Vertrouwen.

Vertrouwen dat het goed komt kan soms lastig zijn. Daarom wil ik heel graag weten welke verantwoording ik zelf kan dragen tijdens mijn herstelproces. Helemaal afhankelijk zijn van artsen vind ik ongemakkelijk. Ondanks dat ik veel vertrouwen heb in hun kennis en kundigheid. Er hebben mooie ontwikkelingen plaats gevonden in de reguliere gezondheidszorg en dat gaat maar door. Ook betreft de persoonlijke afstemming op patiënten. Maar iedere patiënt is uniek en de artsen hebben tijd te kort mijn persoonlijke situatie, beleving, omstandigheden en eigen verantwoording te sturen. Ziekte komt ergens vandaan, als je het mij vraagt.

Aanvullende methoden.

Aanvullende methoden hebben mijn aandacht. Het boekje van Henk Fransen en Arnoud Visscher, is eenvoudig en overzichtelijk. Het geeft eenvoudige handvatten, of belicht in ieder geval een breder perspectief dan alleen de lichamelijke kant. Zij gaan uit van vijf pijlers die je genezend vermogen versterken. Dat spreekt mij wel aan. Ik geloof ook dat deze pijlers elkaar beïnvloeden. Tenslotte heeft chemo ook invloed op mijn gemoedstoestand en denken.

Vijf Pijlers van Henk Fransen en Arnout Visscher

De vijf pijlers uit het boekje, Versterk je genezend vermogen op 5 niveaus, heb ik voor mezelf onderzocht. De mannen verklaren heel simpel: Als je in je vinger snijdt repareert je lichaam dat. Is genezing altijd haalbaar? Persoonlijk denk ik, Coja, van niet. Maar dan hebben wij mensen wel een keuze hoe hier mee om te gaan.
Een boom kan niet denken en groeit door onder welke omstandige heden dan ook. Tenzij de omstandigheden zo slecht zijn dat het echt niet meer lukt. Maar een boom kan niet bewust kiezen voor een betere situatie of omstandigheden. Wij mensen wel.

  Het eerste wat een dier instinctief doet als hij ziek word, is voor zichzelf zorgen. Op een veilige plek terug trekken, slapen wonden likken. Wat een dier niet kan is kennis verzamelen of ingrijpen laten verrichtten door een dierenarts. Wij mensen kunnen dat wel. Wij kunnen kiezen voor behoud van levenskwaliteit. Hieronder probeer ik te beschrijven hoe ik deze vijf pijlers van toepassing op mezelf zie. Ziekte is in mijn beleving een teken dat het systeem is vastgelopen. Er is verandering nodig. Met het wegnemen van de symptomen kan de kwaal terug komen: Kortom: Als je doet wat je altijd hebt gedaan, zal je krijgen wat je altijd hebt gekregen.

Lichaam

Je hoort wel eens dat mensen moeite hebben hun lichaam nog te vertrouwen. Dat ervaar ik anders. Ik ben juist trots op mijn lichaam. Dat ik al die jaren wel gezond heb kunnen functioneren en wat mijn lichaam nu allemaal te verwerken krijgt, doet het toch maar! Dit geeft mij juist vertrouwen in mijn lijf! Het gebied lichaam omvat heel veel. Van het glas vers geperste sinasappel/citroensap, beweging, rust, ontspanning, tot de chemo behandeling en alles wat er tussen zit. Ik geloof dat ik daar best actief mee in de weer ben. Geen alcohol, geen/minder cafeïne, beperkt suiker. Daar gaat mijn kunstmatige ontspanning. Alle middelen die direct naar  mijn genotsknobbel reizen zijn geëlimineerd vanwege de toxische waarden.  Niet erg feestelijk. Dus de focus op andere manieren, bad, tuinieren, luieren, leren en studeren, koken en knuffelen!

Gevoel

Gevoel heb ik in het verleden wel verward met emoties. Door tijdens mijn leertherapie bij Ans Vereijden, te leren mijn persoonlijke lichaamssignalen te herkennen, kan ik de daarbij behorende emotie tijdig herkennen en beter hanteren. Daarna ga ik op zoek naar mijn persoonlijke achterliggende behoefte. Dat is vaak een behoefte waarvan ik in het verleden wenste dat mijn ouders die onvoorwaardelijk zouden vervullen en in het heden emotie activeert. Door die behoefte te erkennen en er zelf verantwoording voor te nemen kan ik nu beter voor mezelf zorgen. Grenzen aangeven, mezelf erkenning geven, onvoorwaardelijk accepteren en evengoed liefhebben.
Denken

Positief en oplossingsgericht denken is bij mij een natuurlijke kracht. Door goed mijn behoefte te onderzoeken en er zelf verantwoording voor te nemen en bewust kiezen te doen wat realistisch haalbaar is. Open te staan voor nieuwe, andere benaderingen en te stoppen anderen de schuld te geven om zo de verantwoording uit handen te geven. Informatie te vragen en kortom, gezond verstand te gebruiken. Bevindt in me nu ergens waar kan ik angstige gedachten, die soms onverwachts de kop op duiken beter hanteren. Relativeren en met humor lucht in de situatie brengen zodat het dragelijker is.

Relatie(s)

Ik ben de afgelopen jaren kieskeuriger geworden met wie ik mijn tijd wil doorbrengen. Mensen waarvan ik het gevoel heb dat ik ze kan vertrouwen. Daarbij vertrouw ik om mijn waarnemingen, horen, zien etc. in combinatie met mijn intuïtie. Oftewel , mijn zesde zintuig. En ik bevindt me inmiddels in een situatie die ik heel ondersteunend ervaar voor mijn herstelproces. Mijn netwerk bestaat uit mensen die mij energie geven, mijn grenzen over het algemeen respecteren en waar ik heel veel lol mee kan hebben. En eventuele wrijving kan bespreken. Dat is minder zeldzaam dan ik dacht!Ik heb onlangs contact met mijn vader los gelaten. Volgens de Germaanse therapie verklaard deze onverwachtse gebeurtenis dat mijn tumor aan de rechter kant is ontstaan. Scheiding en zorg conflicten kunnen borstkanker veroorzaken. Ik heb in relatie tot mijn kinderen belangrijke stappen gezet door te erkennen dat de omstandigheden rond hun opgroeien voor hen niet gemakkelijk is geweest. Ik maak mij los van degene die mij uit onmacht onheus bejegende. Allemaal stappen die in mijn beleving bijdragen aan mijn herstelproces. 

Zielsniveau

Zielsniveau kan heel concreet zijn: Doe waar jouw hart van open gaat. Wat jij leuk vind en waar je blij van wordt. Wat bezielt jouw? Als wat drijft jouw? Om even een vergelijking te maken met mensen die vaak slagen: hoe vaak hoor ik iets in het nieuws waarvan ik denk: “Wat bezield iemand om zoiets te doen!? Wat een ongeremdheid”
Dat gaat dan om een destructieve daad. Maar dat kan ook bij een constructieve opbouwende daad. En ik hoeft er niet eens perfect in de zijn! Enkel geïnteresseerd, gepassioneerd en bevlogen. Ik las eens een verhaal van een man die het heel leuk vond om presentaties te geven. Hij stotterde, maar het weerhield hem niet om evengoed voor grote groepen te spreken. Hij had de moed om te falen en de mensen genoten evengoed enorm van zijn verhalen. Dus had hij evengoed succes omdat hij plezier had in wat hij doet!

Inspiratie en vertrouwen

Deze visie inspireert mij. En het geeft mij vertrouwen dat ik zelf kan bijdragen aan mijn herstel. Waarom ben jij dan ziek geworden, therapeut Coja? Als jij er zo goed in bent?
Al doende leer ik. Bovendien kan het heel lang aan, voordat mensen ziek worden.
Soms door een slepende of herhaaldelijke onverwerkte gebeurtenis. Of een plotselinge gebeurtenis die we niet zagen aankomen en te heftig is om in een keer te verwerken. Zeker als er minder veerkracht en weerbaarheid is op het moment dat de gebeurtenis plaatsvind.  Blijkbaar is er blijkbaar bij mij nog ruimte voor ontwikkeling. Daar geniet ik van want ik heb nog steeds veel behoefte aan groei. Wat ik wel heb vergaard aan kennis en ervaring deel ik graag met andere mensen zodat zij er minder tijd aan hoeven te besteden. Uiteindelijk bepaald een cliënt zelf wat bruikbaar is. Het is misschien even schrikken en ik ben niet perfect!

Vertrouwen?! Eerst zien, dan geloven.

Eerst zien en dan geloven? Heel terecht. Ik kan je dit vertellen. In het begin is er nadrukkelijk gewaarschuwd dat de tumor ik die ik heb hoogstwaarschijnlijk wel zou krimpen en er zeker wel resten zouden blijven. Zelf kan ik al een poosje het knobbeltje niet meer vinden, terwijl het op een makkelijke plek zit. Vandaag kwam de arts voelen wat zij kon vinden. Ook helemaal niets! Wel iets van een marker. (blog 12) De behandeling slaat wel aan! De blik in haar ogen vond ik grappig. Grote blauwe ogen keken mij aan boven het mondkapje. Normaal gesproken blijven bij deze tumor tot de operatie wel resten voelbaar. Ben ik nou de allerbeste? Nee, hoor, genoeg beperkingen over. Wel heel blij omdat ik mijn mogelijkheden heb benut. Ik heb een goed gevoel over alles wat ik tot nu toe extra heb ondernomen en vertrouwd heb op mijn “eigen – wijsheid”, ik kan op een andere en tevens op mezelf vertrouwen.

Moe.

Moe, heel erg vermoeiend vind ik het. Mogelijk zijn het de loodjes die zwaarder gaan wegen. Nog zes! Afgelopen weekend heb ik bijna helemaal in bed doorgebracht. Maandag voelde ik me weer een beetje mens en evengoed heel snel vermoeid, zweten. Gelukkig valt het met de galbulten mee deze keer. Misschien is het omdat ik deze keer geen pistache nootjes heb gegeten om de aanmaak van bloedlichamen te bevorderen? Mogelijk vanwege de cafeïne vrije koffie? Of….

Hout hakken.

Hout hakken. In blog 22 schreef ik ook al over een ritueel.  Het is misschien een beetje gek en een ritueel kan een sterk middel zijn voornemens te bekrachtigen. Ik vroeg me maandag af hoe ik dat ook alweer deed als ik afstand wilde nemen? Een plankje doorslaan! Huh, die heb ik in mijn praktijk liggen. Verdorie. Hoe dan? Ik kijk naar de stapel hout en pak een flink stuk. Zo dan. Ik wil me los maken van iemand, dus schrijf mijn naam en de naam van de ander op het blok. Als ik de bijl ophef stokt mijn adem. “Wat als het niet lukt?” Ik corrigeer mezelf. “Wat als het wel lukt?” Ik zwaai de bijl omhoog en na een paar keer sla ik de stam door en splijt het stuk hout doormidden! Wow! Dat voelt lekkerrrrrr! Ik ben bere sterk!

Deel twee van mijn ritueel

Deel twee van mijn ritueel bestaat uit het hakken van het deel hout waarvan ik mezelf symbolisch heb losgemaakt. Het zweet gutst van mijn rug. Ik moet heel voorzichtig te werk gaan. Ohhhhh, wat voelt dit bevrijdend! Ik besluit de reinigende kracht van vuur in te zetten. Ik had het hout ook in het water kunnen gooien, begraven in de aarde of kunnen laten verteren in de buitenlucht, maar dat is minder spectaculair. In vrij korte tijd is alles weg! Verbrand en tot as. Ik voel me moe maar ook erg voldaan.

Deel drie van mijn ritueel.

Deel drie van mijn ritueel gaat wat langer duren. Het hele brok waar mijn naam op staat ga ik bewerken. Met een vijl begin ik de natte aangetaste delen te verwijderen. Inmiddels is René thuis gekomen. Omdat ik nogal bezweet ben en het weer niet optimaal is, besluit ik dat het genoeg is voor vandaag. Ik ben benieuwt wat er uit het stuk met mijn naar hout naar voren komt. De komende weken, misschien zelfs maanden, zal ik werken aan mijn project. En wat anderen ervan vinden? Mogen ze houden!

Germaanse Geneeskunde

Ik heb wat filmpjes gekeken van lezingen over de Germaanse geneeskunde. Wat zal ik ervan zeggen? Het deel wat mogelijke achterliggende psychische factoren geeft van lichamelijke klachten vind ik boeiend. De verklaring over het ontstaan van borstkanker past ook in mijn ervaring. Voor de liefhebber hieronder een link naar de index.

https://www.germaansegeneeskunde.nl/index-ziekten/

Bij het idee dat chemotherapie wordt afgereden haak ik af. Zoals ik tevens aangaf in blog 22, vind ik het risico te groot. Niet dat ik zo gecharmeerd ben van chemo therapie maar dat heeft inmiddels bewezen goede resultaten te kunnen boeken. Op korte termijn lijkt mij dat de beste keuze. Daarnaast geloof ik wel dat er meer nodig is. Al snuffelend kwam ik bij Henk Fransen terecht. Hij spreekt over het zelf genezend vermogen van het lichaam op 5 niveaus. Het ritueel wat ik deed past prima op een van de niveaus. En als arts wijst hij de reguliere geneeskunde zeker niet af. Interessant! Ik heb een boekje binnen, dus heb weer wat om me te vermaken als ik me moe voel. Het aardige is dat het een doorgeefboekje is. Ik kreeg twee exemplaren! 

Tafeltuin

En…. Mijn liefje heeft de tafeltuin voor me gemaakt! Hij is af. Het weer is nu nog  veel te koud om nu al groente in te planten. Zaad waait weg! Dus het gaat nog nergens over. Maar deze vermoeide opoe hoeft niet meer te bukken om plantjes te telen en te verzorgen. En de plantjes staan straks veilig voor jubelende hondjes. Op de bovenverdieping wil ik aardbeien planten. En onderop groente die we allemaal lusten. Ook al wil René enkel piepers voor chips en patat!

Excuus

Excuus maken. Zoals iedere ouder heb ik tijdens het opvoeden van mijn kinderen steken laten vallen. Sommige dingen heb ik zelf niet zo goed aangeleerd. Sommige dingen was ik niet rijp. Maar dat is geen excuus voor een jong en onbevangen kind wat afhankelijk van mij was. Daarom besloot ik mijn kinderen mijn excuus aan te bieden voor wat ik beter had kunnen doen voor hen. En geloof me, zeker in het geval van mijn oudste had ik graag andere keuzes gemaakt om hem beter te beschermen. Ook ik werd door schade en schande wijzer. Het voelt goed en gepast. Ik vraag bewust niet om vergeving. In mijn beleving leg ik de verantwoording dan alsnog bij hen. Ook dit gebaar ervaar ik als bevrijdend. Het gaat niet om schuld of oplossingen. Het gaat om erkenning geven.

Moe maar ook haar

Moe maar ook haar? Na al dit innerlijk werk naast de chemo behandeling ben ik behoorlijk moe, maar…. wat zag mijn oog tijdens het tandenpoetsen? Ietsie, pietstie, peuterig zacht wil donzig haar! Jawel! Heel langzaam groeit er alweer wat. En hoe verassend was mijn eerste reactie: ‘Nu al?’ iets in mij voelde zich niet eens uitbundig. Het heeft namelijk ook voordelen als ik sta te stuntelen in de supermarkt. Mensen zien mijn mutsje en weten genoeg. Tonen geduld en begrip. Hartstikke handig! Natuurlijk was mijn tweede reactie toen het was doorgedrongen blij en verheugd! We hebben nu de grootste lol met flauwe grappen. Ik heb de olaplex haarverzorging al uit de kast gerukt. En verzorg de prille sprietjes met shampoo conditioner en extra verzorging. Dit haar gaat zo gezond blijven! Die avond kruip ik wederom moe en voldaan in bed naast René. René kruipt tegen me aan en zegt: Jemig, straks kriebelt al dat haar weer in mijn neus….

Galbulten

Galbulten, dat ontbrak nog maar aan mijn geluk! Ik weet het nog niet zeker en heb zo het vermoeden dat dit is wat mij wakker hield….

Wenkbrauwen en wimpers

Ik had verwacht dat ik het heel erg zou vinden om mijn wenkbrauwen en wimpers te verliezen. Dat valt wel mee. eigenlijk heb ik er niet zo veel erg in. Ik heb wel wat last gehad van jeuk bij mijn ogen en het is niets vergeleken bij de jeuk op mijn heupen, knieholten, enkels en hals. Serieus, twee grote bulten in mijn nek naast elkaar alsof ik gebeten ben door een vampier! Ik vermoed galbulten.

Ritme

Ik krijg het ritme betreft energie nu eindelijk aardig onder de knie bij deze chemobehandeling. De vrijdagnacht is onrustig. Zaterdag overdag gaat wel en is het slim om me rustig te houden. Goed opletten dat ik mijn neus insmeer voor het slapen gaan. Want als ik dat vergeet droogt alles op en ga ik door mijn mond adem halen en wordt ik wakker met een dikke keel en een heel droge mond. Net als je zwaar verkouden bent, maar dan iedere week. Maandag is een Kak – dag met een onrustige nacht en vanaf dinsdag rustig aan beter. Woensdag weer wat actiever tot vrijdag de volgende.

Maandag op dinsdag

De nacht van maandag op dinsdag werd ik wakker gehouden door jeuk. Niet normaal! Vorige week had ik ook al wat last en ik dacht dat de eerste muggen hun werk al hadden gedaan. Ik dacht nog, mijn benieuwen hoe een mug reageert op chemo in het bloed. Maar na dinsdag kreeg ik toch echt het vermoeden dat er meer speelt dat een mugje. Op meerdere plaatsen heb ik bulten en ik kan niet krabben want dat doet zeer aan mijn nagels!

Paddenstoel

Jemig! Moet je nou zien, mopper ik tegen René. Ik lijk wel een paddenstoel! Maar dan wit met rode stippen! René probeert zijn lach te verbergen. Terwijl hij Mylo achter zijn oor krabbelt en met overslaande stem zegt hij: “Nou moeten we niet vrouwtje in de maling gaan nemen he?!” Klinkt misschien stom en ik geniet ervan als ik René aan het lachen kan maken met een uitspraak die hij niet verwacht. Dat vind ik leuk.

En nu?

Ik bel het ziekenhuis om te melden dat ik mammoet muggenbulten heb die mij wakker houden. Ze weet het ook niet zo goed. Het is geen bekende allergische reactie op de chemo zover de verpleegkundige weet. Heb ik weer! Verdorie. Ik vind de jeuk het echt behoorlijk irritant. Ik mag wel gewoon paracetamol nemen. Ze noteert het en maar even aanzien. 

Homeopaat

Ik denk aan mijn druppeltjes en bel de homeopaat. Ik herinner me dat ik bij klassiek homeopaat Ien Brethouwer eens gehoord heb dat huiduitslag een teken kan zijn dat de lever het zwaar heeft. De lever gaat dan het afval via de huid afscheiden. De afgelopen week voel ik soms weer steken rechts onder mijn rib, waar de lever zich bevindt. Jolande belt vrij vlot na mijn app en bevestigt dat het mogelijk is. Zij laat het woord galbulten vallen. Dat google ik even. En inderdaad wat beschreven wordt komt heel dichtbij wat ik ervaar. Ik lees ook iets over een verband met de darmen. Tja, alles staat met elkaar in verbinding en chemo beschadigd ook veel gezonde cellen. Misschien toch ook maar de optie van cafeïne vrije koffie proberen om mijn lever te ontlasten….(blog 64)

Verbanden

Ik ben dol op verbanden en ben benieuwt wat de sleutel tot zelfbevrijding zegt over galbulten. Zoals gebruikelijk moet ik het verhaal drie keer lezen en laat het even bezinken. Je voelt je in de greep van anderen… Interessant. Toevallig ben ik hier de afgelopen tijd mee bezig geweest tijdens het lezen van “De Keuze en Het Geschenk van  Edith Eger. Zij schrijft: ” Het gaat niet om wat anderen over jouw zeggen, het gaat erom dat jij het geloofd” In blog 60 schreef ik over schuld en schaamte. Dat mij in mijn jeugd regelmatig met nadruk verteld is, dat ik een secreet ben. Diegene kon ook gedachte lezen en vulde, bij alles wat ik deed, mijn bedoelingen negatief in. Alle energie die ik stopte in verdediging was vergeefs. Het werd eigenlijk enkel erger: “Zie je wel!” Edith Eger schrijft: ” Er zijn alleen slachtoffers van slachtoffers” Ik denk dat zij daar gelijk in heeft. De schuld geven aan die persoon die mij onterecht beschuldigde heeft geen zin.

Ziekte en verandering

Ik lees en hoor wel eens dat ziekte inzicht kan geven op een verandering die nodig is in je leven. Soms is het heel helder, bijvoorbeeld bij mensen die minder gaan werken en bewust meer tijd aan hun gezin besteden na hun ziekte. Of minder bezit najagen, meer van kleine dingen genieten. Ieder nadeel heeft zijn voordeel zei Johan Cruijf en ik denk dat hij gelijk heeft. En ik heb het idee dat ik ook bezig ben een patroon te doorbreken wat mij weerhoud ten volle te leven. Ik hoor mezelf de laatste tijd vaak zeggen: “Dat kun jij rustig zeggen of doen, ik krijg toch de schuld” Ik denk dat het voor mij wel zin heeft om daar wel iets mee te doen. “Zelfs als anderen dat denken. Het gaat erom wat ik geloof” Ik kan de schuld toebedeeld krijgen en het is aan mij of ik het aanneem.

Galbulten en wrok

Misschien word via de galbulten oud wrok en gal naar buiten gebracht wat ik op mijn lever heb?  Ik hoop het, want volgens mij is wrok koesteren, bewust of onbewust, een ziekmakende bezigheid. Daar komen enkel meer slachtoffers van. Ik laat liever een oude overtuiging die mij is opgedrongen los. Zoals eerder gemeld, hoeft niemand te geloven in de verbanden die ik leg, zoals een mogelijk verband tussen galbulten en wrok. Het is geen absolute waarheid, het is mijn interpretatie. Een andere manier van kijken die mij helpt de situatie te verdragen en te genezen. Volgens de Germaanse geneeskunde duiden de galbulten of netelroos op het willen afscheiden. Klik hier. Daar herken ik wel wat in!

Knikker pot

Knikker pot. De 8e behandeling van het totale plaatje met 16 chemobehandelingen is achter de rug! We zijn we over de helft! Van serie 2 nog 7 te gaan van 12. Dus volgende week hiervan op de helft. De nacht na de chemo slaap ik meestal onrustig. Zo hyper druk in mijn hoofd. Aandrang om te plassen. Toch maar weer uit bed om naar de wc te gaan voor drie druppels. En vannacht bot pijn. Als ik dat heb zie ik in gedachte mijn voetbotjes als van een skelet voor me oplichten. Tegen de ochtend bedenk ik me dat ik een aspirine had kunnen nemen. Zucht…. Heeft niets te maken met een knikker pot en ik wilde het effe kwijt. Ik vond het akelig. “René zegt dan altijd: Maak me toch wakker!” Maar ja, hij kan er ook niets aan veranderen en heeft een volle dag voor de boeg.

De knikker pot en Mylo.

De gedachte aan de knikker pot en ons hondje Mylo, drong zich vannacht weer aan  mij op. Als ik een verhaal ging voorlezen, voor het slapen gaan, mocht Mylo even op bed. 

Tot op een dag de knikker pot omviel en hij het kamertje niet meer binnen durfde te komen. Als we hem uitnodigde, stond hij kwispelen met grote schele ogen te dansen bij de deur, totdat hij op een dag de moed weer verzameld had. Wat denk je? Valt die pot weer om?! Needles to say dat hij geen pootje meer over de drempel durfde te zetten…. Inmiddels heeft Jaro een prachtige slaapkamer boven met een groter bed. Geen verhaaltje meer voor het slapen gaan en als het vrouwtje van huis is, hondje gezellig op bed.

Metafoor knikker pot

Onlangs hoorde ik in het luisterboek “de kracht van kwetsbaarheid” (blog 37) de metafoor van de knikker pot met betrekking tot relaties. De balans in een relatie kun je zien als een knikker pot. Je stopt bij iedere verbindende handeling een knikker in de pot, de ander(en) ook. En soms heb jij of de ander even tijd voor jezelf nodig, of wil je een grens stellen en even geen gehoor geven aan een verzoek. Op dat moment gaat er een knikker uit de pot. In de meeste relaties blijft de pot goed gevuld omdat er door ieder over en weer knikkers worden bijgevuld. Als er een van beiden de knikker pot leeg gaat plunderen groeit de relatie scheef. Waarom is dat nu vandaag zo belangrijk voor mij? Eerlijk gezegd, ik heb op dit moment geen idee.

Evalueren

Misschien omdat ik door het feit dat er borstkanker is gediagnosticeerd alle tijd heb om relaties te evalueren. Met familie, met vrienden. Thuis is er een andere balans. René grapt altijd: Een huwelijk is geven en nemen: “Geef effe een biertje en als je toch onderweg bent, neem effe de chips mee!”  Zonder gekheid, we doen allebei ons best en het lukt prima. Ook al is het nu soms best pittig onze relatie in balans te houden omdat de situatie nogal vaak kan schommelen.

Ben jij er voor mij?

De vraag in een relatie is altijd: “Ben je er voor mij?” Ik ben er nu op halve kracht. Ook nog eens niet altijd op het moment dat het gewenst is. Laatst zei iemand: Jemig, het klinkt als een burn out 2.0! Ja, zo voelt het soms ook wel. Hierin zit ook een stuk groei voor René. Als jongste in het gezin was er altijd wel iemand die dingen uit handen nam als het niet lukte of als hij het niet leuk vond om te doen. Ik ben ook als jongste in het gezin opgegroeid en werd veel meer op mezelf terug geworpen. Dus ik ben er sowieso minder toeschietelijk in om verantwoording uit handen te nemen. Want ik heb bij mijn ouders wel gezien hoe mijn moeder volgzaam allerlei klusjes opknapte waar mijn vader geen zin in had. Ook mijn zus probeerde tevergeefs te delegeren. De meeste steun heb ik ervaren van mijn broer Ruud, bijvoorbeeld bij het maken van een surprise. Dat was fijn, ongedwongen en vrijblijvend.

Eigen kracht aanboren

Voor René enerzijds jammer dat ik niet altijd alles direct laat vallen door te zeggen: “Eerst zelf doen en zien hoe ver je komt”. En ik zie ook dat hij daardoor wel noodgedwongen zijn eigen kracht aanboort. De drie P’s kan hij nu met gemak bereiden. Pizza, pannenkoek, patat en gisteren heeft hij lekkere paste gekookt! Soms helpen we door even af te wachten met helpen en blijf de balans in de knikker pot hierdoor gewaarborgd. Trots op mijn kanjer!

Vervolg van de thuistap

Nu heel iets anders. In de vorige blog gaf ik aan een thuistap oftewel een PICC-lijn te overwegen.  Het voordeel hiervan is dat ik minder hoef worden geprikt. De folder lag keurig klaar en geeft een overzichtelijk beeld. Als ik het wel wil is dit eigenlijk het beste moment. Echter ik zie ook nadelen. Er staat wel dat het slangetje geen irritatie veroorzaakt maar ik voel het korte slangetje van het infuus al als indringer in mijn lijf. Bovendien is het weer een ingreep en dit moet ook gereinigd  en onderhouden worden. Gisteren legde de verpleegkundige in plaats van in mijn hand, in mijn arm het infuus aan. Dat gaat vrij stug, maar het is minder pijnlijk. Voor die paar keer denk ik dat ik het zo laat. Mijn moeder zei altijd: In een gezond lijf, wordt niet gesneden. Het is nu niet zo dat er tevergeefs wordt geprikt. Het lukt nog wel in een keer.

Mobiel.

Het was gisteren rustig op de afdeling. Nou ja, er zat een heer toen ik binnenkwam en al snel bleek dat hij veel te vertellen had. Zijn mond stond niet stil! Eerst brullend aan zijn telefoon. Het valt me op dat mannen vaak stemverheffing opzetten aan de telefoon. Uit enthousiasme of slechte verstaanbaarheid  door doofheid of omgevingsgeluiden? Het volume gaat meestal op maximaal.

Knikker pot van het leven

Als je het hebt over de knikker pot van het leven en balans, valt deze heer momenteel in de prijzen aan de negatieve zijde. Hij vertelde een schrijnend verhaal over hoe hij zijn vrouw verloor aan longkanker. Hij verzorgde haar al thuis vanwege dementie. Zodra ze de diagnose longkanker kreeg hebben zij nog mooie reizen samen gemaakt. Nu heeft hij zelf longkanker en krijgt hij levensverlengende behandeling. Drie dagen achter elkaar chemo, drie weken rust. En een week na zijn diagnose kreeg zijn dochter, ongeveer van mijn leeftijd, ook de diagnose longkanker uitgezaaid en al. Kom daar maar eens overheen. Dit soort verhalen werkt voor mij erg relativerend. Onze knikker pot van het leven is zo gek nog niet. Het wordt pas een probleem als er geen knikkers meer zijn.

Zorg

Zorg. De zorg op de oncologie afdeling vind ik uit de kunst. Ik kan niet anders zeggen. Ondanks dat ik de tegenstrijdige berichten als vervelend ervaar doet dat niet af aan de intentie om zo goed mogelijke zorg te geven. En dat lukt over het algemeen ook! De vermoeidheid en de gele nagels is niets aan te doen. En wat haalbaar is wordt gedaan. Eerder dat ik al aan dat we tijdens de behandelingen goed worden verzorgd met eten en drinken. Een gesprek op de afdeling over mijn zorg vind ik wat lastig merk ik. Er luisteren toch mensen mee, dus ben ik blij met het telefonisch contact.

Telefonisch

In het begin van de eerste serie chemo werd ik na de behandeling regelmatig gebeld. “Hoe gaat het?” Eerst ook door de huisarts. De huisarts krijgt nu geen informatie meer doorgestuurd van het ziekenhuis dus wordt niet meer betrokken. Bovendien heeft de huisarts het druk zat. Maar nu nog steeds een dag voor de chemobehandeling is er telefonisch contact met de afdeling oncologie om te vragen hoe het gaat, welke klachten ik ervaar en indien mogelijk wordt er actie ondernomen om klachten te verlichten. Bijvoorbeeld betreft de dosering van de medicatie. (blog 59) En op het moment dat ik zelf contact zou willen opnemen met een vraag of in een crisis situatie zoals met bot pijn,(blog 21) is er aandacht en geruststelling.

Actie

De actie die ondernomen is bijvoorbeeld het uitschrijven voor de aanvraag van een pruik. Dit heb je nodig voor de verzekering. Ik heb ook een doorverwijzing gekregen voor fysiotherapie bij oncologische behandeling naar aanleiding van een gesprek. En de diëtiste.

 Diëtiste

Toen ik me zo lusteloos voelde, kreeg ik de tip van een vriend, nutri drink proteïne drank te vragen. Aangezien ik niet afval en voldoende eiwit binnen krijg door voeding, betwijfelde ik zelf of het nodig was maar ik vroeg het tijdens het wekelijkse telefoongesprek op donderdag. Op maandag had ik ik de diëtiste aan de lijn. Dat was fijn. Ik kon haar meteen vragen of het erg is dat ik zo veel water drink. Ik was een beetje bezorgt dat er een mineralen of vitamine gebrek zou kunnen ontstaan. Drie liter is best veel. Tevens was het fijn een bevestiging te krijgen dat het over het algemeen gezien best goed gaat. Het ging inmiddels alweer beter en wij kwamen samen tot de conclusie dat de lusteloosheid mogelijk is gekomen door de overgang naar de andere serie chemo. 

Zorg omtrent slijmvlies

Zorg komt ook uit andere hoeken. Bij de mutsjes die ik kreeg – wat voor mij ook onder zorg valt – zat ook een tube Nisita neuszalf. Geweldig spul! Heel blij mee. Mijn neusslijmvlies wordt steeds keihard. Volgens mij moet ik snacht’s enorm snurken want s’ morgens zitten er dikke pijnlijke korsten in mijn neus. En klein beetje zalf maakt de binnenkant van mijn neus weer zacht. Effe snuiten en klaar. Tevens kreeg ik de tip Vagisan te gebruiken bij vaginale droogheid. Kleine dingen kunnen een groot verschil maken. Ben zo blij met de tips van mensen die ervaring hebben met wat werkt! 

Thuistap

Vandaag heb ik naar de mogelijkheid van een thuistap geïnformeerd tijdens het telefoongesprek. Een infuusaansluiting met een lijn die blijft zitten zodat ik niet steeds een prik hoef. In de aflevering van  BN” ers in het ziekenhuis, lukte het bij een mevrouw niet om te prikken. Ik hoorde dat dit een van de bijwerkingen kan zijn van chemo omdat de huid en de adres verharden en dacht. “Oké, het gaat waarschijnlijk niet makkelijker worden. Het doet steeds meer pijn. Misschien toch maar even naar de optie van een thuistap vragen”. Morgen ligt er een informatiefolder voor me klaar. Alles is bespreekbaar en of ik er nu gebruik van maak of niet, het wordt gefaciliteerd. Ik vind het erg fijn geen zorg te hoeven maken over de zorg!

Zorg thuis.

Thuis is de zorg ook prima. De dames die thuis kwamen om te prikken. Zorg van René, als hij er is. Jaro die helpt met koken of andere haalbare taken. Een netwerk van buren en vrienden die willen helpen met rijden of boodschappen, schoonmaken of met de tuin. Wat tot nu toe allemaal nog overbodig is. Wat we zelf kunnen doen, doen we zelf. Als het nog nodig blijkt willen we een soort van zeker zijn dat we nog een beroep kunnen doen. De hulp is er, dat is een zorg minder!

Corona

Corona in de klas. We kunnen er niet omheen. Gelukkig gaat de helft van klas om de dag naar school en zat degene die nu Corona heeft in de andere helft. Maar het komt nu toch wel een beetje dichtbij. Overbodig om te zeggen dat met mijn lage weerstand besmetting bijzonder gevaarlijk kan zijn. En om mijn lichaam vol te laten pompen met chemo en vervolgens te overlijden aan Corona. Dat is mijn eer te na.

Corona in het algemeen

Op zich hebben wij hier niet erg te lijden onder de uitbraak van corona. We gaan ons gang. René zit in quarantaine op zijn  trekker en ik hoefde cliënten niet per se aan te raken om mijn werk te doen. Mijn puber vond de vrije tijd heerlijk en vermaakt zich prima. Hij heeft voldoende contact met leeftijdgenoten via digitale wegen en hij houdt meer van één op één contact dan groepen. Uit je bed naar de computer rollen voor zoomlessen heeft de voorkeur boven morgens vroeg aangekleed en klaar de deur uit hollen. Dat hij om de dag weer naar school moest was al een dingetje. En gezien mijn conditie, komt het ook allemaal wel heel erg goed uit dat we niet iedere dag heen en weer moeten. Meer voordelen dan nadelen op de korte termijn voor ons.

Vriendinnen en vrienden.

Vriendinnen en vrienden, mis ik niet. Zij zijn er gewoon. Om uit te gaan en af te spreken heb ik nu geen fut. Misschien missen zij mij? En de mensen die tot mijn vriendenkring behoren zijn leuke mensen, aangenaam gezelschap. Zij hebben meer vrienden waarmee ze kunnen afspreken. De rest komt allemaal wel weer. Alles op zijn tijd. De verbinding is er. Dat merk ik aan kleine dingen. En ik kan er zelf ook voor kiezen contact op te nemen. 

Uitgaan en winkelen

Het uitgaan en winkelen missen wij ook niet erg. Leuk als we wel een terrasje kunnen pikken en we leven hier met veel ruimte. Voor ons valt er prima met de regels te leven. Sterker nog. De arts vertelde dat de corona regels zijn overgenomen van de oncologie afdeling. Hoe heerlijk is het dat iedereen daar in de supermarkt rekening mee houdt? Reizen doen we zelden en we hebben ook wel het vertrouwen dat het tijdelijk is en reizen uiteindelijk weer mogelijk is. Mijn oudste komt als alles goed gaat, over uit Polen deze zomer met zijn vriendin. Zou heel leuk zijn als dit door kan gaan. En anders even later. Corona hebben we met zijn allen. Als het bezoek niet door kan gaan is het overmacht. Komen we ook wel weer overheen. Wie wat bewaard, die heeft nog wat.

Vaccinatie

Betreft de vaccinatie krijgen kankerpatiënten, wat ik begrijp geen speciale behandeling of voorrang. Volgens de anesthesist kan de vaccinatie tijdens de chemo kuur. Stiekem hoop ik dat ik pas een oproep krijg als de chemo is afgerond. Dan moet het virus wel een beetje op afstand blijven natuurlijk. Ik wil mijn puber het kleine beetje live contact wat hij met zijn vrienden heeft, laten behouden. Met zijn beste maat regelen ze vaak over en weer logeer afspraken. Dat kon tot nu toe prima doorgaan. Maar ik vind het nu toch wel een tikkie spannend worden. Achteraf is het te laat. Dus we spreken plechtig af het lichaamscontact te beperken. Even later hangt mijn puber, die heel erg aan vakantie toe is tegen mij aan. Wat doe ik dan? Ik omarm hem ene geef een warme knuffel. We zullen zien hoe het bootje vaart. We hebben een keuze.

Pijn

Pijn. De nagels van mijn vingers doen steeds vaker zeer. Dat vind ik niet fijn. Het vastpakken van dingen is lastig. Ik kan met mijn vingers geen kracht zetten om het vast te houden. Zelfs het optillen van de dekens doet zeer. Lekker als ik een opvlieger heb. Mijn nagels verkleuren. Ik vind het goor om te zien. Wat ik begrijp kunnen de nagels ook splijten. Er is een soort nagellak voor als het echt te erg wordt ga ik wel informeren. Het is nu voor mij nog te overzien. Weet je wat er wel gebeurt? Ik merk vaker dat ik mijn vingers of mijn hand stoot. Auw!

Teennagel

De nagel van mijn grote teen doet echt zeer. Natuurlijk gaat de hond juist op die voet staan en laat ik er een blok hout op  vallen. Zucht…. het ziet er niet uit en de nagel zit er nog wel op! Dat is dan weer positief. Ook hier heb ik snacht’s regelmatig last van. Het gewicht van de deken is soms genoeg om wakker te liggen. Mijn teen buiten de deken steken is niet alleen koud, het is ook levensgevaarlijk met onze rooie, je weet wel kater! Met naar de wc gaan lopen in het donker al een risico dat bij in een been of bil klauwt. Hij neemt het niet zo nauw.

Mentale pijn

Ik ontvang een appje van een super lieve cliënt. “Hey Coja, ken jij nog een soortgelijke therapeut als jij? Een vriendin zou daar erg mee geholpen zijn.” Natuurlijk verwijs ik haar met alle liefde door en het doet wel pijn…. Wat had ik haar graag zelf ontvangen. 

Overgang

Door de chemo kan ik vervroegd in de overgang komen. Dat mijn menstruatie is gestopt vind ik niet erg. Ik heb er de leeftijd voor. Opvliegers en stemmingswisselingen komen veel voor bij de transformatie van vruchtbare naar onvruchtbare vrouw. Dat ik er nu in mijn prachtige lingerie uitzie als een rollade vind ik wel verdrietig. Maar, het is ook mijn fantastische lichaam die de ongemakken van de chemo draagt. En mij helpt kanker in mijn lichaam te overwinnen.

Pijn, pijn en nog meer pijn.

Pijn, bij het opstaan, bij bewegen, na het bewegen. Pijnscheuten, zeurende pijn. Alle kwalen die ik ooit heb gehad worden weer even geactiveerd. Buikpijn en constant opgezwollen buik, whiplashklachten en dus mijn nek, schouders. Bekken instabiliteit, oorpijn, zwangerschap ischias, kiespijn door gevoelige holtes, opgedroogd neusslijmvlies, ontstoken tandvlees. Daardoor vooral moe alsof ik na een paar dagen griep voor het eerst onder de douche ga. Alles is een hele onderneming. Dus pijn omdat ik lang niet kan doen wat ik zou willen. Pijn van verdriet. Het is er de hele dag en soms ook de nacht. En soms….

Afleiding van pijn

Soms is er afleiding. Momenten in de keuken om samen met de jongste “hemelse modder” te maken. Pijnvrije momenten in de duinen. Of als ik een boeiend, inspirerend boek lees. En als ik mijn blog schrijf. Op de momenten dat René me omarmt, we elkaar vasthouden en we even met onze aandacht helemaal samen zijn. Als mijn aandacht wordt gevangen door de schoonheid van een citroenvlinder of een lammetje. Soms kan ik even vergeten dat ik borstkanker heb en ben ik in het heden. Met mijn vollen aandacht in het moment, bij wat op dat moment het allerbelangrijkste in de wereld is.

Los laten

En het los laten van oude pijn die niet langer meer bij mij hoort. Gedachten en beperkende overtuigingen die niet meer passen. Verandering van zienswijze en prioriteiten. Bewustwording van mezelf en de wereld om mij heen. Los laten van schuld en schaamte die pijn brengt en niets toevoegt omdat het verleden al is vervaagd. Ik kan het anders doen in de toekomst. Daar kan ik voor kiezen. Als een vlinder, gedragen door de lucht. Vlinders zijn vrij.

Waarden

Iemand in zijn waarden laten. Ik denk dat dit hetgeen is wat de chemo groep van afgelopen vrijdag een prettige groep maakt. Geen van ons probeert de ander te overtuigen van de juistheid van zijn eigen keuzes. “Doe zoals ik, want dat bevestigd dat ik het goed doe!” Gelijk willen hebben en opleggen van eigen normen of waarden. Nee, alles mag er zijn. Geen van ons  zal goedbedoelde opdringerige bemoeizorg (lees oordelen) uitspreken over het doen en laten van de ander. Jouw keuze, die op dit moment bij jouw past. Enkel bij vragen komen er tips. Ik doe het zo, dat werkt voor mij. En ook dan ben je vrij in je eigen keuze. Dat is genoeg. Wij behandelen elkaar als volwassen autonome personen. Gunnen ieder zijn eigen proces, met ieder zijn eigen middelen en  oplossingen.

Koffie

Ik ben dol op mijn kopje koffie in de ochtend. Daar moet mijn motortje op startten! Zelfs dat lukt nu niet altijd. Vanmorgen verliep het ook wat moeizaam en toch geniet ik van mijn cafeïne shot. Onlangs zei ik tegen René dat mijn lever het zwaar heeft. Ik merk dit op, omdat ik vlak na middernacht zwetend wakker wordt. Hij opperde de mogelijkheid van cafeïne vrije koffie. Hij heeft gelijk, cafeïne belast mijn lever. Ik overweeg zijn optie. Ik besluit, mijn koffie met cafeïne behoud ik voorlopig. Daarmee is het gesprek afgerond. René laat mij in mijn waarden en behandeld mij als een gelijkwaardig volwassen autonoom persoon, die eigen keuzes kan maken. Dat vind ik fijn, dat waardeer ik.

Voorjaar

Wat ik ook waardeer is het voorjaar! Tijdens mijn wandeling zie ik dat de vissen weer aan het paaien zijn! Dat maakt voor mij echt start van het voorjaar! Ik zie de vissen en kan zelfs een foto maken! Een dag met een vlaggetje. In de tijd die ik noodgedwongen thuis doorbreng zit ook een geschenk. Ik geniet op de momenten dat het kan. Zonder de pijn,  het verdriet en rouw te bagatelliseren. En hoe moeilijk ik het soms ook vind om af te stemmen op mijn gebrek aan energie. Ik ervaar het ook als leerzaam proces en een kans tot groei. Ziekte en leed brengt ook mogelijkheden tot ontwikkeling. Het leert mij nog  bewuster stil te staan bij wat voor mij belangrijk en van waarde is.

Warmte en kwetsbaarheid

Op de foto is het misschien nog niet zo goed te zien en de warmte doet mijn plantjes goed. Het is nog niet de volle pot van toen ik ze net plantte (blog 58) en ze komen bij van de kou. De zon doet mij ook goed. Ik vind het net even prettiger opstaan en bewegen. De frisse lentelucht die door het openraam komt. Het helpt me mijn leed te verzachten. Er was een tijd dat ik me schaamde als ik iets leuks deed voor mezelf. Ik ben zo blij dat ik geleerd heb me te laten verwarmen. Kwetsbaarheid toe te staan en te accepteren. Mezelf als waardevol te zien en met zorg te behandelen in plaats van streng te zijn.

Stoer

Dat wil niet zeggen dat ik nooit meer in mijn valkuil stap van stoer doen en hard zijn (blog 41) Ik kan mijn kwetsbaarheid steeds beter toestaan en hanteren. Net als ik denk dat ik het onder de knie heb, kom ik het tegen op een ander niveau. Ik kom het net zo lang tegen totdat ik de balans gevonden heb. Het kwetsbare paarse bloempje hiernaast, vind ik ieder jaar op haar vaste plek tussen de bomen terug. Ieder jaar struin ik tussen de bomen om te zien of ze weer opkomt en ieder jaar staat ze weer dapper te bloeien. Ongeacht de omstandigheden. Ik krijg er telkens weer een glimlach van op mijn gezicht. Ook zij laat zich verwarmen door de zon. Net als de boom in het verhaal van  blog 33. Planten en dieren zorgen gewoon voor zichzelf, die denken niet na. En dan vinden wij mensen onszelf slimmer?!

Hard

Het raakt me als ik hoor of zie hoe lotgenoten hard zijn voor zichzelf. Ik vermoed ik dat het een manier is om zichzelf staande te houden. Zelf was ik ook te goed in bagatelliseren, ontkennen. Daar heb ik mezelf zeker tot twee keer toe een burn out mee ingewerkt. Ik kan heel goed positief denken en uithouden. Het heeft erg lang geduurd voordat ik snapte dat bij positief denken ook daden en handelingen horen om zelf gewenste verandering teweeg brengen. Lief zijn voor mezelf, groepsdruk weerstaan. Grenzen stellen, oordelen van anderen los laten. Afwisseling van rust en actie. Luisteren naar mijn lichaam. Handelen naar eigen waarden. Voelen, wat is voor mij nu belangrijk?

Vermijden

Soms lijkt het fijner de pijn te vermijden. Dat is op de korte termijn. Bij sommige lotgenoten vraagt het dagelijks leven nog veel aandacht. “Ik moet wel” Anderen kunnen ontzettend goed klagen! Of er wordt heen en weer gepeddeld tussen catastroferen (vergoten) en bagetaliseren (verkleinen). Uit ervaring weet ik dat het niet gemakkelijk is om alle aandacht op jezelf te richten en bijkomende emoties te voelen om de realiteit te accepteren. Het lijkt vaak nodig te zorg te richten op een ander. Grenzen te verleggen te koste van jezelf, jouw herstelproces of de kostbare tijd die rest. Op de lange termijn kunnen we het niet over doen. Het raakt me als ik het zie gebeuren en ik ben niet helemaal in de positie om er iets van te zeggen. Dat vind ik ongelofelijk ingewikkeld!

Waarden opleggen

Ik zou mijn mijn verworven waarden willen opleggen. Willen zeggen:” Stop ermee zo hard te reageren  of te klagen en je helemaal afhankelijk op te stellen!” Ga voelen! Ga rouwen, wentel jezelf in warmte en zachtheid. Juist nu! Je verdient het zo! Op dat moment zou ik oordelen. Dan zou ik hen willen veranderen. Mezelf boven hen plaatsen. Miskennen dat dit voor hen de beste oplossing is op dit moment. Daar vragen mijn lotgenoten niet om. Zij vragen nergens om. We zitten per ongeluk een paar uur met elkaar in dezelfde ruimte voor een chemo behandeling. Als de gelegenheid zich aandient kan ik een voorstel doen: “Ik doe het zo, dat werkt voor mij” Tot die tijd ben ik stil en reageer ik met mededogen en compassie. Als het me te veel wordt trek ik me terug en richt mijn aandacht, mededogen en compassie op mezelf. Zij zijn volwassen, autonome mensen die hun eigen keuzes maken. Bewust of onbewust.

Keuze Kiezen

Keuze Kiezen. Het ei is uitgekomen en ons kuikentje scharrelt lekker met vader en  moeder over het erf. Volgens mij is er bij mij sinds donderdag ook weer een ei uitgekomen. Ik voel me vandaag een stuk beter dan de afgelopen week. Sinds ik de keuze nam me over te geven aan het gevoel “geen zin te hebben” kwam kort daarop de omslag. Van binnenuit. Het gaf me ruimte om mezelf toestemming te geven geen zin te hebben en vol – ledig over te geven aan dat wat er was. De boeken van Edith Eger, “De keuze, leven in vrijheid” en “het geschenk”, sluiten hier naadloos op aan. Een vrouw die de Holocaust overleefde en op veertig jarige leeftijd haar studie psychologie begon. (Eindelijk iemand die later met studeren begon dan ik!) Haar therapie omschrijft als “keuze therapie”. Ik ben fan, het is een feest van herkenning voor mij.

Edith Eger

De visie van Edith is dat,  ieder een keuze kan kiezen: Slachtoffer te zijn, blijven steken in “waarom ik?” Of overlever, vooruit te gaan, met de vraag  “Wat nu?”Kiezen voor deze vrijheid heeft een prijs, namelijk verantwoording nemen voor ons eigen gedrag.” En de voordelen zijn groei, genezen en verdergaan. Door de kracht van perspectief. “In iedere crisis is er sprake van een overgang…” Ik wordt er blij van! Zo blij dat ik de keuze kies nog een aantal citaten te delen die mij aanspreken:

 “Als we ervoor kiezen om te reageren op wat er is gebeurd door verder te gaan en ontdekken dat we vrijheid hebben om dat te doen, bevrijden we ons uit  de gevangenis van het slachtofferschap.”

“Ik begrijp hoe jij je voelt. Dat is niet waar. Je kunt nooit weten hoe een ander zich voelt. het overkomt jou niet.”

“Wat je niet voelt, kun je niet genezen.”

En nu de mooiste bevestiging tot nu toe, met in gedachten blog 61 en blog 11 :

“Als ouders gestrest, teleurgesteld of onvervuld zijn, betalen de kinderen hier de prijs voor en ze dragen die last mee in hun eigen leven”

Chemo nummer 8

Chemo nummer 8 gisteren was het middelpunt van de totale serie chemo behandelingen die voor mij gepland staan. Het was een gezellige boel op de afdeling gisteren. Het scheelt echt wie er ook zijn voor behandeling en we hadden dit keer een leuk koppel. Drie waren er voor het laatst en die kregen vlaggetjes van de zusters! Helemaal leuk. Met dit openhartige gezelschap wordt alles openlijk besproken. We zitten ongeveer in hetzelfde schuitje en dat verbind. Er zijn er die levensverlengende behandeling hebben. Ik vind het zo bewonderenswaardig om te zien hoe ieder van ons zijn keuze kiest die het beste past in het moment. 

Bloed.

De vrouw tegenover mij krijgt naast haar chemo ook bloed. Ik had wel gehoord dat als je bloedwaarden niet goed zijn, er besloten kan worden een week over te slaan. Dit was nieuw voor mij. Voor haar ook en ze kreeg het een avond van te voren pas te horen. Toch wel een ding, bloed van een ander in je lichaam. Het ging prima en vandaag voelt zij zich beter maar toch. Ik kies de keuze om extra op mijn voeding te letten. De aanmaak van mijn witte bloedlichaampjes is ook minder en dat is normaal omdat ik de injectie niet meer krijg. Ik zie op internet dat ik dit zelf kan beïnvloeden door te zorgen voor vitamine A en B6. Vitamine C, activeert de bestaande cellen. Heel mooi dat bloedtoevoer mogelijk is. Ik maak er graag gebruik van als het nodig is en als ik het kan voorkomen dat het nodig is, heeft dat mijn voorkeur.

Sfeer.

Naast de praat over ervaringen met reacties van gezonde mensen. De rotmomenten, frustratie, en ongemakken van de behandelingen. Praktische zaken als de keuze kiezen voor een vaste tapkraan. Heel handig om te weten dat dit mogelijk is, want mijn huid wordt stug en prikken doet steeds meer pijn. Is er vooral vandaag heel veel flauwekulpraat en lol. De catering vraagt gekscherend of we een beetje stiller kunnen zijn voor de onderburen. Zij haakt vrolijk in en presteert het om voor ieder bij je lunch een memo te schrijven en op de deksel van de soep te plakken. Voor degene die als laats waren, veel geluk voor de toekomst. Voor mij en de overbuurvrouw een soortgelijke boodschap in de strekking van geluidsoverlast! Menswaardige ondersteuning met een knipoog, naast de dagelijkse dingen die de chemo behandeling brengt. We hebben er smakelijk om gelachen en de tijd vloog deze keer om. Het zijn stuk voor stuk kanjers. De mede patiënten en alle medewerkers op de afdeling op de oncologie afdeling. 

Keuze kiezen voor groei

Keuze kiezen voor vrijheid geeft groei. Als je niet veranderd, groei je niet. Ik besef heel goed dat er een les te leren valt uit wat mij nu overkomt. Nu kan ik mijn energie verspillen met klagen, verzet en weerstand. Of met vriendelijke nieuwsgierigheid onderzoeken wat hier te ontwikkelen valt. Het is een inkoppertje. Maat houden is niet mijn sterkste kant. Bij de vorige kuur was het heel duidelijk dat ik niks kon en langzaam iets meer. Nu kan ik best veel en als ik iets doe, doe ik te veel. Net als met boodschappen doen. Ik heb altijd te veel. Met een verjaardag kunnen wij na het feestje nog een week eten van wat ik in huis sleep. Komt evengoed op. Maar nu, als ik te veel doe, komt de kater later en het herstellen gaat heel traag. Vanmorgen kreeg ik een tip de wekker te zetten op een uur als ik de tuin in ga. En als het niet lukt een uur extra. Ik denk dat het zeer een bruikbare tip is. Nu nog de keuze kiezen om het te gebruiken!

Geen zin.

Als ik vroeger zei: Ik heb er geen zin in. Was het antwoord. “Nou, dan maak je maar zin”.  “Dan trek je maar een blik open” of “Als je er eenmaal bent vind je het leuk”. Ik mocht dus eigenlijk niet voelen wat ik voelde. Dat maakte mij heel boos omdat mijn behoefte aan begrip niet werd erkent. Zoals het meisje in blog 50 geen erkenning kreeg voor haar gevoel. Logisch dat ik met mijn temperament uitgroeide tot een eigenzinnige tante met een grote behoefte aan autonomie (zelfbepaling) en authenticiteit (echt, puur, zijn). Ik kan en wil me aanpassen en wel vanuit eigen beweging met liefst een vrije keuze. 

Mezelf tegenkomen.

Nu ik herstellende ben van kanker, kom ik mijn eigen karakter natuurlijk ook tegen. Het futloze gevoel van de afgelopen dagen heeft hier vast mee te maken. En met het gevoel van te kort schieten. Want als ik “maar zin moet maken”, doe ik blijkbaar te kort. Schuld en schaamte (blog 60) is heel eenvoudig te activeren. Nu ik herstellende ben, kan ik minder. In mijn hoofd weet ik dat het erbij hoort en normaal is. Tegen een goede vriendin zou ik dat ook zeker zeggen: “maar je bent hard aan het werk!”. En blijkbaar was onbewust mijn innerlijke criticus in de weer. Iets in mij zei nog steeds “Dan maak je maar zin”. Maar ik was hartstikke lusteloos. Ik had geen zin!

Verpleegkundig Specialist

Vanmorgen belde de verpleegkundig specialist. Bloedwaarden zijn goed, dus ik mag morgen mijn shot weer halen. Hoe is het verder met je? Ik verteld dat ik me zo lusteloos voel. Ik heb nergens zin in. En dat ik zo worstel met balans vinden tussen onder balasten en overbelasten. Discipline en forceren. In plaats van te zeggen “Dan maak je maar zin!”, zegt de verpleegkundig specialist, dat het erbij hoort. Lukt het je een half uurtje per dag te bewegen? Twee keer per dag een kwartier mag ook. Liefst effe naar buiten. Probeer structuur behouden in je dag en nacht ritme. “Ja, dat lukt allemaal wel”. Dan doe je het hartstikke goed! Je bent inwendig bezig met topsport. Ze snapt dat alle beweging “van ver moet komen”. Forceren helpt niet, hoeft niet. Zij toont erkenning voor mijn gevoel “geen zin te hebben”, doet suggesties en stelt mij gerust. Dat was precies wat ik nodig had! 

Bewegen

Het moeten bewegen had ik in mijn hoofd te groot gemaakt. Als ik hier van de slaapkamer naar de keuken loop. Kan ik mijn broodtrommel meenemen. Naar buiten gaan voor beweging is niet eens noodzakelijk. Ik hoef geen een half uur te bewegen naast normale beweging. Boodschappen doen is ook bewegen. Angst om te kort te schieten of het verkeerd te doen is overbodig. Dat het me nog niet is gelukt om mijn goede voornemen; yoga te gaan doen met you tube filmpjes en oude studieboeken opnieuw te lezen. Is oké. Iets in mij was bang te kort te schieten. Dat is overbodig.

Brave

Ik denk dat ik daarom zo’n fan ben van de film brave.
Het doorbreken van traditie is het thema van deze film. Zie ook de dwaallichtjes op de afbeelding boven het gras. Loslaten van hoe het hoort of hoe het moet. Andere keuzes maken. Een kant een klaar salade kopen en wel opeten is dan misschien wel duurder. Zelf niet maken en weggooien kost ook onnodig geld. En niemand hier in huis heeft er problemen mee als er niet gewassen of stof gezogen is, omdat ik er geen zin in had. Geen enkele reden tot schuld en schaamte. Ik mag toegeven een het gevoel geen zin te hebben! Ook als een ander daar wel een probleem mee heeft. Er is vast wel een andere oplossing.

Inspiratie

Toen ik gisteren in bad hing las ik een artikel over Edith Eger. Een 94 – jarige psychotherapeut.  Zij spreekt over therapie als een proces waarbij je leven onder ogen ziet waarin je het ene verwacht en iets anders krijgt. Geweldig, daar wil ik me wel aan spiegelen. Ik heb dit vak onder andere gekozen omdat het lichamelijk lang vol te houden is. Als ik toch op die leeftijd nog lekker bezig kan zijn met mijn passie heb ik toch een prachtig vooruitzicht. Mijn man, kinderen, dieren en mijn werk zijn belangrijke bronnen van zingeving voor mij. Ik ben weer wakkeren geïnspireerd! Edith Eger heeft een boek geschreven wat ik direct heb besteld. Ik heb nog een nieuw boek liggen en dat is een verdieping op schematherapie wat nu even te diep gaat om te onthouden. Dat redt ik nu niet. (want ik schiet te kort) En dit lezen kan vast wel. Ik zal er zo achter komen want ik heb het al binnen en ontzettend zin om te beginnen met lezen.

Kuikentje

Uit bad geklommen en aangekleed liep ik naar de balkondeuren. Ik hoorde gepiep en ja hoor! Onze kip kwam uit haar hok met een kuiken. Zo schattig! We hebben twee jaar geleden een zomer gehad met heel veel kuikens. Leuk maar ze worden groot en het merendeel is haantjes. Dat wilde we niet meer. Toen de kip dit jaar alleen al, voor de tweede keer broeds was. Hebben we haar op twee nepeieren en een echt ei laten broeden zodat ze toch een kuikentje heeft. Dat te zien doet me ook goed. Ik heb er weer zin in!

Zin in

Ik heb er ook verschrikkelijk zin in om straks, als dit allemaal achter de rug is, een heleboel kledingstukken en andere dingen ritueel te verbranden! Dat ik weet dat goed, goed genoeg is, wil niet zeggen dat ik nooit meer last heb van echo’s uit het verleden. Ik ben me wel steeds meer bewust van die echo’s en ik leer ze steeds beter hanteren. Natuurlijk kom ook ik mijn echo’s weer tegen nu ik kwetsbaar ben. Juist nu! Dat is bij een therapeut niet anders dan bij anderen. Het gaat niet weg. We leren het (h)erkennen en er beter mee omgaan. Dankzij dit herstelproces van borstkanker kan ik mezelf in deze vaardigheid verbeteren. Als ervaringsdeskundige draag ik dat uit in mijn praktijk. Ik weet hoe lastig het is om destructieve echo’s uit het verleden te hanteren. Zelfs al zijn ze met alle goede bedoelingen of onbewust te krachtig aangeleerd. Mensen daar weer in bijstaan. De vaardigheid om ze te hanteren over te brengen. Daar heb ik altijd zin in!