malen groter dan de mier zelf. Toeval bestaat!

De chemokuur vandaag.

Ik zie best op tegen de chemokuur vandaag. Ik bedacht me dat ik me in de afgelopen vier weken, drie weken ziek heb gevoelt en een goede week achter de rug heb. Die verhouding ligt mij niet zo lekker. En deze gedachte gaf mij geen lekker gevoel. Gelukkig hoor ik dan ook in gedachte de stem van onze vader: “Na deze tijden, komen beter tijden.”

Houding.

Houding geven kan ingewikkeld zijn voor onze omgeving. Onlangs kwam ik een vriendin tegen die direct haar excuus aanbood toen ze me zag. Wat mij betreft totaal overbodig en ik snap het wel. Houding geven kan knap ingewikkeld zijn. Ik weet niet wat ik moet doen? Of wat ik kan zeggen? Wat ik beter kan laten? Wat zij heel knap en moedig deed, is haar gevoel verwoorden. Zij stelde zich kwetsbaar op en maakte haar ongemak bespreekbaar. Dat vind ik mooi! Blijkbaar voelt zij zich veilig genoeg dat te doen. Daardoor ik kon aangeven: “Joh, als je aan me denkt, stuur een berichtje en wens me een fijne dag, dan is het al goed. Deel ook gewoon wat er in jouw wereld gebeurt zodat ik met je mee kan leven. Niemand hoeft mijn last uit handen te nemen en te dragen. Het is hier in huis te overzien. Ik wordt echt wel gezien en gehoord. Bovendien heb ik een breed sociaal netwerk. En anders laat ik mezelf zien en maak ik het zelf bespreekbaar. Als er één is die verjaardagen vergeet en zichzelf kan verliezen in dagelijkse dingen ben ik dat. Dan zou de pot de ketel verwijten dat ie zwart ziet!

Hoe ga ik ermee om?

Hoe ga ik hiermee om? Is een heel natuurlijke vraag van de omgeving in omstandigheden van ziek en zeer. Wat ik hierboven beschrijf als prettig kan bij een ander heel verkeerd vallen. Er is geen standaard manier! En als je uitgaat van je eigen goede bedoelingen is het goed genoeg. Hoe de ander het ontvangt ligt buiten onze macht. En je schuldig voelen, omdat je iets nalaat wat je eigenlijk zou moeten doen, geeft enkel gevoelens van ongemak. Tegen mij mag je zeggen. Hey! Ik was effe druk en ik leef met je mee hoor! De ene is daar gewoon wat consequenter in dan de andere. Voor mij geldt: “Als het oprecht is, is het altijd goed.” Jij hebt je eigen leven met allerlei dingen die aandacht vragen. Als ik behoefte heb aan contact met jouw, kan ik jouw ook zelf een berichtje sturen. En als je het dan nog te druk hebt, vertrouw ik erop dat het later komt. Sommige mensen voelen zich  ongemakkelijk bij ziek en zeer. Gaan het liever uit de weg. Forceren voelt gekunsteld aan. Vind een manier die bij jouw past, wat haalbaar is voor jouw. Ik heb geen verwachtingen, dus mij teleurstellen is vrijwel onmogelijk. Mijn moeder kon dat ook heel goed, vertrouwen geven: “Los laten is ook houden van”. Ik geniet van alles en iedereen die een goede wens stuurt, of een appje “Ik leef met je mee” of leuke foto’s of ervaringen deelt. Dat kleurt echt mijn dag! Die ene die andere bezigheden heeft, wisselt dat later wel weer af. Of niet, dan verwatert het contact of ik zoek toenadering. De herinneringen die we samen hebben, die blijven.

Derde ronde

Derde ronde. Morgen de volgende behandeling. Heb ik daar zin in? Nee, natuurlijk niet! Ik heb een best goede week achter de rug en ben aardig opgekrabbeld. Nog niet op mijn normale niveau. Dat heb ik gisteren wel gemerkt. Ik kwam terug na mijn wandeling en dacht, “Wat ben ik moe?” Duh! Het was de eerste keer dat ik de volledige grote ronde heb gewandeld. Nogal wiedes, dat ik moe ben. Maar goed, vanaf morgen weer een week bergafwaarts en daarna weer opkrabbelen. Geen leuk vooruitzicht en dan ben ik wel over de helft van de zware behandeling.

Mijn traject.

Mijn traject bestaat voor het eerste deel uit vier behandelingen met twee soorten chemo die tegelijk worden toegediend. De ene werkt vier dagen, de ander zes. Na de eerste dag krijg ik een injectie om de bloedlichamen die voor weerstand zorgen te activeren. De eerste dag na de chemo gaat wel. Ik krijg goede medicatie tegen de misselijkheid. Moe, beroerd en als ik eraan toegeef is het te overzien. Dan de injectie. Daarna wordt het beroerder. het echte zware griep gevoel, bovenop het moe en beroerd voelen. Dan op maandag, wanneer de eerste kuur van vier dagen is uitgewerkt weer een terugval. En na ruim een week weer wat vooruitgang. Een paar goede dagen en dan voorbereiden op de volgende ronde. De vorige keer kwam ook mijn menstruatie op gang. Dat was extra heftig. Volgens mijn cyclus ben ik nu weer aan de beurt. Detail dingetje. Hopen dat het weg blijft!

Vervolg van mijn traject.

Het vervolg van mijn traject. Na de vier zware chemo kuren. Is krijg ik nog twaalf keer één kuur tegelijk. En dan wel wekelijks. Dat zal ook intensief zijn en het lichaam kan dit beter verdragen dan de kankertumor. Het schijn een nogal hardnekkig soort tumor te zijn wat in mij groeit. Morgen komt er iemand voelen tijdens het toedienen of er al verandering is. Zelf denk ik van wel en of het genoeg is….? Tegen de tijd dat de twaalf weken om zijn leven we eind augustus. Dan kom er nog een serie van 15 tot 20 bestralingen vijf keer per week. Na de laatste bestralingen zal ik eerst weer conditie moeten opbouwen. En daarna nog vijf jaar hormoontherapie…

Ben zeker een jaar zoet met dit hele traject om weer enigszins de oude te worden. Als dat al lukt… Daarom probeer ik nu zo veel mogelijk op zo hoog mogelijk energie niveau te blijven. Elka dag een glas vers citroen/sinaasappelsap. Veel karnemelk voor mijn darmflora. homeopathische druppels, om te helpen bij de afvoer van afvalstoffen en bewegen.

Bewegen.

Bewegen is om die reden ontzettend belangrijk. De kans op neuropathie wordt hierdoor verkleint. Neuropathie is blijvende schade aan de zenuwen, waardoor pijnklachten en uitvalklachten kunnen ontstaan. Ik vindt het fijn om naar buiten te gaan om te bewegen. En een hometrainer volstaat ook. Zwemmen in warm water lijkt me weer eens heerlijk! Deels door het water gedragen lekker vrij bewegen vind ik fijn. Maar ja, corona, dus dat moet even wachten. Uitval klachten kan er in de praktijk uitzien als iets vastpakken en vasthouden. Tenminste, ik denk dat ik iets vasthoud en het valt op de grond. Van de week gebeurde dat met een mes. In mijn hoofd had ik het mes vast, maar het glipte uit mijn handen. Gelukkig geeft René me dan goede tips! ” Oh! Dan moet je het mes opvangen met je voet! ”  Kijk, daar heb ik wat aan! Zonder geheid. Zijn humor werkt voor mij erg relativerend. We houden het in de gaten en als het erger wordt, wordt de dosis van chemo aangepast. Maar ja, ik wil ook de kanker uit mijn lijf.

Hier en nu.

Hier en nu staat alles in het teken van voorbereiding op de derde ronde. Boodschappen in huis. Voldoende verse groeten en fruit. Vandaag ook koken voor morgen. Bed verschonen. Stofzuigen en dweilen. En naar Alkmaar om Jaro te begeleiden om de route naar de orthodontist zelfstandig te fietsen. Eigenlijk te veel voor een dag. Gelukkig morgen pas om drie uur de derde chemo. Dat geeft wat ruimte om morgenochtend nog iets te doen. En ik wil ook fit genoeg zijn om op te kunnen vangen wat weer komen gaat….

Seks en chemobehandeling.

Seks en chemobehandeling. Dat is dus het onderwerp waar ik als lezer heel nieuwsgierig naar zou zijn! Ik hou van seks. Het hoort voor mij bij het leven en bij een gezonde liefdesrelatie. Heel technisch bestaat seks uit vier stadia: Opwinding, lichamelijke reacties die voorbereiden op seks, de climax en de ontlading of ontspaning. Ik gaf in blog 13 aan dat seks tijdens de chemobehandeling is toegestaan. En je kunt je wellicht voorstellen dat als je herstellende ben van een zware griep en dus minimale energie ervaart, de opwinding ver te zoeken is…. 

Zin in seks.

Bij de eerste fase, de opwinding loopt het bij mij nu dus al vast.  Bij de gedachte aan al die polonaise aan mijn lijf, haak ik al af. Zelfs op een goeie dag, waar ik wat meer levensenergie ervaar, is het eigenlijk ook onvoldoende om in contact te komen met lustgevoelens en passie. Als ik dan ook nog ga bedenken: “Vandaag voel ik me redelijk goed, dus nu kan/moet het, want woensdag lig ik weer in het ravijn” Verdwijnt de spontaniteit en mijn verlangen al helemaal als sneeuw voor de zon! En dan wordt nog aangeraden om met condoom te vrijen ook. Bij René proef ik dat zijn aantrekking naar mij er gelukkig wel is. Tevens een bepaalde voorzichtigheid, hij wil mij, bescheiden als hij is, niet overvragen of zichzelf opdringen. Pffft, ik ben al klaar voordat we zijn begonnen.

Kaarslicht en romantiek.

Kaarslicht en romantiek gaat ons ook niet redden. René hoeft mij allang niet meer te veroveren. Seks is gewoon een gezond onderdeel van onze relatie wat normaal gesproken spontaan verloopt. Ik moet er niet aan denken dat hij nu met kaarslicht aankomt. Ik zou me misschien verplicht voelen?! Om ontvankelijk te zijn voor seks heb ik een bepaalde energie nodig.  Het is niet dat ik me nu onaantrekkelijk voel. Ik mis het verlangen, de energie voor verbinding, versmelting, uitwisseling, geven en ontvangen. Ook voor een vluggertje. Die energie is nu heel schaars. En als het voorkomt is het net zo fijn, creatief, speels, vreugdevol en magisch als altijd. De frequentie is minder en de aanloop is zeer moeizaam. Dus reden te meer om er intens van te genieten en er een oprecht feestje van te maken!

Knuffelen.

Knuffelen doen we hier de hele dag door. Ik kan hier in huis geen stap zetten of er valt wel een hond voor mijn voeten die ontwapenend zijn poot uitnodigend optilt en zo genegenheid afdwingt. Succes verzekerd. Of een kind, of man of kat. Knuffelen is zeer gezond. Het verlaagd stress, vergroot gevoel van veiligheid en vertrouwen. Dus een oprechte knuffel ontvangen wij van harte. En een knuffel delen we ook van harte uit bij degene bij wie we ons geborgen voelen. Knuffelen, daar lusten we hier allemaal wel pap van!!

Nog een goeie dag!

Nog een goeie dag! Wat een feest. Ik weet dat ik voorzichtig moet zijn met dit soort uitspraken. Er wordt gauw gedacht, “Oh het gaat goed. Niks meer aan het handje”. Dat is natuurlijk niet zo. Zelfs op een goede dag ben ik geen 100%. En woensdag ga ik het ravijn weer in. Daarom nu optimaal genieten van wat wel kan. Daar ben ik heel blij mee. Ik herken mezelf weer een beetje en voel levensenergie. Dat betekend geen administratie doen die hoog nodig moet gebeuren maar naar buiten!

Naar buiten!

Ik ga naar buiten! Lekker wandelen. René biedt aan mij een stukje mee te laten rijden op weg naar zijn afspraak zodat ik mijn grote ronde kan lopen zonder overbelasting. Ik wil vanmiddag nog naar Alkmaar rijden dus dat vind ik wel een strak plan. Ik zie twee witte reigers in de lucht om elkaar heen dansen. Is dit al een paringsritueel? Ja hoor! Ik moet lachen om een stel eenden. Het vrouwtje vliegt zo hard zij kan voorop,  terwijl het haar mannetje luid kwakend achtervolgt. Lentekriebels! Dat zie ik niet als ik binnen blijf zitten.

Onderweg

Onderweg valt mijn oog weer op een bijzonder boompje.  Als je goed tussen het riet door kijkt zie je dat onder de vertakking is de stam gedraaid. Zo apart! Daar moet ik even bij stilstaan. Wat betekend dit voor mij? In mijn leven heb ik ook een paar bijzondere twisten meegemaakt. Moet je zien wat een schoonheid! Het geeft me het gevoel van kracht en vertrouwen. Ik denk terug aan de boom die ik  gisteren zag. De bijzondere verhoudingen zeggen ook wel iets over mijn leven en toch is er een bepaalde balans in het geheel. Dat doet me denken aan een voor mij steunend verhaal wat ik hoorde van rouwspecialist Manu Keirse over drie bomen.

Drie bomen.

Er was een plek in het bos waar ik graag kom waar drie jongen bomen stonden.  Op een dag was er een vreselijke storm. Toen de storm was gaan liggen, ging ik naar het bos om te zien hoe het de jonge bomen was vergaan. Tot mijn spijt zag ik bij alle drie beschadigingen. Ze waren een tak kwijt geraakt.

Jaren later

Door omstandigheden kwam ik een poos niet meer in het bos. Pas jaren later keerde ik terug in het bos en nam een kijkje op de plek waar de jonge bomen stonden. Ik was benieuwt hoe het met ze zou zijn. De eerste boom herkende ik meteen! Hij was  nog even klein. Uit de wond van de tak bleef zijn levensenergie stromen zodat hij niet verder kon groeien… De tweede boom herkende ik niet direct. Deze was verder geroeid en had zijn wond blijkbaar genegeerd. Zijn stam was door midden gebroken en hij lag op de grond. Tot slot de derde boom. Deze herkende ik bijna niet! Zo groot en sterk van uitstraling. De plek van de wond waar nu een litteken zat, liet hij verwarmen door het zonlicht. Deze boom was sterker gegroeid uit zijn verdriet….

Het moraal van het verhaal mag je voor jezelf invullen. Voor mij is het in de afgelopen jaren en ook nu een steunend verhaal. Nog een goeie dag allemaal!

Een goeie dag

Vandaag begint als een goeie dag. Ik heb de afgelopen week best lekker geslapen. Als ik vandaag in de spiegel kijk, zie ik steeds een brede glimlach en glimoogjes. En een kale kop, dat ook. Ik hoop vurig dat mijn wenkbrauwen en wimpers wel blijven zitten. De rest begint te wennen. Er zitten nu wel eilandjes helemaal kale plekken. Maar goed dat mijn haar nu  gemillimeterd is. Anders lijk ik door de ratten besnuffeld! Hoe dan ook, vandaag voelt als een goeie dag. Die ga ik eens aangenaam benutten.

Bloed prikken

Vanmorgen moet ik mijn bloed laten prikken. Ze controleren of alles in order is voor de derde chemo behandeling komende woensdag. René heeft werk wat tijdgebonden is, dus ik ga alleen. Een beetje een kriebel in mijn buik. Ook aangenaam. Zelf weer achter het stuur. Zelfstandig op pad geeft me een lekker gevoel. Andere dagen ben ik volledig afhankelijk. Dat frustreert soms wel. Zeker nu de telefoon van René weer wat vaker begint te rinkelen voor werk. Ik hoop zo dat na deze acht weken van de zwaardere chemo versie, het ergste achter de rug is. Het feit dat ik na deze tweede chemo behandeling wat eerder energie voel, geeft goede hoop. Meezingend met de muziek op de radio ga ik op weg. “When love is all around me. And so the feeling grows!

Afslag gemist.

Vanzelfsprekend heb ik op de terugweg na het bloedprikken een afslag gemist.  Hierdoor kom ik terecht bij het wandelgebied. “De Donker Duinen.”  a Happy little accident! We liepen hier veel met de honden. Het is stralend weer dus ik besluit te parkeren. Het voelt ondeugend om te doen. Maar goed dat René dit niet weet. Ken je het liedje van Donald Jones? “ik zou je het liefste in een doosje willen doen”. Als René de kans kreeg…..?! Nu aan mij om er verantwoord om te gaan. Want ik kan nog wel eens overmoedig zijn. En dat is een risico nu ik alleen op weg ben. We hebben op onze telefoon een trac en trace ingeschakeld. Dan kan René zien waar ik uithang als het wel mis gaat. 

Opmerkelijke boom

Onderweg zie ik een opmerkelijke boom. Ik weet niet waarom en tussen al de bomen trekt deze mijn aandacht. Ik probeer betekenis te geven aan wat ik zie. Meestal kan ik het wel plaatsen als ik iets opmerkelijks zie. Het is immers een weerspiegeling is van mijn innerlijke wereld want anders liep ik eraan voorbij. Een stevige stam met drie takken. Het geeft me wel een fijn gevoel om naar te kijken en ergens ziet het boompje er ook kaal uit. Wha! Nu ik het opschrijf. Kaal net als ik! Maar dat is het niet. Ik kan het niet plaatsen. De verhoudingen van het de boom zijn apart.  Er heeft wel een nestje in gezeten. Misschien komt mijn antwoord nog? Ik laat het los en loop door. Kan het niet laten om een heuveltje af te rennen en het volgende op. Het voelt erg ondeugend en ook vrij! Vandaag geniet ik van het prachtige zachte lenteweer en mijn gevoel van herwonnen aantal momenten van zelfstandigheid. En ervaring van vrijheid die het dit me geeft. Ik geniet van een goeie dag!